Legislator Case Law & Legislation
IV Kz 566/19 AI generated

Appeal dismissed as inadmissible because the lower court exceeded its authority by changing the execution method in a final judgment.

Case Number IV Kz 566/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Regional Court altered a final judgment regarding the destruction of contraband to allow for its sale instead. The convicted appellant appealed this decision, arguing for the return of the items. The District Court rejected the appeal, ruling it inadmissible because the lower court lacked the authority to modify the execution method within the final judgment itself.

Legislator headnote

AI generated

Art. 24 § 1 k.k.w.; Art. 118 § 1, 2 k.p.k.; Art. 1 § 2 k.k.w.; Art. 195 k.k.w. The execution method of a final judgment on forfeiture cannot be changed by the court of first instance; such decisions fall outside the scope of appealable provisions under Art. 24 § 3 k.k.w. and must be handled via separate execution proceedings.

Keywords

AI generated
forfeiture of contraband final judgment execution inadmissible appeal court authority limits criminal execution proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 24 § 1 k.k.w.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podejmując próbę zmiany zawartego w wyroku orzeczenia o przepadku, Sąd Rejonowy powołał się na art. 24 § 1 k.k.w. Tymczasem przepis ów ma zastosowanie tylko do zmiany postanowień wydanych w postępowaniu wykonawczym (por.
Art. 118 § 1, 2 k.p.k.
Oznacza to, przy odpowiednim zastosowaniu reguły z art. 118 k.p.k.
Art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w., że kwestionowane postanowienie nie zostało wydane na podstawie art.
Art. 195 k.k.w.
Skoro zaś art. 195 k.k.w. nakazuje zniszczyć przedmioty, których wartość jest nieznaczna, to jeśli w postępowaniu wykonawczym okaże się, że owa wartość jest jednak inna, to można zmienić sposób przepadku wskazany uprzednio (i bezpodstawnie) w wyroku stosując a contrario właśnie art.
Art. 6 § 1 k.k.w.
Zgodnie zaś z art. 6 § 1 k.k.w. skazany może złożyć zażalenie tylko w wypadkach wskazanych w ustawie.
Art. 430 § 1 k.p.k.
w przedmiocie przepadku przedmiotów na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw.
art. 430 § 1 k.p.k
w przedmiocie przepadku przedmiotów na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
art.1 § 2 k.k
Oznacza to, przy odpowiednim zastosowaniu reguły z art. 118 k.p.k.
art. 24 § 1 k.k
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podejmując próbę zmiany zawartego w wyroku orzeczenia o przepadku, Sąd Rejonowy powołał się na art. 24 § 1 k.k.w.
art. 118 k.p.k
Oznacza to, przy odpowiednim zastosowaniu reguły z art. 118 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
I KZP 34/08
Supreme Court allows lifting compulsory psychiatric placement before admission if health improves and danger ceases.
II AKz 157/11
akt II AKz 157/11, LEX1212492 oraz wyroki - Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 10 lipca 2001 r., sygn.
II AKa 130/01
akt II AKa 130/01, LEX 49342 i Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 19 grudnia 2002 r., sygn.
II AKa 446/02
akt II AKa 446/02, LEX 80904).
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Kz 566/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki Protokolant: st. sekr. sąd. Antonina Kubiena po rozpoznaniu w sprawie B. M. skazanego za przestępstwo z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 listopada 2019 r. w przedmiocie przepadku przedmiotów na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art.1 § 2 k.k.w. postanawia zażalenie skazanego pozostawić bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem 20 listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w Legnicy powołując się na art.. 24 § 1 k.k.w. zmienił orzeczenie o przepadku przedmiotów zawarte w wyroku nakazowym tego Sądu z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt II K 1228/19 w ten sposób, że w miejsce zniszczenia wskazał na celowość ich sprzedaży. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany i wniósł o zwrot przedmiotów objętych przepadkiem.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Zażalenie jest niedopuszczalne z mocy ustawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podejmując próbę zmiany zawartego w wyroku orzeczenia o przepadku, Sąd Rejonowy powołał się na art. 24 § 1 k.k.w. Tymczasem przepis ów ma zastosowanie tylko do zmiany postanowień wydanych w postępowaniu wykonawczym (por. m.in.: uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 25 lutego 2009 r., sygn. I KZP 34/08, OSNK 2009/5/35 oraz K. Dąbkiewicz, Komentarz do K.K.W., teza 15 do art. 24, WKP 2018/LEX). A zatem w tym trybie nie można zmieniać treści prawomocnego wyroku.

Oznacza to, przy odpowiednim zastosowaniu reguły z art. 118 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., że kwestionowane postanowienie nie zostało wydane na podstawie art. 24 § 1 k.k.w., a tym samym nie wchodzi w grę jego zaskarżenie na podstawie art. 24 § 3 k.k.w. Podejmując próbę ustalenia, na jakiej podstawie i w jakim trybie zapadło postanowienie sądu pierwszej instancji trzeba zauważyć, że błędna jest praktyka polegająca na wskazywaniu w wyroku sposobu, w jaki ma się dokonać orzeczony tam przepadek przedmiotów. Art. 44 § 2 k.k. nie zawiera w tym zakresie żadnej dyspozycji.

Kwestię tę regulują natomiast przepisy art. 187-195 k.k.w. Nie jest więc prawidłowe zawieranie w sentencji wyroku (sfera rozpoznawcza), decyzji odnoszącej się do sfery wykonawczej (por. m.in.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 marca 2011 r., sygn. akt II AKz 157/11, LEX1212492 oraz wyroki - Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 10 lipca 2001 r., sygn. akt II AKa 130/01, LEX 49342 i Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II AKa 446/02, LEX 80904). Mając na uwadze powyższe można zaryzykować tezę, że wskazany w wyroku sposób wykonania orzeczenia o przepadku przedmiotów, nie jest wiążący w fazie postępowania wykonawczego, co oznacza, że ów przepadek może się odbyć np. w drodze sprzedaży zamiast zniszczenia.

Dla zachowania odpowiedniej przejrzystości celowe jest wydanie w takiej sytuacji stosownego postanowienia. Skoro zaś art. 195 k.k.w. nakazuje zniszczyć przedmioty, których wartość jest nieznaczna, to jeśli w postępowaniu wykonawczym okaże się, że owa wartość jest jednak inna, to można zmienić sposób przepadku wskazany uprzednio (i bezpodstawnie) w wyroku stosując a contrario właśnie art. 195 k.k.w. Reasumując należy uznać, kierując się regułą wyrażoną w art. 118 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., że kwestionowane postanowienie zapadło de facto na podstawie stosowanego a contrario art. 195 k.k.w.

Zgodnie zaś z art. 6 § 1 k.k.w. skazany może złożyć zażalenie tylko w wypadkach wskazanych w ustawie. Żaden przepis kodeksu karnego wykonawczego nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 195 k.k.w. Zażalenie skazanego należało więc pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalne z mocy ustawy (art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.). Z wszystkich tych przyczyn orzeczono jak na wstępie.