Court convicts driver of not wearing seatbelts and imposes a 200 PLN fine under Polish traffic law.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant of driving without wearing seatbelts and imposed a fine of 200 PLN. Police officers testified that they observed the driver with unbuckled belts during a traffic stop, while the defendant refused to admit guilt. The court rejected the defendant's defense, relying on the consistent and credible testimony of the officers to establish the violation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 97 kw; Art. 39 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym: The court may convict a driver of not wearing a seatbelt based on credible witness testimony if the defendant's denial lacks factual basis and the evidence clearly demonstrates the violation occurred.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II W 140/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk Protokolant – st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska w obecności oskarżyciela publicznego KPP w G. –asp. szt. Sylwestra Piotrowicz po rozpoznaniu w dniach: 8.08.2019 r., 16.12.2019r. sprawy A. P. syna J. i E. z d. M. ur. (...) w K. obwinionego o to, że: w dniu 14 marca 2019 roku około godz. 15:05 w W. na ul. (...) (droga nr (...)) prowadził pojazd m-ki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie korzystając z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, tj. o czyn z art. 97kw w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.
1. Obwinionego A. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustala, że obwiniony poruszał się pojazdem o nr rej. (...) i za to na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych.
2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120,00 (sto dwadzieścia ) złotych. Sygn. akt II W 140/19
UZASADNIENIE
Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 marca 2019 roku około godz. 15:05 A. P. kierował pojazdem m-ki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w m. W. na ul. (...) (droga nr (...)). W tym czasie służbę patrolową oznakowanym radiowozem, znajdującym się przy skrzyżowaniu okrężnym, po którym to poruszał się obwiniony, pełnili funkcjonariusze policji A. K. i M. L.. Funkcjonariusze policji zaobserwowali, że kierowca w/w pojazdu jedzie bez zapiętych pasów bezpieczeństwa, które swobodnie zwisają wzdłuż fotela, wobec czego zatrzymali obwinionego do kontroli drogowej.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : zeznań M. L. (k. 22v), A. K. (k. 55- 55v, 7-8). Obwiniony nie przyznał się do winy i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 22: k. 6). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których nie przyznaje się on do winy uznając, że wyjaśnienia te nie polegają na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą przez A. P. linię obrony. Zdaniem Sądu brak jest podstaw, by podważać zeznania świadków – policjantów przeprowadzających kontrolę drogową obwinionego w dniu zdarzenia.
M. L. i A. K. ( zeznań M. L. (k. 22v), A. K. (k. 55- 55v, 7-8) nie mieli żadnego interesu w tym, by przedstawiać wersję wypadków, która nie miała miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego. Podkreślić należy, że zeznania w/w świadków są spójne, zbieżne, wzajemnie się uzupełniają i korespondują ze sobą. Z dowodów tych w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, iż policjanci doskonale widzieli kierowcę – obwinionego z odległości zaledwie ok. 30 metrów, nic nie przeszkadzało im w obserwacji samochodu, którym poruszał się A.
P.. Widoczność tego dnia była bardzo dobra, A. P. pokonywał rondo z niewielką prędkością, ubrany był na jasno- co dodatkowo umożliwiało bezproblemowe stwierdzenie, że kierowca nie ma zapiętych pasów bezpieczeństwa. Zeznania tych świadków były zbieżne nie tylko w tym zakresie, ale również w części dotyczącej zachowania obwinionego już po jego zatrzymaniu do kontroli drogowej. Sąd podzielając zeznania M. L. i A. K., dowody te uznał za zasługujące na wiarę, a tym samym odmówił nadania waloru wiarygodności odmiennym w tym zakresie wyjaśnieniom obwinionego.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy. W świetle zebranych dowodów w sposób pewny wynika, że A. P. w dniu 14 marca 2019 roku około godz. 15:05 w W. na ul. (...) (droga nr (...)) prowadził pojazd m-ki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie korzystając z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, przy czym nie było żadnych okoliczności po stronie obwinionego zwalniających go z powyższego obowiązku.
A. P. w konsekwencji swoim zachowaniem dopuścił się wykroczenia z art. 97 kw. Wina obwinionego w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu, którego można dopuścić się zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie – nie budzi wątpliwości. Na obwinionym, jako kierowcy, ciążył bowiem obowiązek znajomości przepisów prawa o ruchu drogowych i obowiązek stosowania się do tych norm. Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, warunki osobiste, majątkowe sprawcy. Obwiniony swoim zachowaniem naruszył porządek ruchu na drodze publicznej, naruszył podstawowe obowiązki ciążące na kierowcy ruchu drogowego.
W świetle powyższego Sąd, uznając obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustalając, że obwiniony poruszał się pojazdem o nr rej. (...), na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej, nie przekracza ona zdolności finansowych sprawcy. Pomimo, że kara ta nie jest dużej wysokości, będzie stanowić dla obwinionego – zgodnie z założeniami, jakie nieść powinna za sobą każda kara - dolegliwość.
Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120,00 (sto dwadzieścia ) złotych, Sąd kierował się treścią art. 119§1 kpw.