Legislator Case Law & Legislation
III Ca 123/19 AI generated

Appeal dismissed; court held plaintiff must prove delivery of invoices, not defendant's receipt of notices.

Case Number III Ca 123/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against a lower court judgment ordering payment of electricity debt. The appellant argued the defendant failed to receive VAT invoices, yet the defendant admitted receiving a payment notice sent to the same address. The court ruled that under simplified procedure, the plaintiff bears the burden to prove invoices were delivered, noting the defendant never lived at the address where documents were sent.

Legislator headnote

AI generated

Art. 505 § 3 k.p.c.; Art. 6 k.c.; The plaintiff in a simplified procedure must prove delivery of invoices to the defendant, as the defendant's receipt of a separate payment notice does not establish delivery of the invoices themselves.

Keywords

AI generated
simplified procedure burden of proof delivery of invoices electricity debt simplified procedure rules

Cited Legislation

AI generated
Art. 505 § 3 k.p.c.
W związku z tym na zasadzie przepisu art. 505 3 k.p.c.
Art. 6 k.c.
wysłane do pozwanej na ten sam adres, co wszystkie dokumenty księgowe, a ponadto pozwana otrzymała rzeczone dokumenty księgowe po raz kolejny w toku procesu, wraz z pismem uzupełniającym braki formalne pozwu; przepisów art. 6 k.c. w zw.
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
art. 229 k.p.c
art. 6 k.c
wysłane do pozwanej na ten sam adres, co wszystkie dokumenty księgowe, a ponadto pozwana otrzymała rzeczone dokumenty księgowe po raz kolejny w toku procesu, wraz z pismem uzupełniającym braki formalne pozwu; przepisów art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
art. 316 k.p.c
art. 385 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 123/19

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r. , w sprawie I C 89/18 Sąd Rejonowy w Łęczycy oddalił powództwo (...) S.A. w G. skierowane przeciwko M. S. o zapłatę kwoty8.058,22 zł. Sąd Rejonowy ustalił, że M. S. od dnia 2 kwietnia 1984 roku, zamieszkuje w Ł. przy ul. (...) II nr 5 nr lokalu (...). Poprzednio ulica (...) nosiła nazwę Al. (...). Pozwana nigdy nie zamieszkiwała w Ł. przy ul. (...) II nr. 5 nr. lokalu (...). Nie posiadała też do tego lokalu jakiegokolwiek tytułu prawnego. W dniu 10 kwietnia 2000 roku pozwana zawarła z Zakładem (...) w P. umowę nr (...) sprzedaży energii elektrycznej.

Jako adres zamieszkania pozwanej wskazano w umowie: Ł. Al. (...) nr lokalu (...). Jako adres do korespondencji pozwanej wskazano Ł. Al. (...) mieszkanie nr. lokalu (...). Przedmiotem umowy nr (...) było określenie praw i obowiązków stron związanych ze sprzedażą i zakupem energii elektrycznej sprzedawca ( powód ) zadeklarował dostarczanie odbiorcy ( pozwanej ) energii elektrycznej, a odbiorca zadeklarował odbiór i kupno energii elektrycznej dla potrzeb gospodarstwa domowego w lokalu w Ł. Al. (...) mieszkanie nr (...). Zgodnie z § 6 umowy faktury za dostarczoną energię regulowany miały być przez odbiorcę w terminie i wysokości wskazanej na fakturze.

W przypadku przekroczenia terminów płatności sprzedawcy przysługiwały odsetki ustawowe. W przypadku opóźnienia w zapłacie należności za dostarczoną energię elektryczną przez okres 14 dni licząc od daty płatności należności określonej w fakturze, sprzedawca następnego dnia po upływie tego terminu był uprawniony do niezwłocznego wstrzymania dostarczania energii elektrycznej. Począwszy od października 2015 roku, korespondencja kierowana do pozwanej przez powoda była na adres Ł. Al. (...). Pozwana nie otrzymała żadnej z faktur za dostarczoną energię.

Pozwana nie otrzymała również wezwania do zapłaty z dnia 2 sierpnia 2017 r. Z uwagi na powyższe pozwana trzykrotnie udała się do Biura (...) powoda w celu wyjaśnienia braku doręczenia faktur, lecz nie uzyskała jakichkolwiek wyjaśnień. W chwili obecnej do lokalu pozwanej dostarczana jest energia elektryczna pomimo braku zapłaty kolejnych faktur przez pozwaną. Apelację od tego wyroku złożyła strona powodowa. Zarzuciła Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy : art. 233 § 1 w zw. z art. 229 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny oraz sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, polegające w szczególności na uznaniu, że pozwanej nie doręczono skutecznie faktur VAT i not będących przedmiotem niniejszego postępowania, a co za tym idzie, że dochodzone roszczenie nie jest wymagalne, podczas gdy pozwana w sprzeciwie wprost przyznała, że otrzymała wezwanie do zapłaty z dnia 2.08.2017 r. wysłane do pozwanej na ten sam adres, co wszystkie dokumenty księgowe, a ponadto pozwana otrzymała rzeczone dokumenty księgowe po raz kolejny w toku procesu, wraz z pismem uzupełniającym braki formalne pozwu; przepisów art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., poprzez ich błędne zastosowanie i niewłaściwy rozkład ciężaru dowodu polegający na błędnym uznaniu, iż to wyłącznie na powodzie spoczął obowiązek dowiedzenia faktów, z których ten wywodził skutki prawne, podczas gdy powód należycie wykazał te okoliczności dowodami tak na istnienie stosunku zobowiązaniowego stanowiącego podstawę dochodzonego roszczenia, wysokość dochodzonej wierzytelności, a także wymagalność roszczenia, wobec czego to pozwana winna była udowodnić, że dokumenty księgowe będące przedmiotem niniejszego postępowania nie zostały jej skutecznie doręczone do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie; przepisu art. 316 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem przy wydawaniu wyroku okoliczności, że faktury VAT i noty będące przedmiotem niniejszego postępowania zostały pozwanej skutecznie doręczone wraz z pismem uzupełniającym braki formalne pozwu, co oznacza, że roszczenie stało się wymagalne najpóźniej w toku procesu ,a w konsekwencji, wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nieuwzględniającego stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, a co za tym idzie, nierozpoznanie istoty sprawy.

W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania , a ewentualnie o jego zmianę przez uwzględnienie powództw w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Apelacja jest bezzasadna. P. w tej sprawie toczy się jako postępowanie uproszczone. W związku z tym na zasadzie przepisu art. 505 3 k.p.c. uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Nie można skutecznie zarzucić Sądowi meriti dokonania oceny dowodów w sposób niewszechstronny oraz sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, polegającego w szczególności na uznaniu, że pozwanej nie doręczono skutecznie faktur VAT i not będących przedmiotem niniejszego postępowania, a co za tym idzie, że dochodzone roszczenie nie jest wymagalne, podczas gdy pozwana w sprzeciwie wprost przyznała, że otrzymała wezwanie do zapłaty z dnia 2.08.2017.

Istotnie, pozwana przyznała fakt doręczenia jej wezwania do zapłaty, nie przyznała jednak faktu doręczenia faktur. Rację ma skarżący, że odpisy faktur ( nie faktury ) doręczono pozwanej w sprawie niniejszej. Jednakże odpisy tych faktur nie dotyczą osoby pozwanej albowiem nie zamieszkuje ona w lokalu numer (...). W tej sprawie został popełniona omyłka w numeracji lokali mieszkalnych i to strona powodowa jako podmiot profesjonalny omyłkę tę winna usunąć. Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia zasady onus probandi. Z przepisu art. 6 k.c. w sposób jednoznaczny wynikają obowiązki procesowe stron i ten kto z danego faktu wywodzi skutki prawne fakt ten winien udowodnić.

To więc strona powodowa winna udowodnić, że wystawiła w prawidłowy sposób faktury i że zostały one doręczone pozwanej. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.