Court dismisses appeal against traffic fine, upholding conviction based on valid tachograph evidence despite procedural arguments.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Siedlce dismissed the defendant's appeal against a traffic violation fine for speeding in a built-up area. The defendant argued that the court failed to properly evaluate evidence, specifically a missing tachograph printout and an improperly handled dashcam recording, claiming these errors led to an incomplete factual assessment. The appellate court rejected these claims, noting that the tachograph data was corroborated by police testimony regarding time zone adjustments and that the dashcam footage review did not alter the established facts, thus upholding the first-instance verdict.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 §1 k.p.k.; Art. 109 §2 k.p.s.w.: The appellate court may uphold a first-instance judgment if the free evaluation of evidence is properly argued and no procedural errors affecting factual findings are present, even when evidence documents are missing or technical issues arise.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 476/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2019r. Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 roku sprawy A. J. obwinionego z art. 92 a kw z powodu, apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 5 marca 2019r., sygn. akt II W 1104/18 wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 zł opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł. Sygn. akt II Ka 476/19
UZASADNIENIE
A. J. obwiniony został o to, że w dniu 31 sierpnia 2018 r. o godz. 10.04 w miejscowości C. gm. B. kierując pojazdem m-ki I. nr rej. (...) w terenie zabudowanym przekroczył dozwoloną prędkość o 36 km/h (86/50 km/h), tj. o wykroczenie z art. 92a kw. Wyrokiem z dnia 5 marca 2019 r. Sąd Rejonowy w Garwolinie uznał A. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawie art. 92 a k.w. w zw. z art. 24 §1 i 3 k.w. ,wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 300 złotych; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 zł tytułem opłaty. Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony zarzucając:
1. Błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu jego wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 5 marca 2019 roku, w sytuacji kiedy z akt sprawy w niewyjaśnionych okolicznościach znika materiał dowodowy w postaci wydruku tachografu – k. 3 i w konsekwencji orzekanie przez Sąd w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przy uwzględnieniu jedynie okoliczności jakie Sąd miał w pamięci rozprawy;
2. Nieuwzględnienie jego wniosku o wydanie kopii nagrania z wideorejestratora z dnia 31 sierpnia 2018 roku, a wydanie mu w zamian nagrania z rozprawy, którego nie żądał, co uniemożliwiło mu podjęcie skutecznej obrony; które to naruszenia doprowadziły do wydania zaskarżonego orzeczenia i w konsekwencji uznanie, iż w dniu 31 sierpnia 2018 roku o godz. 10:04 w miejscowości C. gm. B. kierując pojazdem m-ki I. nr rej. (...) w terenie zabudowanym przekroczył dozwoloną prędkość o 36 km/h. w związku z powyższym wniósł o :
1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu ewentualnie;
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji;
3. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom zawartym w środku odwoławczym wniesionym przez obwinionego Sąd meriti przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy nie dopuścił się błędów natury proceduralnej, które skutkować by miały dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. W trakcie przewodu sądowego przeprowadzone zostały, i to w sposób wymagany procedurą wszelkie dostępne dowody niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a ich ocena zgodna jest z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Zaprezentowana przez sąd I instancji ocena dowodów nie przekracza granic oceny swobodnej, została we właściwy sposób uargumentowana w uzasadnieniu wyroku i w żaden sposób nie została zakwestionowana w apelacji wniesionej przez obwinionego. Obwiniony, we wniesionej przez siebie apelacji podniósł, iż nie został uwzględniony jego wniosek o wydanie kopii nagrania z videorejestratra dokonanego w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2018 r., ponieważ w to miejsce został mu wydany zapis rozprawy sądowej. Sąd Okręgowy nie był w stanie zweryfikować prawdziwości twierdzeń obwinionego, jednakże aby usunąć w tym zakresie wszelkich wątpliwości, Sąd Odwoławczy zdecydował, aby w trakcie postępowania odwoławczego doręczyć A.
J. kopię płyty DVD z nagraniem z videorejestratora. Jeszcze w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego obwiniony złożył płytę z DVD z wydrukiem czasu jego pracy, jako kierowcy w dniu zdarzenia. Autor apelacji zarzucił, że sąd meriti nie „odtworzył” tego nagrania na rozprawie. Zaznaczyć jednak należy, że w trakcie postępowania odwoławczego analogicznie próbę podjął Sąd Odwoławczy, jednak i w tym przypadku zakończyła się ona niepowodzeniem. Nie był to jednak dowód, który mógłby doprowadzić do odmiennych ustaleń w przedmiotowej sprawie.
W trakcie kontroli drogowej, przez funkcjonariusza policji D. P. dokonany został i zabezpieczony wydruk z tachografu pojazdu kierowanego przez obwinionego, a który zawarty jest w kopercie załączonej do akt sprawy (k. 3). Faktem jest, że w wydruku tym zapis dotyczy nominalnie godz. 8.04, jednak jak wynika z wiarygodnych zeznań funkcjonariuszy policji dokonujących kontroli drogowej wynika to z niedostosowania czasu pracy tachografu do czasu letniego obowiązującego w czasie zdarzenia. To „niedostosowanie” spowodowało, że w rzeczywistości tachograf rejestrował zdarzenie – poruszanie się przez obwinionego samochodem – w „rzeczywistym” czasie, czyli o godz.10.04.
Powyższego ustalenia nie może podważyć ta tylko okoliczność, że z wydruku z tachografu usunięta została jego część wskazująca na czas dokonania wydruku. W tym przedmiocie toczy się postępowanie karne , którego wyniki nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie. Czas dokonania przedmiotowego wydruku wynika bowiem z przywołanych wyżej zeznań D. P. i J. B.. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż apelacja obwinionego jest niezasadna a zawarte w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, zarówno co do ustaleń faktycznych, jak i przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.
Zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budzi również rodzaj i rozmiar kary orzeczonej wobec oskarżonego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 437 §1 kpk w zw. z art. 109 §2 kpsw, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają art. 121 §1 kpsw w zw. z art. 636 §1kpk, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.
U. poz. 2467).