Civil suit dismissed because plaintiff's agent lacked proper authorization under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the civil suit initiated by P. B., M. B., and A. M. against a bank, ruling that the procedural outcome was invalid due to improper representation. The plaintiff's agent, A. M. (2), attempted to act on behalf of the clients based on a power of attorney that the court found insufficient. The court determined the authorization was not a 'standing mandate' as required by law, rendering the agent's participation inadmissible and necessitating the termination of proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 87 § 1 k.p.c.; Art. 355 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 2 k.p.c.: If a party's representative lacks a standing mandate under the Civil Procedure Code, the proceedings are void and must be terminated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt XXV C 2505/19 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2019 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (del.) Anna Ogińska - Łągiewka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa P. B. , M. B. i A. M. (1) przeciwko (...) Bank S.A. z siedzibą w W. o zapłatę postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 30 września 2019 r. A. M. (2), powołująca się na fakt reprezentacji powodów P. B., M. B. i A. M. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wskazanej kwoty (pozew k. 3 akt). W postanowieniu z dnia 9 października 2019 r. tut. Sąd odmówił dopuszczenia pełnomocnika A. M. (2) do udziału w sprawie. W myśl art. 355 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.
W doktrynie i judykaturze wskazuje się, że występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania ze skutkiem przewidzianym w art. 379 pkt 2 k.p.c., w związku z czym uchybienie to nie może być usunięte w drodze zatwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez tę osobę. Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 8 lipca 2008 r. (…) Gdy brak należytego umocowania pełnomocnika strony doprowadza do nieważności postępowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.), to dalsze postępowanie nie może się toczyć.
Wydanie wyroku w tej sytuacji staje się niedopuszczalne. Niedopuszczalność ta pociąga za sobą – w myśl art. 355 § 1 k.p.c. umorzenie postępowania ( por.: H. Pietrzykowski [w:] „Metodyka Pracy Sędziego w sprawach cywilnych”, wydanie 7, Warszawa 2014, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Legalis nr 64222, uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt III CZP 154/07, Legalis nr 101300). W niniejszej sprawie wydanie wyroku jest niedopuszczalne, ponieważ pozew wniosła osoba, która nie może być pełnomocnikiem (art. 87 § 1 k.p.c.) bowiem umowa zlecenia, na którą – jako podstawę umocowania – powoływała się A.
M. (2), nie miała charakteru „stałego” w rozumieniu art. 87 § 1 k.p.c., a została zawarta jedynie w celu dochodzenia określonego roszczenia, objętego pozwem w niniejszej sprawie. Wskazuje na to chociażby fakt, że „Umowa stałego zlecenia o dochodzenie roszczeń z tytułu umów bankowych”, jak ją nazwano, została zawarta 1 sierpnia 2017 r. i w tej samej dacie zostało udzielone przez powodów pełnomocnictwo A. M. (2), z którą zawarto powyższą umowę zlecenia ( k. 81 – 83 akt). Nie może być zatem mowy o stałym zleceniu, które miałoby charakter uprzedni, pierwotny, w stosunku do udzielonego pełnomocnictwa.
Podzielając zaś powołane wyżej poglądy, czynność wniesienia pozwu przez taką osobę nie może być potwierdzona przez samą stronę, a występowanie w charakterze pełnomocnika procesowego osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania, powodujący nieważność postępowania. W takiej sytuację postępowanie należy umorzyć ( por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1969 r., sygn. akt I CZ 106/68, Legalis nr 13896). ZARZĄDZENIE (...) 9.10.2019 r.