Court dismissed appeal against traffic offense verdict, upholding driver's liability for failure to exercise special care during a turn.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal, upholding the lower court's finding of guilt for a traffic offense under Article 86 of the Criminal Code. The defendant argued factual errors regarding her driving maneuvers and the other driver's negligence, but the court rejected these claims based on expert opinions confirming her failure to exercise special care. Consequently, the original verdict was maintained in full force, and the defendant was ordered to pay the costs of the appeal proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 k.k.; Art. 22 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym: A driver intending to change direction to the left must not only signal and check mirrors but also ensure the maneuver does not endanger vehicles behind, as failure to verify safety constitutes a breach of the duty of special care.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 247/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Arkadiusz Trojanowski Protokolant: sekr. sądowy Małgorzata Kramarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2018 roku w Krośnie sprawy M. K. (1), c. M. i T. zd. Kijowskiej, ur. (...) w J. obwinionej o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle z dnia 28 marca 2018 roku, sygn. akt II W 42/17 I. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, II. zasądza od obwinionej M. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 zł /osiemdziesiąt złotych/, w tym opłatę za drugą instancję w kwocie 30 zł /trzydzieści złotych/.
UZASADNIENIE
Oskarżyciel publiczny skierował do Sądu Rejonowego w Jaśle wniosek o ukaranie M. K. (1) zarzucając jej, że w dniu 10 listopada 2016 r., około godziny 20:00 , w J. , na ulicy (...) , spowodowała zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że kierującą pojazdem m-ki O. (...) o nr rej. (...), podczas manewru skrętu w lewo jednoznacznego ze zmianą kierunku jazdy, nie zachowała wymaganej przepisami szczególnej ostrożności , doprowadzając do zderzenia z kierującym samochodem marki F. (...) , o nr rej. (...), który to po zderzeniu stracił panowanie nad kierowanym pojazdem i uderzył w ogrodzenie prywatnej posesji, to jest wykroczenie z art. 86 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jaśle z dnia 28 marca 2018 r. , sygn. akt II W 42/17 , obwiniona M.
K. (1) została uznana za winną zarzucanego jej czynu, to jest wykroczenia z art. 86 § 1 k.k., przy czym Sąd przyjął, że kierujący samochodem m-ki F. (...) , o nr rej. (...) , R. H. , wykonywał nieprawidłowy manewr wyprzedzenia samochodu marki O. (...) , nr rej. (...) , pomimo włączonego lewego kierunkowskazu w tym samochodzie i z naruszeniem zakazu wyprzedzenia , czym przyczynił się do zaistnienia kolizji . Sąd , na podstawie 39 § 1 k .w ., odstąpił od wymierzenia obwinionej kary . Nadto, Sąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów sądowych , w tym opłatę w kwocie 30 zł .
Powyższy wyrok, w całości, zaskarżył obrońca obwinionej. Apelacja zarzuciła orzeczeniu:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, które miały wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:
a) błędne przyjęcie, iż obwiniona M. K. (1) przed skrętem w lewo, przy włączonym kierunkowskazie wykonała manewr skrętu w prawo;
b) bezpodstawnym uznaniu, iż przed wykonaniem manewru skrętu w lewo obwiniona M. K. (1) nie zbliżyła się do osi jezdni;
c) błędnym przyjęciu, iż do zdarzenia obydwu samochodów doszło na prawym pasie jezdni;
d) bezpodstawnym przyjęciu, iż dłuższa jazda z włączonym lewym kierunkowskazem przez obwinioną M. K. (1) zmyliła R. H., kierującego samochodem m-ki F. (...);
e) błędnym przyjęciu, iż obwiniona M. K. (1) skupiła się na obserwowaniu drogi przed samochodem, natomiast niedokładnie obserwował co się dzieje za samochodem;
f) bezpodstawnym przyjęciu, iż R. H. przed zdarzeniem jechał z dozwoloną prędkością administracyjną;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i logicznego wnioskowania, polegającej na dowolnym przyjęciu, iż obwiniona wypełniła znamiona art. 86 § 1 k.w., podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikają twierdzenia przeciwne, w szczególności, że wyłączną winę odpowiedzialność za „kolizję drogową” z dnia 10 listopada 2016 r. powinien ponieść R. H., który złamał zakaz wyprzedzenia „B-25” i wbrew zasadzie „szczególnej ostrożności” kwalifikowanej (związanej z upewnieniem), wyrażonej w art. 24 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przystąpił do wyprzedzania samochodu obwinionej z lewej strony w sytuacji, kiedy obwiniona sygnalizowała manewr skrętu w lewo, zmniejszyła prędkość oraz zbliżyła się do osi jezdni.
Zachowanie R. H. było nieprawidłowe i doprowadziło do zderzenia obu pojazdów, w tej sytuacji zachowanie obwinionej nie miało związku z powstaniem wypadku, a w konsekwencji również z jego skutkami.
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skutkujące niewłaściwym przyjęciem, że wyrażona w w/w normie zasada „szczególnej ostrożności” kierującego wykonywującego manewr skrętu w lewo obejmuje również obowiązek kierowcy wykonującego manewr skrętu do upewnienia się czy wykonując manewr nie doprowadzi do zajechania drogi nieprawidłowo wyprzedzającemu go pojazdowi, podczas gdy z ugruntowanego stanowiska judykatury wynika, iż wymóg zachowania „szczególnej ostrożności” określony w art. 22 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez zmieniającego kierunek jazdy w lewo, nie obejmuje obowiązku upewnienia się w chwili wykonywania tego manewru, czy nie zajeżdża on drogę wyprzedzającemu mu pojazdowi. Obrońca wniósł o uniewinnienie obwinionej od zarzuconego jej wykroczenia.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd pierwszej instancji w sposób wszechstronny i wnikliwy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, właściwie rozważył i ocenił wszystkie dowody oraz okoliczności ujawnione na rozprawie, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę obwinionej, a także przyczynienie się drogiego uczestnika kolizji. Ocena materiału dowodowego została przeprowadzona z zachowaniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 7 k.p.k.
Apelacja obrońcy obwinionej zasadza się na odmiennej ocenie faktycznej, a przede wszystkim prawnej, zaistniałego zdarzenia drogowego. Próbując przekonać do swoje wersji obrońca zapomina, że Sąd Rejonowy dokonał swoich ustaleń w sposób jak najbardziej korzystny dla obwinionej. Sąd pierwszej instancji wskazał różnice pomiędzy wyjaśnieniami obwinionej, a zeznaniami innych świadków, w tym R. H., oraz A. C., co w powiązaniu z zeznaniami świadków B. M. i K. M. pozwoliło na poczynienie pełnych oraz kompletnych ustaleń faktycznych.
Ocena tych dowodów została zaprezentowana w uzasadnieniu, a obrońca nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby podważyć ich prawidłowość. W odniesieniu do każdego z świadków Sąd Rejonowy wskazywał na rozbieżności w ich zeznaniach oraz określił w jakim zakresie dał im wiarę oraz przyczyn, dla których nie uznał ich zeznań w pozostałej części. Sąd miał również na uwadze, iż składane w niniejszej sprawie depozycje przez R. H. oraz samą obwinioną były ukierunkowane na ekskulpowanie się, bądź też pomniejszenie własnej odpowiedzialności.
W tej sytuacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, jakie stawia w niniejszej sprawie obrońca, stanowią jedynie polemikę z ustaleniami Sądu i sprowadzają się do zaprezentowania wersji korzystniejszej dla obwinionej. Tylko na marginesie należy zwrócić uwagę, iż podnoszone w pkt I apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych nie mają zupełnie wpływu na treść orzeczenia. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. nie ma bowiem żadnego znaczenia, czy obwiniona przed wykonaniem manewru skrętu zbliżyła się do osi jezdni ani czy przed wykonaniem skrętu w lewo wykonała manewr skrętu w prawo oraz czy należycie obserwowała jezdnię, jak również czy R.
H. jechał z prawidłową prędkością. Przywołane okoliczności mogą mieć jedynie znaczenie przy ocenie stopnia winy obwinionej oraz w dalszej kolejności na wymiar kary od, której nota bene Sąd odstąpił. Z niekwestionowanych przez żadną ze stron ustaleń wynika, iż obwiniona podjęła się wykonania manewru skrętu w lewo, który w konsekwencji doprowadził do kolizji pojazdów. To zachowanie w kontekście ustalenia odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw. podlegało ocenie Sądu, wszelkie zaś inne okoliczności temu towarzyszące miały drugorzędne, a wręcz marginalne znaczenie na kanwie niniejszej sprawy.
Jako całkowicie nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. w powiązaniu z art. 410 k.p.k. Tego rodzaju zarzut można sformułować jedynie w sytuacji, jeżeli sąd opiera się na materiale nieujawnionym lub gdy opiera się na części materiału ujawnionego. Żadna z tych sytuacji nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Brak również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia i czynienia ustaleń, iż w niniejszej sprawie obwiniona nie ponosi żadnej winy, a wyłączną odpowiedzialność za przedmiotową kolizję ponosi R. H.. Z dopuszczonych przez sąd opinii biegłych wynika jednoznacznie, iż zachowanie obwinionej było nieprawidłowe.
Nie zachowała ona bowiem szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru skrętu w lewo i zmiany kierunku jazdy, co w konsekwencji doprowadziło do kolizji drogowej. Podkreślić należy, iż w każdym z dwóch wariantów zdarzenia, jakie przyjął biegły M. K. (2) w swojej opinii, określano, iż zachowanie obwinionej było nieprawidłowe. W tym kontekście uznać należy za całkowicie nieuzasadniony również zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2006 r., sygn.
IV KK 416/05, zgodnie z którym „na kierowcy zamierzającym wykonać manewr zmiany kierunku jazdy w lewo ciąży bowiem nie tylko obowiązek zawczasu i wyraźnego zasygnalizowania tego manewru oraz baczenia, aby nie spowodował on zajechania 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), obowiązek upewnienia się, przez spojrzenie w lusterko wsteczne lub boczne, czy znajdujący się za nim pojazd drogi pojazdowi jadącemu z kierunku przeciwnego, ale także w zależności od okoliczności, wynikający z zasady szczególnej ostrożności (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, tekst jedn.
Dz. U. z nie uniemożliwia bezpiecznego wykonania tego manewru.” Wbrew twierdzeniom apelującego, pogląd ten nie jest jednostkowy i znajduje również potwierdzenie w innych judykatach. Wskazać tu choćby należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. V KK 34/09, w którym czytamy: „warunkiem sprostania obowiązkowi szczególnej ostrożności, nałożonemu na uczestnika ruchu drogowego w sytuacjach wskazanych w ustawie, jest nieustająca obserwacja sytuacji na drodze, umożliwiająca percepcję wszystkich zmian i odpowiednie dostosowanie się do nich.
Odbiega od takiego modelu zachowania wykonywanie manewru skrętu w lewo, bez upewnienia się, czy nie spowoduje on zajechania drogi także pojazdowi jadącemu z tyłu. Zaniechanie takiego upewnienia się o braku zagrożenia przy wykonywaniu skrętu w lewo oznacza niezachowanie szczególnej ostrożności, jako warunku prawidłowego wykonania manewru zmiany kierunku jazdy, określonego w art. 22 ust. 1 prawa o ruchu drogowym, a tym samym naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym”. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, stosownie do art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.
Sąd Okręgowy w Krośnie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w., a o opłacie za drugą instancję w myśl art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych.