Legislator Case Law & Legislation
V Ka 174/14 AI generated

Court dismisses appeal due to statute of limitations expiring two years after the traffic offense occurred.

Case Number V Ka 174/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the appeal against a first-instance conviction for a traffic violation, ruling the case procedurally barred. The defense argued the evidence was insufficient and the accident reconstruction sketch was inaccurate, but the court found no new evidence to support acquittal. The decision rested on the expiration of the two-year statute of limitations for the offense, which legally required the prosecution to be dropped.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 § 1 k.w.; Art. 437 k.p.k.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; When the statute of limitations for criminal liability expires, the court must dismiss the appeal and order the prosecution to be dropped.

Keywords

AI generated
statute of limitations traffic violation procedural bar dismissal of prosecution appellate review

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 § 1 k.w.
Karalność tego wykroczenia uległa przedawnieniu z dniem 20 kwietnia 2014 r., bowiem od chwili jego popełnienia upłynęły dwa lata (art. 45 § 1 k.w.).
Art. 437 k.p.k.
Wobec tego, zaskarżony wyrok, zgodnie z art. 437 k.p.k., art.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
437 k.p.k., art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. w zw.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. i w zw.
art. 8 k.p
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a w szczególności art. 8 k.p.w.
art. 82 § 1 k.p
art. 4 k.p.k
Karalność tego wykroczenia uległa przedawnieniu z dniem 20 kwietnia 2014 r., bowiem od chwili jego popełnienia upłynęły dwa lata (art. 45 § 1 k.w.).
art. 7 k.p.k
art. 92 k.p.k
art. 410 k.p.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

V Ka 174/14

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 28 października 2013 r. w sprawie sygn. akt XVII W 4038/12 uznał obwinionego A. S. winnym wykroczenia popełnionego w dniu 20 kwietnia 2012 r., wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 k.w. i wymierzył mu grzywnę w kwocie 500 złotych. Nadto zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 150 złotych. Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca obwinionego. Wyrokowi temu zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a w szczególności art. 8 k.p.w. i art. 82 § 1 k.p.w. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez uwzględnienie tylko okoliczności niekorzystnych dla obwinionego, z pominięciem tych, z których wynika, że obwiniony nie dopuścił się zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią materiału dowodowego sprawy, polegający na przyjęciu, że obwiniony podczas zmiany zajmowanego pasa ruchu nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie, na który zamierzał wjechać, doprowadzając tym samym do zderzenia się pojazdów, podczas gdy materiał dowodowy sprawy nie potwierdza tego w sposób nie budzący wątpliwości, a nadto sporządzony szkic powypadkowy wskazujący miejsce położenia samochodu R. żaden sposób nie odpowiada jego rzeczywistemu położeniu bezpośrednio po kolizji. Podnosząc powyższe obrońca wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu, ewentualnie:

2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Sąd odwoławczy rozpoznając środek zaskarżenia uwzględnił okoliczności, które ujawniły się na obecnym etapie postępowania w sprawie, a które powodują, iż rozpoznanie tego odwołania jest bezprzedmiotowe. Zauważyć przy tym należy, że w sprawie nie zgromadzono materiału dowodowego, który - w chwili obecnej – mógłby dać podstawy do wydania orzeczenia uniewinniającego obwinionego A. S. od przypisanego czynu.

W chwili obecnej zachodzi ujemna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności dotycząca zarzucanego i przypisanego obwinionemu czynu. Czyn A. S. wyczerpujący znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. został popełniony w dniu 20 kwietnia 2012 r. Karalność tego wykroczenia uległa przedawnieniu z dniem 20 kwietnia 2014 r., bowiem od chwili jego popełnienia upłynęły dwa lata (art. 45 § 1 k.w.). Wobec tego, zaskarżony wyrok, zgodnie z art. 437 k.p.k., art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. i w zw. z art. 45 § 1 k.w. podlega uchyleniu, zaś postępowanie o czyn zarzucany we wniosku o ukaranie, należało wobec obwinionego A.

S. umorzyć. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach sądowych w sprawie orzeczono na podstawie art. 118 § 2 k.p.w., obciążając nimi Skarb Państwa.