Legislator Case Law & Legislation
I C 853/16 AI generated

Court partially allowed tort claim for minor traffic accident damages, awarding compensation for pain and specific medical expenses.

Case Number I C 853/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court partially granted the plaintiff's claim for damages arising from a minor traffic accident, awarding a specific sum for pain and suffering alongside medical costs. While the defendant argued the plaintiff suffered no lasting injuries, the court found temporary physical pain and verified the expense of medications and transport. The judgment established that compensation must be reasonable and compensatory, rejecting excessive claims while validating documented financial losses.

Legislator headnote

AI generated

Art. 444 § 1 k.c.; Art. 445 § 1 k.c.; Art. 322 k.p.c.; Art. 481 § 1 k.c.; Art. 100 k.p.c.: In tort actions for personal injury, the court must assess damages based on the actual suffering and proven expenses, ensuring the compensation is neither symbolic nor excessive, while allowing for interest on delayed payment and mutual cost bearing in partial judgments.

Keywords

AI generated
tort liability pain and suffering traffic accident damages assessment medical expenses interest on debt court costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 444 § 1 k.c.
Zgodnie z art. 444 kc i art.
Art. 445 § 1 k.c.
444 kc i art. 445 kc w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Art. 322 k.p.c.
W pozostałym zakresie - co do kosztów dojazdu do placówek medycznych Sąd uznał za zasadne roszczenie w kwocie 224,28 zł - na podstawie art. 322 kpc.
Art. 481 § 1 k.c.
Art. 100 k.p.c.
Koszty procesu sąd zniósł wzajemnie - na podstawie art. 100 kpc z uwagi na częściowe tylko uwzględnienie żądania oraz jego ocenny charakter a ustalenie należnej sumy zadośćuczynienia wymagało wiedzy specjalistycznej którą powód nie dysponuje.
Art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

Cited Case Law

AI generated
Wyrok SN z 09.02.2000r. III CKN 582/98
Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia /wyrok SN z 09.02.2000r. III CKN 582/98 – LEX nr 52776/.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 853/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Leszek Bil Protokolant: Sekr. Hubert Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. w S. sprawy z powództwa J. C. przeciwko A. A. z siedzibą w S. (Francja) działająca przez (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego A. A. z siedzibą w S. (Francja) działająca przez (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda J. C. kwotę 3.327,14 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia siedem 14/100) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 24.07.2014 do 31.12.2015 r. i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1.01.2016 r. do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałej części, III. koszty procesu wzajemnie znosi, IV. nie obciąża stron kosztami sądowymi poniesionymi przez Skarb Państwa. Sygn. akt IC 853/16

UZASADNIENIE

Powód J. C. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. A. z siedzibą w S. (Francja) kwoty 11.000,- złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę a ponadto o zasądzenie kwoty 327,14 zł tytułem odszkodowania oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania wskazał, że w dniu 6 maja 2014r. w K. doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w trakcie którego kierująca pojazdem W. Z. nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu i uderzyła w tylne lewe drzwi pojazdu kierowanego przez powoda.

Po około 3 godzinach od zdarzenia powód zaczął odczuwać ból w klatce piersiowej i kręgosłupie szyjnym . Udał się wówczas do pobliskiego Centrum Medycznego w P., gdzie dolegliwości zostały potwierdzone i zalecono powodowi leki przeciwbólowe i stosowanie kołnierza ortopedycznego. Następnego dnia powód zaczął odczuwać problem z utrzymaniem równowagi . W związku z wypadkiem pozostawał pod opieką neurologa i psychologa. Poniósł także szkodę w kwocie 327,14 zł, na co składają się koszty dojazdów do placówek medycznych w kwocie 224 zł oraz leki w kwocie 102,86 zł.

Pozwany uznał swoja odpowiedzialność z tytułu OC sprawcy szkody i wypłacił powodowi odszkodowanie za uszkodzony samochód, jednak odmówił uznania dalszych roszczeń. Pozwany A. A. z siedzibą w S. działający przez oddział zagranicznego zakładu (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Przyznał, że pojazd sprawcy kolizji był ubezpieczony w zakresie OC w pozwanym Towarzystwie (...). Zarzucił, że roszczenia powoda są bezzasadne, gdyż w wypadku nie doznał on żadnego urazu.

Na miejsce wypadku nie wzywano pogotowia ani funkcjonariuszy policji. Podniósł, że jako ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie likwidacyjne skutkujące odmową wypłaty jakichkolwiek kwot za rzekome urazy. U powoda nie występują żadne dolegliwości będące następstwem wypadku , natomiast powód leczył się w związku z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, przebył w przeszłości ostre zespoły wieńcowe , wielokrotną agnioplastykę tętnic wieńcowych oraz udar mózgu . Również powodowi nie należy się odszkodowanie, gdyż powód nie wykazał szkody pozostającej w związku przyczynowym z wypadkiem.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 6 maja 2014r. przed godziną 14-tą w K., na Rondzie (...), doszło do kolizji drogowej, w trakcie której kierująca samochodem A. (...) nr rej (...) W. Z. uderzyła w tylne lewe drzwi samochodu, którym kierował powód J. C.. Uczestnicy kolizji nie zgłaszali żadnych obrażeń. Na miejsce nie wzywali karetki ani policji. Po spisaniu notatki, w której kierująca C. przyjęła odpowiedzialność za spowodowanie kolizji ( z powodu nieustąpienia powodowi pierwszeństwa przejazdu), powód udał się samochodem do swojego miejsca zamieszkania w P..

Wieczorem powód zaczął odczuwać dolegliwości bólowe i około godz. 21 udał się do szpitala w P., gdzie po zbadaniu zapisano mu leki przeciwbólowe i wypisano do domu. W okresie po wypadku powód w związku z odczuwanymi dolegliwościami kupował leki przeciwbólowe za 102,86 zł oraz leczył się u różnych lekarzy. Do placówek dojeżdżał samochodem . Przez około miesiąc nosił kołnierz ortopedyczny. Powód zgłosił szkodę w pozwanym Towarzystwie (...) pismem z dnia 4 lipca 2014 r., które uznało swoją odpowiedzialność z tytułu OC sprawcy szkody.

Pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne , wypłacił pozwanemu odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu, natomiast odmówił wypłaty zadośćuczynienia i dalszych roszczeń . (notatka – k. 7, faktury – k. akta szkody, zeznania świadka W. Z. z dnia 17 marca 2017r. – nagranie – k. 198 zeznania powoda J. C. - k. 168v. – 169, dokumentacja medyczna ) W wyniku wypadku powód doznał urazu klatki piersiowej, który nie wymagał leczenia szpitalnego. Hospitalizacje powoda nie mają związku z wypadkiem a wynikały z zaostrzenia dolegliwości stenokardialnych.

Powód w związku wypadkiem odczuwał dolegliwości bólowe, które wymagały unieruchomienia tymczasowego w kołnierzu szyjnym . Powód mógł odczuwać dolegliwości przez okres około miesiąca. Wypadek nie spowodował u powoda trwałych następstw w zakresie narządów ruchu (opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii L. G. z dnia 18.07.2017r. – k. 213) Powód cierpi na chorobę zwyrodnieniowo0-dyskopatyczną kręgosłupa szyjnego . W 2004 r. przeszedł udar mózgu . W związku z wypadkiem nie doszło u powoda do stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie schorzeń neurologicznych.

W wyniku wypadku powód doznał powierzchownych urazów klatki piersiowej , nie wymagających hospitalizacji . W trakcie wizyt w poradni neurologicznej powód skarżył się na dolegliwości bólowe kręgosłupa, które wymagały tymczasowego unieruchomienia w kołnierzu ortopedycznym (opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii z dnia 30 października 2017r. – k. 239-241) W związku z wypadkiem nie doszło u powoda do następstw w postaci istotnego zakłócenia funkcji psychicznych. Mogły u niego wystąpić przejściowe zaburzenie snu i lęk o zdrowie .

Powód posiada cechy chwiejności afektywnej i łagodnego obniżenia funkcji poznawczych w wyniku organicznego uszkodzenia układu nerwowego po udarze mózgu z 2004r. – bez związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dni 6.05. 2014 r. ( opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii A. K. z dnia 29.01.2019r. – k. 334-336) Na podstawie powyższych ustaleń

Sąd zważył, co następuje :

Powództwo jest zasadne, jednakże w mniejszym zakresie niż wskazany w pozwie. Żądana suma zadośćuczynienia jest bowiem nadmierna do doznanej przez powoda krzywdy w związku z urazami będącymi następstwem wypadku. Fakt ubezpieczenia w zakresie OC sprawcy wypadku w pozwanym Towarzystwie (...) nie był sporny. Przebieg postępowania likwidacyjnego, po zgłoszeniu przez powoda szkody nie był również sporny i został udokumentowany w aktach szkody. Pozwany wypłacił powodowi odszkodowanie za uszkodzony samochód natomiast odmówił jakiegokolwiek zadośćuczynienia i odszkodowania w związku z leczeniem albowiem w jego ocenie nie doznał powód żadnych urazów a tym samym nie doznał żadnej krzywdy, za którą odpowiada pozwany.

Zważyć należy że stanowisko pozwanego co do braku trwałego uszczerbku na zdrowiu u powoda jest uzasadnione - takie bowiem wnioski wypływają z opinii wszystkich biegłych sądowych z zakresu traumatologii i narządów ruchu L. G., neurologii G. P. i psychiatrii A. K. . Jednakże twierdzenie pozwanego o braku jakichkolwiek urazów u powoda będących wynikiem wypadku a w konsekwencji o braku krzywdy, nie jest uzasadnione. Z opinii biegłego L. G. opinii neurologicznej G. P. wynika bowiem, iż powód doznał na skutek wypadku urazu w obrębie klatki piersiowej i kręgosłupa szyjnego co wywołało u niego dolegliwości bólowe i konieczność stosowania kołnierza ortopedycznego i leków przeciwbólowych przez okres około miesiąca czasu.

Uraz powoda doznany wypadku sprowadzał się więc do stłuczenia skutkującego dolegliwościami bólowymi. Słusznie natomiast zarzucił pozwany, iż powód nie doznał w wypadku żadnych poważniejszych obrażeń ciała i nie wystąpiły u niego trwałe skutki zdrowotne – co wprost znalazło potwierdzenie w opiniach biegłych. Sąd ocenił opinie biegłych jako miarodajną podstawę do poczynienie ustaleń faktycznych. Treść opinii każdego z biegłych nie nasuwa wątpliwości. Opinie są jasne i zrozumiałe. Każdy z biegłych w pełni odpowiedział na postawione pytania w zakresie swojej specjalności.

Opinie są przy tym zbieżne. Wynika z nich jasno, że powód cierpiał już przed wypadkiem na poważne schorzenia kardiologiczne a w 2004 r przeszedł udar mózgu. Za stan zdrowia powoda nie mający związku z wypadkiem z dnia 6 maja 2014r., nie ponosi jednak odpowiedzialności pozwany. Z przeprowadzonych dowód wynika zatem to, że poza stłuczeniami klatki piersiowej i dolegliwościami bólowymi w okolicy kręgosłupa szyjnego, brak jest podstaw w do przypisania odpowiedzialności za skutki wypadku pozwanemu. Zgodnie bowiem z art. 361 kc pozwany jako zobowiązany do naprawienia szkody odpowiada tylko za normalne następstwa wypadku .

Powód w chwili wypadku miał 64 lata ( obecnie ma 68). Wypadek nie spowodował w życiu powoda istotnych zmian. Na żadne konkretne okoliczności w tym zakresie powód się nie powołał. Skutki wypadku miały charakter przemijający - trwały do miesiąca. Zgodnie z art. 444 kc i art. 445 kc w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, więc nie może być symboliczne ani także nadmierne w stosunku do doznanej krzywdy.

Krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym, uregulowanym w art. 445 kc jest szkodą niemajątkową, a podstawą do żądania wypłaty mogą być cierpienia zarówno fizyczne jak i psychiczne. Charakter takiej szkody z istoty rzeczy decyduje o jej niewymierności. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia /wyrok SN z 09.02.2000r. III CKN 582/98 – LEX nr 52776/. Z drugiej strony nie może stanowić zapłaty sumy symbolicznej, czy też określonej sztywnymi regułami tak jak w ustawie wypadkowej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość Określając wysokość zadośćuczynienia Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy.

Wysokość zadośćuczynienia musi także być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życia społeczeństwa Oceniając okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że krzywda powodów związana z doznanymi w wypadku urazami polegała głównie na dolegliwościach bólowych. Powód znacznie zatem „przecenił” swoją krzywdę. Urazy jakich doznał w wypadku choć niewątpliwie wiązały się z cierpieniem fizycznym spowodowanym bólem to jednak miały charakter krótkotrwały i przemijający.

Nie wymagały one poza kołnierzem ortopedycznym i lekami specjalnego leczenia. Z medycznego punku widzenia wypadek nie powinien obecnie wpływać na dalsze życie powoda. Zły stan zdrowia powoda wynika z innych schorzeń. W tych warunkach w ocenie Sądu kwota zadośćuczynienia na poziomie 3.000,- zł uwzględnia wszystkie okoliczności i przesłanki wynikające z art. 445§1 kc dotyczące cierpienia odczuwanego przez powoda w związku z urazami doznanymi w wypadku. Żądanie ponad powyższe kwoty jako niezasadne Sąd oddalił. Zasadne jest przy tym żądanie odsetek od zasądzonej sumy albowiem odpowiednią kwotę zadośćuczynienia pozwany powinien był wypłacić już po zgłoszeniu szkody a najpóźniej po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego.

Dlatego o odsetkach orzeczono na podstawie art.481§1kc w zw. z art.14 ust.1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych …( Dz.U. z 2003r. Nr 124, poz. 1152, ze zm.). Za zasadne Sąd uznał roszczenia odszkodowawcze powoda w kwocie 327,14 zł. Częściowo znajduje ono oparcie w przedłożonych fakturach zakupu leków . W pozostałym zakresie - co do kosztów dojazdu do placówek medycznych Sąd uznał za zasadne roszczenie w kwocie 224,28 zł - na podstawie art. 322 kpc. Koszty procesu sąd zniósł wzajemnie - na podstawie art. 100 kpc z uwagi na częściowe tylko uwzględnienie żądania oraz jego ocenny charakter a ustalenie należnej sumy zadośćuczynienia wymagało wiedzy specjalistycznej którą powód nie dysponuje.

W konsekwencji Sąd nie obciążał stron koszami sądowymi wyłożonymi porze Skarb Państwa oraz kosztów od których powód był zwolniony Z/ 1. (...) 2. (...), 3. (...) S., (...)