Court grants bridge pension to employee who proved 15 years of special condition work as ambulance driver.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the insured's appeal, awarding him a bridge pension effective September 8, 2018. The Social Insurance Institution had previously denied the claim, arguing the applicant failed to demonstrate fifteen years of work under special conditions or special character before January 1, 1999. The court found that the applicant's role as an ambulance driver from 1981 to 1996 constituted work under special conditions, thereby satisfying the statutory requirements for the pension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych; Art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; The court established that employment as an ambulance driver qualifies as work under special conditions for bridge pension eligibility.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 2819/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Iwona Sławińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r. w Gliwicach sprawy A. S. (S.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o emeryturę pomostową na skutek odwołania A. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 6 września 2018 r. nr (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzje w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu A. S. prawo do emerytury pomostowej od 8 września 2018 roku;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz ubezpieczonego A. S. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Sygn. akt VIII U 2819/18
UZASADNIENIE
Decyzją z 6 września 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., działając w oparciu o art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, odmówił ubezpieczonemu A. S. przyznania prawa do emerytury pomostowej, argumentując iż nie spełnił on przesłanek określonych w tym przepisie. Organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie wykazał 15 lat pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej oraz nie udowodnił rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą.
Ubezpieczony wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do emerytury pomostowej. W uzasadnieniu podkreślił, że od 1 października 1981 r. do 31 grudnia 1996 r. w ramach zatrudnienia w (...) S.A. w G. faktycznie, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy karetki, wymienioną w pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych oraz w Wykazie A Dział VIII poz. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony A. S. urodzony (...), w dniu 30 lipca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury pomostowej. Zaskarżoną decyzją z 6 września 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu przyznania prawa do emerytury pomostowej argumentując, iż ubezpieczony nie wykazał 15 lat pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej oraz nie udowodnił rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą.
Organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu 41 lat, 5 miesięcy i 3 dni okresów składkowych oraz 2 miesiące i 4 dni okresów nieskładkowych, tj. łącznie 41 lat, 7 miesięcy i 7 dni okresów składkowych i nieskładkowych. (...) Oddział w Z. nie uznał za pracę w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 1 października 1981 r. do 31 grudnia 1996 r. w (...) S.A. w G., ponieważ w świadectwach wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z 12 września 2016 r. pracodawca nie określił charakteru wykonywanej pracy ściśle według wykazu, działu i pozycji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a ponadto wykazane stanowiska figurujące w powołanym zarządzeniu resortowym „kierowca karetki pogotowia ratunkowego” nie jest zgodne ze stanowiskami wykazanymi na świadectwie pracy z 31 grudnia 1996 r., z którego wynika, że ubezpieczony zajmował stanowiska kierowcy sanitarki i kierowcy.
Ustalono, że ubezpieczony w okresie od 6 lutego 1980 r. do 31 grudnia 1996 r. był zatrudniony w (...) S.A. w G., przy czym do 30 września 1981 r. pracował na stanowisku ślusarza samochodowego, od 1 października 1981 r. do 31 stycznia 1984 r. na stanowisku kierowcy sanitarki, a od 1 lutego 1984 r. do 31 grudnia 1996 r. na stanowisku kierowcy. Sąd ustalił, że ubezpieczony podczas pracy na stanowisku kierowcy sanitarki od 1 października 1981 r. do 31 stycznia 1984 r. oraz kierowcy od 1 lutego 1984 r. do 31 grudnia 1996 r. faktycznie wykonywał pracę kierowcy pojazdu uprzywilejowanego w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych.
W ww. okresie przy (...) S.A. działała międzyzakładowa przychodnia zdrowia, w której – jako kierowca karetki – pracował ubezpieczony. Przychodnia ta dysponowała jedną karetką, która w razie wypadków w pracy była kierowana do zakładów (...) S.A. oraz zakładów Huty (...) w G. i zakładów (...) w G.. Huta (...) oraz B. Ł. również korzystały z tej samej przychodni i dysponowały własnymi karetkami – odpowiednio: dwiema i trzema. W spornym okresie (...) zatrudniała około 1000 osób, Huta (...) około 3000 – 4000, a B. Ł. około 10 000 pracowników.
Praca ubezpieczonego sprowadzała się do sprawowania dyżuru w przychodni i – w przypadku zgłoszenia wypadku na terenie któregokolwiek z zakładów należących do (...) S.A., Huty (...) bądź B. Ł. – dojazdu do chorego karetką ratunkową, pomocy pielęgniarce w umieszczeniu pacjenta w karetce i przetransportowaniu go do przychodni bądź szpitala. Dyżury karetek odbywały się w systemie 24-godzinnym. Dyspozycje wyjazdu odwołującemu wydawała pielęgniarka, a jeżeli sprawa dotyczyła poważniejszego wypadku personel karetki (kierowca i pielęgniarka) kontaktował się z lekarzem przebywającym w przychodni zakładowej.
Po dojeździe do zakładu, w którym znajdował się poszkodowany pracownik, udzielano mu pierwszej pomocy i w zależności od rodzaju i stopnia urazu przewożono go do przychodni zakładkowej, bądź do szpitala. Pomiędzy zakładami – znajdującymi się na obszarze kliku hektarów – karetka przemieszczała się drogami wewnętrznymi, natomiast do szpitali jeżdżono drogami publicznymi przez miasto. W przypadku poważniejszych urazów ogólnych pacjentów najczęściej transportowano do szpitala w G. na ul. (...), natomiast zdarzały się sytuacje, że odwołujący zawoził karetką poszkodowanych do innych, dalej położonych szpitali – np. w przypadku uszkodzeń oczu do szpitala w K., przy oparzeniach do S., w przypadku urazów ortopedycznych do P., przy zawałach serca do szpitala w Z..
Po udzieleniu poszkodowanemu pomocy w przychodni odwołujący najczęściej odwoził taką osobę karetką do domu. W przypadku gdy karetka wyjeżdżała z pacjentem a wydarzył się kolejny wypadek to dzwoniono do innego zakładu po karetkę. W zakładach (...), Huty i (...) ze względu na warunki pracy w przemyśle ciężkim stosunkowo często dochodziło do ciężkich wypadków – niekiedy skutkujących otwartymi złamaniami, amputacją kończyn, palców. W ciągu tygodnia było ich kilka lub więcej – najczęściej zdarzały się na pierwszej zmianie i w weekendy.
Zdarzały się dni, w których odwołujący nie wyjeżdżał karetką do poszkodowanych ale były to rzadkie sytuacje. Karetka, którą prowadził ubezpieczony nie różniła się od normalnych karetek pogotowia ratunkowego. Był to f. (...) wyposażony w sygnały świetlne i dźwiękowe – odwołujący często używał ich przewożąc poszkodowanych do szpitali. Ponadto na wyposażeniu karetki był elektrokardiogram, torba z opatrunkami i lekami. Oprócz dojazdów do wypadków w zakładach (...), Huty i (...), odwołujący przewoził krew do analizy, jeździł po pacjentów do domów ( takich, którzy sami nie mogli się przemieszczać) i przywoził ich do przychodni.
Opisaną wyżej pracę kierowcy karetki – pojazdu uprzywilejowanego – odwołujący wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Pracował również w niedziele i święta. Ubezpieczony w okresie od 2 stycznia 1997 r. do 30 czerwca 2016 r. zatrudniony był w Hucie (...) S.A. w G. (od 13 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2013 r. (...)‑ (...) -HUT Sp. z o.o., a od 1 stycznia 2014 r. (...) Sp. z o.o.). Do 31 marca 2007 r. pracował jako kierowca, a od 1 kwietnia 2007 r. jako kierowca samochodu ciężarowego. Ustalono, że odwołujący ostatnio (od 1 października 2016 r. do 7 września 2018 r.) pracował w (...) sp. z o.o. sp. k. w K. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego kat.
C+E. Stosunek pracy ubezpieczonego ustał 7 września 2018 r. na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. Razem z ubezpieczonym w (...) S.A. w G. pracowali E. N. (pielęgniarka) oraz J. J. (kierowca samochodu osobowego). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, akt osobowych ubezpieczonego z (...) S.A., świadectwa pracy z 7 września 2018 r. (k.22), zeznań świadków E. N. (nagranie z rozprawy z 26 lutego 2019 r. m. 6.33 i n. k.30) i J. J. (nagranie z rozprawy z 26 lutego 2019 r. m. 32.27 i n. k.30) oraz przesłuchania ubezpieczonego (nagranie z rozprawy z 26 lutego 2019 r. m. 41.53 i n. k.30).
Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i spójny, a tym samym za wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadków i twierdzeniom ubezpieczonego, gdyż były spójne, przekonywujące, nadto znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, zwłaszcza dokumentacji osobowej odwołującego.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1924 ze zm.) prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:
1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;
2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;
3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;
4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;
5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS;
6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;
7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy. Po myśli art. 3 ust. 1 prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy.
Zgodnie z ust. 3 tego przepisu prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy. Za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 1 (ust.4).
Za pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 3 (ust. 5). Za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się również osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (ust.7). Z kolei zgodnie z art. 49 powoływanej ustawy, prawo do emerytury pomostowej przysługuje również osobie, która:
1) po dniu 31 grudnia 2008r. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;
2) spełnia warunki określone w art. 4 pkt 1-5 i 7 i art. 5-12;
3) w dniu wejścia w życie ustawy miała wymagany w przepisach, o których mowa w pkt 2, okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. W mniejszej sprawie nie było przedmiotem sporu, że ubezpieczony urodzony po dniu 31 grudnia 1948r. posiada wymagany okres składkowy i nieskładkowy, osiągnął wymagany wiek 60 lat oraz, że po dniu 31 grudnia 2008r. nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. Bezspornym był zatem fakt, iż skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do świadczenia emerytalnego, o którym mowa w ustawie o emeryturach pomostowych na podstawie art. 4 tej ustawy.
Organ rentowy w zaskarżonej decyzji z 6 września 2018 r. odmówił ubezpieczonemu przyznania prawa do emerytury pomostowej, argumentując iż nie wykazał 15 lat pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej oraz nie udowodnił rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą.
Ostatecznie okolicznością sporną pozostawało natomiast, czy ubezpieczony spełnia przesłanki do przyznania mu emerytury pomostowej z art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych. Organ rentowy nie uznał za pracę w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia ubezpieczonego od 1 października 1981 r. do 31 grudnia 1996 r. w (...) S.A. w G., ponieważ w świadectwach wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze z 12 września 2016 r. pracodawca nie określił charakteru wykonywanej pracy ściśle według wykazu, działu i pozycji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a ponadto wykazane stanowiska figurujące w powołanym zarządzeniu resortowym „kierowca karetki pogotowia ratunkowego” nie jest zgodne ze stanowiskami wykazanymi na świadectwie pracy z 31 grudnia 1996 r., z którego wynika, że ubezpieczony zajmował stanowiska kierowcy sanitarki i kierowcy.
W ocenie Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, iż ubezpieczony legitymuje się wymaganym okresem ponad 15 lat pracy wymienionej w pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Zdaniem Sądu bezsprzecznie ubezpieczony podczas pracy na stanowisku kierowcy sanitarki od 1 października 1981 r. do 31 stycznia 1984 r. oraz kierowcy od 1 lutego 1984 r. do 31 grudnia 1996 r. faktycznie wykonywał pracę kierowcy pojazdu uprzywilejowanego, tj. karetki pogotowia ratunkowego.
W tym czasie ubezpieczony sprawował dyżur w międzyzakładowej przychodni znajdującej się na terenie (...) S.A. i w przypadku zgłoszenia wypadku na terenie któregokolwiek z zakładów należących do W., Huty (...) bądź B. Ł., jechał karetką do poszkodowanego, pomagał pielęgniarce w umieszczeniu pacjenta w karetce i transportował go do przychodni bądź dyżurującego szpitala w G. lub innego szpitala specjalistycznego – w zależności od rodzaju i stopnia urazu. Pomiędzy zakładami – znajdującymi się na obszarze kliku hektarów – karetka przemieszczała się drogami wewnętrznymi, natomiast do szpitali jeżdżono drogami publicznymi przez miasto.
Karetka, którą prowadził ubezpieczony nie różniła się od normalnych karetek pogotowia ratunkowego – był to f. (...) wyposażony w sygnały świetlne i dźwiękowe, których odwołujący często używał przewożąc poszkodowanych do szpitali. Ponadto na wyposażeniu karetki był elektrokardiogram oraz torba z opatrunkami i lekami. Taką pracę odwołujący wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wykonywana przez ubezpieczonego w spornym okresie praca kierowcy została wymieniona w pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych – prace kierowców pojazdów uprzywilejowanych – oraz pod poz. 2, działu VIII, wykazu A – prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów – stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8 poz.43 ze zm.), zawierającego wykaz prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W ocenie Sądu praca ubezpieczonego na stanowisku kierowcy sanitarki od 1 października 1981 r. do 31 stycznia 1984 r. oraz kierowcy od 1 lutego 1984 r. do 31 grudnia 1996 r. stanowiła pracę w warunkach szczególnych. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania łączny staż pracy ubezpieczonego w spornym okresie wymienionej w pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych wynosi ponad 15 lat. W związku z tym, że ubezpieczony spełnił również pozostałe przesłanki wskazane w art. 49 o emeryturach pomostowych – udowodnił lat 41, 7 miesięcy i 7 dni okresów składkowych i nieskładkowych, ukończył 60 lat, rozwiązał stosunek pracy (7 września 2018 r.), na dzień 1 stycznia 2009r. miał wymagany okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 – przysługuje mu prawo do emerytury pomostowej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury pomostowej od 8 września 2018 roku r. (od dnia następującego po dniu ustania stosunku pracy). O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, po myśli art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
U. z 2015r., poz. 1804). (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek