Social court dismisses appeal against pension recalculation following Constitutional Tribunal ruling eliminating previous deduction rules.
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the applicant's appeal against a Social Insurance Institution decision to recalculate her pension. The court found that the Institution correctly applied the Constitutional Tribunal's ruling to calculate the pension from the base not reduced by the previous pension. Consequently, the court rejected claims for back payments and differences in life expectancy parameters.
Legislator headnote
AI generatedArt. 133 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej; The recalculation of a pension following a Constitutional Tribunal ruling eliminating a specific deduction rule does not constitute an administrative error justifying back payments for periods prior to the new decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V U 784/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2019 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: sędzia Andrzej Marek Protokolant: star. sekr. sądowy Magdalena Teteruk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. w Legnicy sprawy z wniosku G. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o wysokość emerytury i o wyrównanie emerytury na skutek odwołania G. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 30 kwietnia 2019 r. znak (...) oddala odwołanie Andrzej Marek VU 784/19
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30.04.2019 r., ZUS O/L. uchylił decyzję z dnia 05.09.2016r. i ponownie ustalił wysokość emerytury G. P. poprzez obliczenie wysokości świadczenia od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury przysługującej na podstawie art.46w zw. zart.29 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Odwołanie od tej decyzji złożyła wnioskodawczyni. Wniosła o:
1) prawidłowe wyliczenie emerytury z uwzględnieniem (marcowych) podwyżek za lata 2015-2019 i nadal z tytułu waloryzacji, 2) zwrócenie należnej kwoty wynikającej z różnicy wypłacanej w niepełnej wysokości emerytury za lata 2015-2019 wraz z odsetkami i z należną kwota skutku finansowego podwyżek we wskazanych wyżej latach, 3) uregulowane sprawy średniego trwania życia, przyznanie emerytury i wyliczenia jej w sposób najkorzystniejszy. W odpowiedzi ZUS wniósł o oddalenie odwołania. Ustalono niezbędne dla rozstrzygnięcia fakty:
Decyzją z dnia 27.11. 2008r. działając na podstawie art.46 w zw. z art 29 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS przyznał wnioskodawczyni (urodzonej (...)) emeryturę poczynając od dnia 11.10.2008 r. Kolejną emeryturę - w związku z uzyskaniem powszechnego wieku emerytalnego przyznano wnioskodawczyni na podstawie art. 24 ustawy emerytalnej na podstawie decyzji ZUS z dnia 05.09.2016 poczynając od miesiąca złożenia wniosku tj. od 01.08.2016 r. Przy ustalaniu wysokości tej emerytury zastosowany został art.25 ust.1b ustawy emerytalnej - podstawa obliczenia emerytury była pomniejszona o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury.
Wnioskodawczyni wypłacana była pierwsza emerytura – jako świadczenie korzystniejsze. W dniu 18.04.2019 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o przeliczenie emerytury w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 06 marca 2019r. (sygn.. akt P 20/16) oraz wypłacenie wyrównania emerytury powszechnej od stycznia 2015r. ZUS postanowieniem z dnia 30.04.2019 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 05.09.2016r. w sprawie ustalenia wysokości emerytury. Decyzją z dnia 05.09.2016 r. (zaskarżoną przez wnioskodawczynię w niniejszym postępowaniu) uchylono decyzję z dnia 05.09. 2016 r. oraz ponownie ustalono wysokość emerytury poprzez obliczenie jej wysokości od podstawy obliczenia niepomniejszonej o kwoty pobranej wcześniejszej emerytury przysługującej na podstawie art. 46 w zw. zart.29 ustawy emerytalnej Do obliczenia wysokości emerytury zgodnie z art.25 i 26 ustawy emerytalnej, przyjęto zwaloryzowaną kwotę kapitału początkowego i składek na ubezpieczenie emerytalne zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje emerytura oraz średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia wnioskodawczyni na emeryturę według następujących obliczeń: - kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji – 196.035,42zł., – kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego - 529.110,66zł., – średnie dalsze trwanie życia – 230,50 m-cy.
Na dzień przyznania emerytury wnioskodawczyni tj. 0l.08.2016r. wysokość emerytury stanowiła kwotę 3.145, 97zł. (196.035,42 zł + 529.110, 66 zł.)/230,50 (średnie dalsze trwanie życia) = 3.145, 97zł. Po zastosowaniu kolejnych przysługujących waloryzacji ,kwota emerytury wnioskodawczyni wynosi: - od dnia: 1.03.2017 r. - 3.159,81 zł., - od dnia 3.2018 r. - 3.253,97 zł., - od dnia 1.03.2019 r. - 3.347,03 zł., - od 01.04.2019 r. – 3.347,03 zł. Wyrównanie emerytury ustalono od 01.04.2019r., tj. od miesiąca, w którym wnioskodawczyni złożyła skargę o wznowienie postępowania.
D: akta ZUS Na tej podstawie sąd uznał, ze odwołanie nie było zasadne. W zakresie poszczególnych żądań odwołania wskazać trzeba, że: Ad.
1. Konsekwencją wyroku TK z 6 marca 2019 r. (P 20/16) jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wobec wnioskodawczyni art. 25 ust 1b ustawy emerytalnej, co skutkowało ustaleniem jej emerytury od podstawy niepomniejszanej o kwoty pobrane wcześniej emerytury przysługującej na podstawie art. 49 w zw. z art. 29 ustawy emerytalnej. Wbrew twierdzeniom odwołania ZUS prawidłowo obliczył wysokość tej emerytury (przyznanej decyzją z 5.09.2016 r.) uwzględniając kolejne („marcowe’) waloryzacje w latach 2017-2019 oraz prawidłowo ustalając najkorzystniejszy dla wnioskodawczyni parametr w postaci średniego dalszego trwania życia z zastosowaniem art.26 ust.6 ustawy emerytalnej - na podstawie tablic średniego dalszego trwania życia obowiązujących w okresie od 01.04.2013 r. do 31.03.2014r. (M.P. z 2013r. poz.193), tj. w dacie ukończenia przez skarżącą wieku 60 lat i 3 m-ce (średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku 62 lata i 10 m-cy wynosi 230,50 m-cy).
Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Ad.2. Żądanie to - jak należy sądzić z treści odwołania - zmierzało do wypłaty należności wynikających z ustalenia wysokości emerytury będącej skutkiem powołanego wyżej wyroku TK, nie tylko od dnia złożenia skargi o wznowienie postepowania (art. 133 ust 1 pkt 1 ustawy emerytalnej), ale także za okres wcześniejszy. Podstawą do uznania żądania w takim kształcie musiałoby być uznanie zaistnienia błędu organu rentowego ze skutkami wynikającymi z art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej.
Takiej podstawy sąd nie znajduje. Działanie organu rentowego na podstawie (korzystających z domniemania konstytucyjności) przepisów, które zostały następczo (po wydaniu decyzji) uznane za niekonstytucyjne przez TK nie jest błędem w rozumieniu art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej (por K. Antonów (red.) komentarz do art. 133 ustawy o emeryturach i rentach z Fis, SIP Lex, stan prawny 29.04.2019 r. oraz wyroki: SA w łodzi z 30.01.2015 r. III AUa 489/14, SA w Gdańsku z 20.10.2015 r. III AUa 758/15) Ad. 3 prawidłowo ZUS ustalił dla potrzeb obliczenia emerytury wnioskodawczyni parametr w postaci dalszego trwania życia (vide: ad.
1) w wysokości 230,50 miesięcy. Wysokość tego parametru różni się od przyjętego dla obliczenia kapitału początkowego, co ma uzasadnienie w treści art. 173 ust 2 ustawy emerytalnej (zob. także Komunikat Prezesa GUS z 25.03.1999, MP nr 12, poz. 173 – stała wartość 209 miesięcy). Suma tych okoliczności przemawiała za oddaleniem odwołania.