Appeal dismissed; literal statutory wording in fact description not required if essence captured.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appeal was dismissed because the court held that an appeal under Article 413 § 2(1) of the Criminal Procedure Code is not valid if the accused's act is not described using the exact statutory wording. The court reasoned that as long as the description captures the essential elements of the crime, such as the continuity of the act, literal repetition of legal phrases is unnecessary. Consequently, the first-instance judgment was upheld as the description accurately reflected the criminal conduct within the statutory definition.
Legislator headnote
AI generatedArt. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.; Art. 12 § 1 k.k.: An appeal alleging an infringement of the right to a reasoned judgment is inadmissible if the court's description of the criminal act, while omitting exact statutory phrasing, sufficiently captures the essential elements and nature of the offense.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 606 / 19
UZASADNIENIE
Apelacja, oparta na zarzucie obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk, nie jest skuteczna, albowiem przypisanie oskarżonemu popełnienia konkretnego czynu zabronionego nie musi się odbywać – jak to zdaje się wynikać z treści środka odwoławczego – jedynie poprzez dosłowne przytoczenie zwrotów użytych przez ustawodawcę przy kształtowaniu znamion danego typu czynu zabronionego. Podobnie nie jest niezbędnym powtórzenie w opisie tego czynu dookreślających go ustawowych wyrażeń, za pomocą których w kodeksie karnym opisana została podlegająca zastosowaniu instytucja ujęta w jego części ogólnej, w tym również ciągłości czynu, o jakiej mowa w art. 12 § 1 kk.
Wystarczy, by opisując zachowanie sprawcze sąd użył takich określeń, które wypełniają treść elementów składających się na ustawową postać danego czynu zabronionego. Pominięcie w dosłownej postaci ustawowego zwrotu w opisie czynu przypisanego sprawcy i zastąpienie go równoważnymi sformułowaniami lub innymi, oddającymi jego istotę, nie stanowi powodu do wnioskowania, że doszło do obrazy art. 413 § 2 pkt 1 kpk. Jeżeli więc konkretny opis czynu, pomimo nie zastosowania przy jego redagowaniu ustawowych zwrotów, oddaje znamiona konkretnego przestępstwa ( opis ów mieści się w granicach pojęć, którymi ustawa określa znamiona czynu zabronionego ), nie ma podstaw do jego korekt.
Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie każde z trzech zachowań składających się na czyn ciągły zostało opisane przy precyzyjnym wskazaniu czasu ich popełnienia i wynika z niego, że zachowania te zaistniały zaledwie na przestrzeni dwóch godzin, w tożsamy sposób i w tym samym celu, to nie jest niezbędnym dodawanie, iż zachowania nastąpiły „ w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ”. Mając przy tym na uwadze, iż przesłanki zastosowania instytucji czynu ciągłego przez sąd I instancji znajdują oparcie w aktach sprawy ( skarżący także tego nie kwestionuje ), zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.