Legislator Case Law & Legislation
III Ca 306/19 AI generated

Consumer credit court upheld appeal, remanding case for verification of total credit costs before invalidating clauses.

Case Number III Ca 306/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court overturned the first-instance judgment regarding the defendant's fees and remanded the case for a new trial. The lower court had dismissed the plaintiff's claim for fees without first verifying if the total credit cost exceeded legal limits. The court ruled that the primary issue was the total cost of the credit, requiring the plaintiff to provide detailed calculations before any clause could be deemed abusive or invalid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 36 ust. 3, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim; Art. 58 k.c., art. 385 § 1 k.c., art. 5 k.c.: When assessing consumer credit terms, the total cost of the credit must be verified first; if it exceeds the permissible level, the claim is unfounded, and specific clauses cannot be invalidated until this threshold is established.

Keywords

AI generated
consumer credit total cost of credit abusive clauses unfair contract terms remand for retrial procedural error consumer protection

Cited Legislation

AI generated
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim
5 k.c.), czy też kiedy wraz z innymi składnikami przekraczają one całkowity koszt kredytu (art. 36 ust.
Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim
dotyczące umowy pożyczki, art. 69 i nast.
Art. 58 k.c.
Art. 385 § 1 k.c.
58 k.c.), abuzywne (art. 385 1 k.c.), których dochodzenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego albo sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art.
Art. 5 k.c.
385 1 k.c.), których dochodzenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego albo sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 5 k.c.), czy też kiedy wraz z innymi składnikami przekraczają one całkowity koszt kredytu (art.
Art. 320 k.p.c.
Stosując regulację art. 320 k.p.c. nie uwzględnił wniosku pozwanego o rozłożenie na raty zasadzonych należności a o kosztach procesu orzekał w oparciu o regulację art.
Art. 100 k.p.c.
nie uwzględnił wniosku pozwanego o rozłożenie na raty zasadzonych należności a o kosztach procesu orzekał w oparciu o regulację art. 100 k.p.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Powoduje to, że istota sprawy nie została należycie rozpoznana, przez co wyrok w zaskarżonej części należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w oparciu o regulację art. 386 § 4 k.p.c.
art. 6 k.c
dotyczące umowy pożyczki, art. 69 i nast.
art. 320 k.p.c
Stosując regulację art. 320 k.p.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 306/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek Protokolant Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa G. C., A. Z. i A. G. przeciwko W. W. o zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II C 1691/18 uchyla zaskarżony wyrok w punktach 2 i 3 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 306/19

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 29 08 2018r. zasądził od pozwanego W. W. na rzecz powodów G. C., A. Z. i A. G. solidarnie kwotę 1.891,04 z ustawowymi odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóź-nienie od dnia 16 10 2017r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia są: przepisy art. 720 i nast. K.c. dotyczące umowy pożyczki, art. 69 i nast. ustawy z dnia 29 08 1997r.

– Prawo bankowe, przepisy ustawy z dnia 12 05 2011r. o kredycie konsumenckim oraz umowa pożyczki z dnia 19 01 2016r. Wskazał, że pozwany w toku postępowania kwestionował tylko roszczenie w zakresie kosztów prowizji, wezwań do zapłaty oraz czynności windykacyjnych. Następnie odnosząc się do poszczególnych kosztów uznał roszczenie za zasad-nione tylko w części dotyczących kosztów wezwań oraz należności z tytułu działań windykacyjnych i w tym zakresie uwzględnił powództwo. Natomiast w przypadku pobranych przez powodów kosztów prowizji w kwocie 2.090zł stwierdził, że w łączącej strony umowie pożyczki nie określono sposobu, w jaki ustalono jej wysokość, nie wskazano co wpłynęło na jej wysokość, a zwłaszcza od czego jej wysokość była uzależniona i w tym zakresie uznał powództwo za budzące uzasadnione wątpliwości i za nieudowodnione (art. 6 k.c.).

Ponadto wziął pod uwagę, że prowizja stanowiła 69% pożyczki udzielonej pozwanemu przez powoda w wysokości 3.000zł oraz to, iż umowa pożyczki zawierana była z konsumentem na gotowym, standartowym formularzu i jej zawarcie nie wiązało się z koniecznością podjęcia czynności pociągających za sobą znaczne nakłady pracy, a także że powinny one uwzględniać rzeczywiście poniesione koszty, po czym uwzględniając całokształt tych okoliczności uznał w tej części powództwo za nieuzasadnione. Stosując regulację art. 320 k.p.c. nie uwzględnił wniosku pozwanego o rozłożenie na raty zasadzonych należności a o kosztach procesu orzekał w oparciu o regulację art. 100 k.p.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia.

Orzeczenie zaskarżyli powodowie G. C., A. Z. i A. G. w części oddalającej powództwo oraz orzekającej o kosztach procesu, którzy wnosili o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa w oddalonej części żądania oraz zasądzenie na ich rzecz od pozwa-nego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucili, że przy ferowaniu wyroku naruszono regulację art. 232 k..c. w związku z art. 6 k.c. oraz wskazane w apelacji regulacje ustawy o kredycie konsumenckim, w prawa sposób w niej podany.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powodów przyjmując, że mają one źródło zawartej przez strony umowy kredytu, lecz wa-dliwie rozpoznał sprawę. Zasadniczy spór pomiędzy stronami dotyczył żądania powodów zasądzenia na ich rzecz od pozwanego kosztów prowizji, o której mowa jest w postanowieniach § 10 ust. 1 zawartej przez strony umowy (k. 9 akt). Przy rozpoznaniu tego zagadnienia umknęło jednak jego uwadze, że podpisując umowę obie strony zaakceptowały te postanowienia, stąd też – wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji – powodowie nie mieli obowiązku wykazania jakie konkretne czynności były nimi objęte.

Mogły one zostać skutecznie zakwestionowane przez pozwanego jako postanowienia: nieważne (ary. 58 k.c.), abuzywne (art. 385 1 k.c.), których dochodzenie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego albo sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 5 k.c.), czy też kiedy wraz z innymi składnikami przekraczają one całkowity koszt kredytu (art. 36 ust. 3 i art. 6 ustawy z dnia 12 05 2011r. o kredycie konsumenckim; tekst jednolity Dz.U. 2019r., poz. 1083). Przy rozpoznaniu tych zagadnień, pierwotne i zasadnicze znaczenie ma zagadnienie całkowitych kosztów kredytu, gdyż ich przekroczenie w umowie samo w sobie stanowi o bezzasadności w tej części powództwa.

Dlatego w celu prawidłowego rozpoznania sprawy należało w pierwszej kolejności zobowiązać powodów do złożenia stosownych wyliczeń i ich wykazania, a następnie ich zweryfikowania (dopiero później należało ewentualnie ocenić czy w sprawie zachodzą pozostałe przypadki pozwalające skutecznie zakwestionować wskazane powyżej postanowienia umowy). Tego nie uczyniono. Powoduje to, że istota sprawy nie została należycie rozpoznana, przez co wyrok w zaskarżonej części należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w oparciu o regulację art. 386 § 4 k.p.c. Reasumując zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację jako uzasadnioną uwzględniono, orzekając jak w sentencji na mocy regulacji art. 386 § 4 k.p.c. Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie sprawę uwzględni zawartą powyżej ocenę prawną i zakreśli powodom termin do złożenia wskazanych powyżej wyliczeń, które następnie zweryfikuje i o ile zajdzie ku temu potrzeba zwróci powodom w oparciu o regulację art. 5 k.p.c. na potrzebę ich wykazania.

Następnie ferując wyrok poczyni w tym zakresie stosowne ustalenia, a w przypadku gdyby całkowity koszt kredytu nie przekroczył dopuszczalnego poziomu rozważy możliwość zastosowania w sprawie pozostałych wskazanych powyżej regulacji prawnych. SSO Leszek Dąbek