Social Security Court dismisses appeal; pension suspended due to continued employment without prior contract termination.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against a decision to pay a pension retroactively from May 2019. The insured argued that a prior court ruling entitled him to a pension starting in April 2018, but the Social Security Office suspended payments because he continued working without formally terminating his employment contract. The court ruled that Article 103a of the Social Security Act strictly requires suspension whenever employment continues without prior contract termination, regardless of whether the right to the pension was established by a court decision or an administrative act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 103a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The right to a pension is suspended whenever the insured continues employment without prior termination of the employment contract with the employer, irrespective of whether the entitlement was determined by a court judgment or an administrative decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1349/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na posiedzeniu niejawnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2019 r. w Gliwicach sprawy J. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wypłatę emerytury od 1.04.2018r. do 30.04.2019r. na skutek odwołania J. F. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 28 maja 2019 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek sygn. akt VIII U 1349/19
UZASADNIENIE
Dnia 28 maja 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wydał decyzję o przyznaniu ubezpieczonemu J. F. emerytury od 1 maja 2019 r., tj. od miesiąca, w którym zgłosił wniosek. W istocie była to decyzja o przeliczeniu emerytury. Ubezpieczony wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi rentowemu sprzeczność ustaleń z rzeczywistym stanem faktycznym poprzez nieuwzględnienie wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 26 września 2018 r. (sygn. VIII U 1911/18), którym przyznano mu prawo do emerytury od 1 kwietnia 2018 r.
Wobec powyższego domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu emerytury od 1 kwietnia 2018 r. W odpowiedzi na odwołanie (...) Oddział w Z. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z 27 marca 2019 r., wykonując wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 26 września 2018 r. (sygn. VIII U 1911/18), przyznał ubezpieczonemu emeryturę w kwocie zaliczkowej od 1 kwietnia 2018 r., tj. od daty określonej w wyroku Sądu. Zaznaczył przy tym, że wypłata emerytury została zawieszona z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia przez ubezpieczonego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał ją bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury.
W decyzji z 27 marca 2019 r. pouczono ubezpieczonego, że wysokość emerytury zostanie ustalona w ostatecznej kwocie z chwilą podjęcia wypłaty emerytury, tj. po rozwiązaniu stosunku pracy i zgłoszenia wniosku o podjęcie wypłaty emerytury. Ubezpieczony zaś dopiero 9 maja 2019 r. przedłożył świadectwo pracy, z którego wynikało, że był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. od 1 kwietnia 2008 r. do 30 kwietnia 2019 r. W tej sytuacji organ rentowy zaskarżoną decyzją z 28 maja 2019 r. ponownie ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od 1 maja 2019 r., tj. od miesiąca, w którym ustała przyczyna powodująca wstrzymanie wypłaty świadczenia i za razem od miesiąca złożenia wniosku.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony J. F. urodził się w dniu (...) Decyzją z 24 kwietnia 2018 r. (...) Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu J. F. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Ubezpieczony wniósł odwołanie od ww. decyzji. Wyrokiem z 26 września 2018 r. (sygn. VIII U 1911/18) Sąd Okręgowy w Gliwicach zmienił decyzję z 24 kwietnia 2018 r. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od 1 kwietnia 2018 r. Apelację od tego wyroku wywiódł organ rentowy. Ostatecznie, wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 stycznia 2019 r. (sygn.
III AUa 2328/18) oddalono apelację organu rentowego. W następstwie powyższego wyroku Sądu II instancji, organ rentowy decyzją z 27 marca 2019 r., wykonując wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 26 września 2018 r. (sygn. VIII U 1911/18), przyznał ubezpieczonemu emeryturę w kwocie zaliczkowej od 1 kwietnia 2018 r., tj. od daty określonej w wyroku. Z uwagi na kontynuację zatrudnienia, organ rentowy zawiesił wypłatę świadczenia. Jednocześnie poinformował ubezpieczonego, że w celu podjęcia wypłaty emerytury należy przedłożyć w Oddziale ZUS świadectwo pracy lub zaświadczenie potwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z każdym pracodawcą na rzecz którego praca ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury oraz wniosek o podjęcie wypłaty emerytury.
W dniu 9 maja 2019 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego o ponowne ustalenie wysokości świadczenia emerytalno-rentowego, przedkładając świadectwo pracy z 30 kwietnia 2019 r. potwierdzające okres zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. w W. od 1 kwietnia 2008 r. do 30 kwietnia 2019 r. na stanowiskach przyjęciowego, operatora maszyn i operatora. Zaskarżoną decyzją z 28 maja 2019 r. (...) Oddział w Z. ponownie ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od 1 maja 2019 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Powyższy stan faktyczny był bezsporny i został ustalony na podstawie akt organu rentowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że ubezpieczony jest uprawniony do emerytury począwszy od 1 kwietnia 2018 r. – przyznanej decyzją organu rentowego z 27 marca 2019 r., wydanej na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 stycznia 2019 r. (sygn. III AUa 2328/18). Jednocześnie z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. w W., organ rentowy zawiesił wypłatę świadczenia. Wypłata świadczenia została podjęta od 1 maja 2019 r., tj.: od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek – co wynika z zaskarżonej decyzji organu rentowego z 28 maja 2019 r.
– bowiem dopiero 30 kwietnia 2019 r. ustał stosunek pracy łączący odwołującego z (...) Sp. z o.o., o czym 9 maja 2019 r. poinformował ubezpieczony, przedkładając świadectwo pracy i zgłaszając wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury i podjęcie jej wypłaty. Odwołujący stoi na stanowisku, że organ rentowy powinien podjąć wypłatę świadczenia od 1 kwietnia 2018 r. Sąd wskazuje, że stanowisko odwołującego jest nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Podstawę zawieszenia emerytury ubezpieczonego z dniem 1 kwietnia 2018 r. stanowił art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.
Dz. U. z 2018, poz. 1278 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Podkreślić należy, że przepisy regulujące system zabezpieczenia społecznego ze względu na swoją istotę i konstrukcję podlegają wykładni ścisłej. Do przepisów tych nie powinno się stosować wykładni celowościowej w opozycji do wykładni językowej.
Przepisów tych nie powinno się poddawać wykładni rozszerzającej, zwężającej, modyfikującej wyczerpująco i kazuistycznie określone przez ustawodawcę uprawnienia do świadczeń. Takie też stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z 16 sierpnia 2005 r. (sygn. akt I UK 378/04) czy z 29 stycznia 2008 r. (sygn. akt I UK 239/07). Sąd orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 listopada 2016 r. (sygn. akt III AUa 416/16), zgodnie z którym wykładnia językowa (gramatyczna) art. 103a ustawy o emeryturach i rentach z FUS wskazuje jednoznacznie, iż skutek zawieszający prawo do emerytury (polegający na wstrzymaniu wypłaty świadczenia) powstaje zawsze w sytuacji kontynuowania przez ubezpieczonego zatrudnienia bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego, bez względu na to, czy decyzja ta została wydana niezwłocznie po zgłoszeniu wniosku o prawo do emerytury, czy też w wykonaniu wyroku sądu.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce. Sprawa o emeryturę była w toku, początkowo toczyła się przed tutejszym Sądem, później przed Sądem Apelacyjnym. Wyrok Sądu II instancji, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z 26 września 2018 r., zapadł 18 stycznia 2019 r., a decyzja wykonująca ten wyrok została wydana 27 marca 2019 r. Zdaniem Sądu Okręgowego organ rentowy słusznie zawiesił w decyzji z 27 marca 2019 r. wypłatę przyznanej ubezpieczonemu emerytury z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia.
Ubezpieczony kontynuował dotychczasowe zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. do 30 kwietnia 2019 r., a dopiero 9 maja 2019 r. złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury i podjęcie jej wypłaty, przedkładając świadectwo pracy. Wobec powyższego, zaskarżona decyzja z 28 maja 2019 r., w której (...) Oddział w Z. ponownie ustalił wysokość emerytury i podjął jej wypłatę od 1 maja 2019 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, jest prawidłowa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. Sąd oddalił odwołanie i orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyrok został wydany w trybie art. 148 1 § 1 k.p.c. (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek