Court rejects lack of criminal intent defense, allowing detention in medical facility for mentally unfit suspect.

1. Fakt stwierdzenia niepoczytalności osoby podejrzanej w dacie zarzuconego jej czynu nie uprawnia do przyjęcia, iż ze względu na brak winy sprawcy przesłanka z art. 249 § 1 kpk w postaci dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa nie zachodzi. Tymczasowe aresztowanie nie jest bowiem zarezerwowane wyłącznie dla sprawców przestępstw. Za stanowiskiem tym przemawia treść takich przepisów jak np. art. 259 § 4 kpk, art. 260 § 1 kpk oraz art. 264 § 2a i 3 kpk. Przepisy te bez wątpienia świadczą o tym, że dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania (a nawet, aż do czasu rozpoczęcia wykonywania prawomocnie orzeczonego środka zabezpieczającego) można stosować tymczasowe aresztowanie również wobec sprawcy czynu zabronionego wyczerpującego znamiona przestępstwa.

2. Ze względu na stan zdrowia psychicznego podejrzanego i związaną z tym potrzebę uzyskania jednoznacznej opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa w zakresie poczytalności podejrzanego ... in tempore criminis, co do zarzuconego mu czynu Sąd Okręgowy postanowił na mocy art. 260 § 1 kpk, że tymczasowe aresztowanie względem podejrzanego będzie wykonywanie w odpowiednim zakładzie leczniczym. Mając na względzie stan zdrowia podejrzanego, to wskazać należy, że według art. 260 kpk ustawodawca nie ograniczył się do wspomnianych okoliczności, określając, iż w każdej sytuacji, gdy stan zdrowia tymczasowo aresztowanego tego wymaga, wykonuje się analizowany środek zapobiegawczy poza aresztem śledczym.

3. W świetle dyspozycji art. 213 § 1 in principio kkw nie ulega wątpliwości, że miejsce wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym może być określone przez organ dysponujący. Brzmienie analizowanego przepisu w części określającej, że miejsce wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym wskazuje organ, do którego dyspozycji osoba ta pozostaje – a więc w realiach sprawy Prokuratora Rejonowego w Mielcu. Pamiętać także należy, że treść art. 213 § 1 kkw nie określa wprost, jakiej formy procesowej wymaga wskazanie przez prokuratora miejsca wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym. Z tego względu, w kontekście treści art. 93 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw w tym zakresie mają zastosowanie reguły ogólne określone w procedurze karnej, co oznacza, że wskazanie miejsca wykonania tymczasowego aresztowania wymagać będzie stosownego zarządzenia właściwego prokuratora.