Criminal appeal dismissed; gambling business operator convicted of tax crime despite first-instance acquittal.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal overturned the first-instance acquittal and remanded the case for retrial. The prosecution argued that the defendant violated gambling laws by operating slot machines as part of a business, while the lower court incorrectly applied a specific casino-only provision. The appellate court clarified that general business requirements under the Gambling Act apply to all gambling operations, not just casinos, establishing that the defendant's actions constituted a tax crime.
Legislator headnote
AI generatedArt. 107 § 1 kks; Art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych: The general business requirements of the Gambling Act apply to all gambling operations conducted by entrepreneurs, not merely those in casinos, thereby establishing liability for tax crimes when such requirements are violated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI Ka 637/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Kazimierz Cieślikowski Protokolant Monika Dąbek przy udziale Marii Mizery Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. oraz E. S. przedstawiciela Naczelnika (...) Urzędu Celno – Skarbowego w K. po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2019 r. sprawy P. W. ur. (...) w B. syna M. i B. oskarżonego z art. 107 § 1 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 27 marca 2019 r. sygnatura akt IX K 950/18 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. Sygn. akt VI Ka 637/19
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 marca 2019 roku w sprawie o sygnaturze akt IX K 950/18 Sąd Rejonowy w Gliwicach uniewinnił oskarżonego P. W. od dwóch zarzucanego mu czynu zakwalifikowanego przez oskarżyciela publicznego z art. 107 § 1 kks. Kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa. Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł prokurator, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 107 § 1 kks w zw z art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Zarzucił też błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest zasadna, choć zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony. Wyrażony przez Sąd I instancji pogląd jest przez Sąd Okręgowy nie akceptowany. Jakkolwiek przepis art. 14 ust.1 ustawy o grach hazardowych był przepisem technicznym i w czasie popełnienia przez oskarżonego obydwu zarzucanych mu czynów był przepisem nienotyfikowanym w Komisji Europejskiej i nie może być co do tych zachowań oskarżonego stosowany. Jednakże oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonemu urządzanie gier wbrew przepisom art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych (dalej ugh) i art. 23a ust 1 tej ustawy.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że także te przepisy nie mają zastosowania bowiem dotyczą urządzania gier na automatach tylko w kasynach gry, a to właśnie art. 14 ust 1 ugh zabrania urządzania gier na automatach poza kasynami. Sąd I instancji pozostaje w błędzie pomimo, że wspomniane przepisy ustawy (6 ust. 1 i 14 ust.1 ugh) są do siebie podobne to jednak dotyczą innych zagadnień. Przepis art. 6 ust. 1 ugh nakłada na przedsiębiorcę prowadzącego określoną działalność gospodarczą wymogi, które ten przedsiębiorca musi spełnić.
Jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogów wymienionych w art. 6 ust 1 ugh to działa wbrew przepisowi o grach hazardowych. Pogląd ten nie budzi już dziś większych wątpliwości w judykaturze. Dotyczy to również stanów faktycznych sprzed dnia wyjścia w życie nowelizacji ustawy o grach hazardowych ( tj. sprzed 3 września 2015 r.). Stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji jest zatem błędne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że urządzanie przez oskarżonego gier na automatach było elementem działalności gospodarczej, którą prowadziła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...), prezesem zarządu której był oskarżony.
W takiej sytuacji przepis art. 6 ust. 1 ugh ma do oskarżonego zastosowanie. Sąd Okręgowy nie widzi podstaw zatem do wydania wyroku uniewinniającego na tej podstawie, na którą powołał się Sąd I instancji. W ocenie Sadu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że oskarżony prowadząc działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach urządzał we wskazanych datach i miejscach gry na automatach o charakterze losowym, działając wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Z żadnego dowodu nie wynikają okoliczności, z których można by wyprowadzić wniosek, że oskarżony swoimi zachowaniami nie wypełnił znamion przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 kks.
Dlatego zaskarżony wyrok Sąd Okręgowy uchylił i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.