Legislator Case Law & Legislation
VII U 934/18 AI generated

Social Security Court dismisses appeal regarding family pension overpayment due to undisclosed income exceeding statutory limits.

Case Number VII U 934/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court dismissed the appellant's appeal against a decision ordering the return of family pension overpayments. The appellant argued that the Social Security Office failed to verify her income despite her employment, while the Office contended her earnings exceeded the threshold for pension suspension. The court ruled that the appellant was aware of income reporting obligations and that the Office correctly calculated the overpayment based on the actual benefits paid versus the statutory limits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 84 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The Social Security Office is entitled to demand the return of family pension benefits when the recipient's income exceeds the statutory threshold, even if the recipient did not explicitly disclose the income amount in their application.

Keywords

AI generated
family pension overpayment income threshold limits Social Security Office decision administrative appeal dismissal benefit suspension rules

Cited Legislation

AI generated
Art. 84 ust. 2 pkt 1 and 2 of the Social Security System Act
Odwołująca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 84 ust.
Art. 138 ust. 2 pkt 1 of the Act on Pensions and Benefits from the Social Insurance Fund
o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 138 ust.
Art. 477 14 § 1 of the Code of Civil Procedure
wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.
art. 107 § 3 k.p
77 § 1 i § 4 i art. 107 § 3 k.p.a.

Cited Case Law

AI generated
Supreme Court ruling of May 28, 2002, case II UKN 356/01
AI generated
III U 263/14
Social court dismisses appeal for family pension return due to income exceeding statutory limits.
VI U 1421/24
Social court dismisses ZUS refund claim due to procedural error regarding benefit cessation notification. The court ruled that benefits paid after proper notification are not subject to return. The court found a procedural violation requiring the case to be remanded for reconsideration. The court held that benefits paid after proper notification are not subject to return. The court found a procedural violation requiring the case to be remanded for reconsideration.
VII U 4498/17
Social security court dismisses recovery order due to lack of bad faith awareness by recipient. The court ruled that the insured was not obligated to return benefits. The court found no bad faith because the insured lacked knowledge of the income limit until after the court ruling. The decision establishes that recovery requires proof of subjective awareness of non-eligibility. The court emphasized that mere receipt of benefits without knowledge does not constitute bad faith. The judgment clarifies the legal standard for 'illegally obtained benefits' in Polish social security law. The outcome protects recipients who were unaware of their obligation to repay. The court applied the principle that good faith receipt exempts one from repayment. The decision highlights the importance of timely notification in social security disputes. The ruling reinforces that administrative errors do not create liability for unaware recipients.
IV U 361/22
Social Security Court dismisses appeal against ZUS decision to recover family pension due to income exceeding statutory limit.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 934/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka Protokolant: st. sekr . sądowy Maria Nalewczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. w Warszawie sprawy A. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o zwrot nienależnie pobranej renty rodzinnej na skutek odwołania A. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 30 maja 2018 r. znak: (...) oddala odwołanie

UZASADNIENIE

A. K. w dniu 10 lipca 2018 r. złożyła odwołanie za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie od decyzji w/w organu rentowego z dnia 30 maja 2018 r., znak: (...). Odwołująca zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 84 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 i art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z tym ubezpieczona wniosła o jej zmianę w całości i uznanie pobranego świadczenia w okresie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. za należne oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ubezpieczona wskazała, że organ rentowy został poinformowany o jej stałym zatrudnieniu i o wysokości dochodów otrzymywanych z tytułu umowy o pracę zawartej w 2007 r. i trwającej do dnia dzisiejszego, co potwierdza oświadczenie złożone w dniu 26 lipca 2016 r. do wniosku o przyznanie prawa do renty rodzinnej po zmarłym jej mężu.

Podkreśliła również, że organ rentowy żąda kwoty 5.608,20 złotych tytułem nienależnie pobranego świadczenia, podczas gdy na jej konto w spornym okresie czasu wpłynęło łącznie jedynie 4.758,47 złotych ( k. 1-5 a. s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie z dnia 9 sierpnia 2018 r. wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Organ rentowy wskazał, że z uwagi na nieprzedłożenie przez odwołującą zaświadczenia potwierdzającego osiągnięty przychód w 2016 r. za okres od lipca do grudnia, skierowano pismo o dostarczenie zaświadczenia o wysokości osiągniętego przychodu przez jej zakład pracy Prokuratorię Generalną.

Oddział stwierdził na tej podstawie, że świadczenie ubezpieczonej podlegało zawieszeniu za cały sporny okres, bowiem przychód w kwocie 42.642,00 złotych przekroczył wyższą kwotę graniczną wskazaną w Komunikacie Prezesa ZUS z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie granicznych kwot przychodu dla 2016 r. stosowanych przy zawieszaniu albo zmniejszaniu emerytur i rent w kwocie 31.818,00 złotych. Organ rentowy podniósł, że zaproponował odwołującej dokonanie dobrowolnej wpłaty na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych kwoty 2.804,10 złotych, jednak wobec braku uiszczenia zobowiązania, ustalił w zaskarżonej decyzji zwrot kwoty nienależnie pobranego świadczenia na kwotę 5.608,20 złotych.

W ocenie Oddziału ubezpieczona w spornym okresie czasu osiągnęła przychód w kwocie wyższej od granicznej, zatem świadczenie powinno podlegać zawieszeniu na kwotę 8.479,92 złotych i uległo zmniejszeniu jedynie na łączną kwotę 2.871,72 złotych. Organ rentowy stwierdził, że zmniejszył świadczenie o maksymalną kwotę 478,62 złotych z uwagi na osiąganie przychodu przez odwołującą powyżej 70% przeciętnego wynagrodzenia, co wynikało z jej oświadczenia z dnia 26 lipca 2016 r. Zdaniem Oddziału odwołująca była informowana o zasadach i przepisach związanych ze zmniejszeniem renty rodzinnej a na wydanych decyzjach znajduje się wyraźne pouczenie ( k. 14 a. s.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. D. i J. K. w dniu 14 marca 1981 r. zawarli związek małżeński ( k. 17 a. r.). Mąż odwołującej J. K. zmarł w dniu 25 maja 2014 r. ( k. 15 a. r.). Odwołująca w dniu 26 lipca 2016 r. złożyła do organu rentowego wniosek o przyznanie prawa do renty rodzinnej. Jednocześnie w oświadczeniu w punkcie 8 wskazała, że zamierza osiągać przychody powodujące zmniejszenie renty ( k. 1 i 24 a. r.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzjami z dnia 18 sierpnia 2018 r. i z dnia 21 września 2016 r., znak: (...) przyznał odwołującej rentę rodzinną po zmarłym mężu od dnia 1 lipca 2016 r. w kwocie 934,70 złotych brutto po jej zmniejszeniu o kwotę maksymalną z powodu osiągania przychodu powyżej 70% przeciętnego wynagrodzenia w kwocie 478,62 złotych.

Wysokość świadczenia do wypłaty wyniosła 800,58 złotych. W punktach od V do VII wskazano pouczenie o okolicznościach powodujących zmniejszenie lub zawieszenie prawa do świadczenia ( k 43 a. r.). Odwołująca w dniu 2 sierpnia 2017 r. złożyła do organu rentowego wniosek o ponowne obliczenie renty rodzinnej. W związku z tym organ rentowy przeliczył rentę rodzinną od dnia 1 sierpnia 2017 r. na kwotę 1151,61 złotych brutto po jej zmniejszeniu o kwotę maksymalną z powodu osiągania przychodu powyżej 70% przeciętnego wynagrodzenia w wysokości 478,62 złotych.

Wysokość świadczenia do wypłaty wyniosła 975,97 złotych. W punktach od V do VII wskazano pouczenie o okolicznościach powodujących zmniejszenie lub zawieszenie prawa do świadczenia ( k. 58 i 63-64 a. r.). Organ rentowy w dniu 26 października 2017 r. zobowiązał odwołującą do dostarczenia w terminie 14 dni zaświadczenia z zakładu pracy o wysokości osiągniętego przez nią przychodu w okresie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. ( k. 65 a. r.). Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej w zaświadczeniu z dnia 8 grudnia 2017 r. wskazała, że w okresie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. odwołująca osiągnęła przychów w kwotach 7.107,00 złotych za lipiec, 6.107,00 za sierpień, wrzesień i listopad, 8.107,00 złotych za październik oraz 9.107,00 złotych za grudzień.

Zaświadczenie wydano na prośbę pracownika ( k. 67 a. r.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał zaskarżoną decyzję z dnia 30 maja 2018 r., znak: (...), zgodnie z którą dokonał rozliczenia pobranej przez odwołującą renty rodzinnej w związku z osiągniętym przez nią przychodem w 2016 r. w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia. Organ rentowy uznał, że przychód osiągnięty przez ubezpieczoną wyniósł 42.642,00 złotych i przekroczył wyższą kwotę graniczną ustaloną dla tego roku, tj. 31.818,00 złotych o kwotę 10.824,00 złotych.

Oddział stwierdził, że przychód ubezpieczonej uzasadniał zawieszenie łącznej kwoty świadczenia na kwotę 8.479,92 złotych oraz zmniejszenie o kwotę 2.871,72 złotych. W związku z tym organ rentowy wskazał, że odwołująca pobrała nienależnie świadczenie w kwocie 5.608,20 złotych ( k. 81 a. r.). Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach rentowych i sądowych. Dokumenty zawarte w aktach sprawy były wiarygodnym dowodem w sprawie, gdyż z nich wynikały jasno wszystkie dane, które zostały ujęte powyżej.

Sąd przy tym pominął treść zeznań odwołującej jako dowodu w sprawie, ponieważ były one jedynie potwierdzeniem jej stanowiska, które zostało zawarte w odwołaniu i nie wpływało w żaden sposób na rozstrzygnięcie w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie A. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 30 maja 2018 r., znak: (...) jest niezasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej ,,ustawą’’, osoba, która nienależnie pobrała świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania albo świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia.

Stosownie zaś do treści art. 104 ust. 1 ustawy, prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają zmniejszeniu w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy. W myśl art. 104 ust. 2 i ust. 6 ustawy, za działalność podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę lub inną pracę zarobkową albo prowadzenie pozarolniczej działalności, z uwzględnieniem ust.

3. Za przychód, o którym mowa w ust. 1, uważa się również kwoty pobranych zasiłków: chorobowego, macierzyńskiego i opiekuńczego oraz wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, wypłacanego na podstawie przepisów Kodeksu pracy, i kwoty świadczenia rehabilitacyjnego i wyrównawczego, zasiłku wyrównawczego i dodatku wyrównawczego. W świetle art. 104 ust. 4 ustawy, przepisy 1, 1a i 2 stosuje się również do osób wyłączonych z obowiązku ubezpieczenia społecznego z tytułu ustalenia prawa do emerytury i renty lub wykonujących działalność niepodlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z uwagi na podleganie temu obowiązkowi z innego tytułu.

Na podstawie art. 104 ust. 7 i 8 ustawy, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, ulega zawieszeniu w razie osiągania przychodu w kwocie wyższej niż 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W razie osiągania przychodu w kwocie przekraczającej 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, nie wyżej jednak niż 130% tej kwoty, świadczenie ulega zmniejszeniu o kwotę przekroczenia, nie większą jednak niż kwota maksymalnego zmniejszenia obowiązująca w dniu 31 grudnia 1998 r. w wysokości: 1)24% kwoty bazowej obowiązującej przy ostatniej waloryzacji w 1998 r. - dla emerytury lub renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy; 2)18% kwoty bazowej, o której mowa w pkt 1 - dla renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy; 3)20,4% kwoty bazowej, o której mowa w pkt 1 - dla renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba.

Zaś w myśl art. 104 ust. 10 pkt 2 ustawy, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie do 14 roboczego dnia listopada - kwoty graniczne przychodu dla mijającego roku kalendarzowego. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują również przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty ( Dz. U. z 1992 r. Nr 58, poz. 290 ze zm.) zwanego dalej ,,rozporządzeniem’’.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia organ rentowy ustala łączną kwotę dochodu osiągniętego przez emeryta lub rencistę w okresie ubiegłego roku kalendarzowego i porównuje go z sumą kwot obliczonych od kwoty bazowej dla kolejnych miesięcy tego roku kalendarzowego:

1) wskaźnikiem 60%, zwaną dalej "niższą kwotą graniczną dochodu", 2) wskaźnikiem 120%, zwaną dalej "wyższą kwotą graniczną dochodu". Stosownie zaś do treści § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli łączna kwota dochodu osiągniętego przez emeryta lub rencistę w okresie ubiegłego roku kalendarzowego przekroczyła niższą kwotę graniczną, organ rentowy ustala: 1. że dochód osiągnięty przez emeryta lub rencistę uzasadniał:

a) zmniejszenie świadczeń wypłaconych za okres ubiegłego roku kalendarzowego, jeżeli dochód nie przekroczył wyższej kwoty granicznej dochodu;

b) zawieszenie świadczeń wypłaconych za okres ubiegłego roku kalendarzowego, jeżeli dochód przekroczył wyższą kwotę graniczną dochodu.

2. kwotę różnicy między należną a wypłaconą kwotą świadczeń, która podlega zwrotowi. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie granicznych kwot przychodu dla 2016 r. stosowanych przy zawieszeniu albo zmniejszaniu emerytur i rent ( M. P. z 2016 r., poz. 1130) na podstawie art. 104 ust. 10 pkt 2 ustawy ogłasza się, że kwoty graniczne przychodu dla 2016 r. wynoszą odpowiednio: 1)34054,40 złotych - co stanowi sumę kwot przychodu odpowiadających 70% przeciętnych miesięcznych wynagrodzeń w wysokości: -2927,10 złotych - od dnia 1 czerwca 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., -2813,40 złotych - od dnia 1 września 2016 r. do dnia 30 listopada 2016 r., -2838,60 złotych - od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.; 2)63243,30 złotych - co stanowi sumę kwot przychodu odpowiadających 130% przeciętnych miesięcznych wynagrodzeń w wysokości: -5436,00 złotych - od dnia 1 czerwca 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., -5224,80 złotych - od dnia 1 września 2016 r. do dnia 30 listopada 2016 r., -5271,60 złotych - od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

W niniejszej sprawie przedmiot sporu wyznaczała treść zaskarżonej decyzji organu rentowego przez odwołującą. W związku z powyższym Sąd był zobligowany jedynie do rozważenia, czy prawidłowo w oparciu o obowiązujące przepisy prawa organ rentowy zażądał od odwołującej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 5.608,20 złotych. Sąd doszedł do przekonania, że ustalona kwota przychodu osiągniętego przez odwołującą w 2016 r. nie stanowiła przedmiotu sporu. Bezspornym również był fakt, że ubezpieczona była uprawniona w 2016 r. do pobierania renty rodzinnej po zmarłym mężu.

W ocenie Sądu przepisy art. 104 ustawy w sposób jednoznaczny opisują wysokość przychodu, po przekroczeniu której następuje zmniejszenie lub zawieszenie renty i nie należy stosować do nich wykładni rozszerzającej. Ustawodawca ustalił, że do kwoty granicznej przychodu, od którego zależy ewentualne zmniejszenie kwoty przysługującego świadczenia, zalicza się wynagrodzenie osiągane z tytułu zatrudnienia, służby lub innej pracy zarobkowej albo prowadzenia pozarolniczej działalności. Zgodnie z powyższym, Sąd zważył, że kwota osiągnięta przez ubezpieczoną z tytułu zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej jest przychodem w rozumieniu art. 104 ustawy.

Sąd wskazał, że wyżej zaprezentowane rozważania również nie budziły żadnych wątpliwości w toku procesu, co dodatkowo potwierdza słuszność stanowiska organu rentowego zawartego w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów odwołującej Sąd zważył, że pozostaje ona w błędzie wskazując, że organ rentowy za sporny okres wypłacił jej mniejszą kwotę aniżeli żąda zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Ubezpieczona w odwołaniu przedstawia jedynie niepotwierdzoną żadnym dowodem tabelkę, z której wynika, że za okres od lipca 2016 r. do grudnia 2016 r. otrzymała od organu rentowego kwotę w wysokości 4.758,47 złotych.

Tymczasem, jak wynika z decyzji, wysokość świadczenia ubezpieczonej za lipiec wyniosła 800,58 złotych, zaś od sierpnia do grudnia 975,97 złotych. Z tego wynika, że odwołująca za okres sporny tytułem renty rodzinnej po zmarłym mężu otrzymała kwotę 5680,43 złotych. W związku z tym organ rentowy wypłacając jej taką kwotę, miał możliwość żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 5.608,20 złotych. Odwołująca trafnie wskazała, że organ rentowy został poinformowany o jej stałym zatrudnieniu z tytułu umowy o pracę, co potwierdza oświadczenie złożone w dniu 26 lipca 2016 r. do wniosku o przyznanie prawa do renty rodzinnej po jej zmarłym mężu.

Jednak w tym oświadczeniu ubezpieczona nie wskazała wysokości osiąganych dochodów, dlatego organ rentowy nie miał możliwości w okresie, kiedy przyznał jej prawo do renty rodzinnej, zweryfikować czy jej zarobki mogą skutkować nienależnie pobieranym świadczeniem. Sąd zważył przy tym, że odwołująca była pouczona na każdym etapie postępowania administracyjnego o sytuacjach, które będą skutkować zmniejszeniem lub zawieszeniem prawa do renty rodzinnej. Dlatego też Sąd uznał, że ubezpieczona była świadoma tego, że pobierając tak określone wynagrodzenie z umowy o pracę będzie zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

Rozstrzygnięcie organu rentowego ma swoje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa, dlatego też odwołanie ubezpieczonej jako niezasadne podlegało oddaleniu. Na marginesie rozważań prawnych w ocenie Sądu należy wskazać, że zarzuty odwołującej odnoszące się do naruszenia przez organ rentowy przepisów prawa administracyjnego nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd Najwyższy uznał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie mieści się w pojęciu ,,odwołania" i nie podlega normie art. 83 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Wbrew intencjom kasacji, wypowiedź ta stała się podstawowym argumentem przeciwko stosowaniu przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim reguluje on stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Sąd Najwyższy wprost wykluczył możliwość uznania nieważności decyzji administracyjnej w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i pogląd ten zachował aktualność.’’ ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt II UKN 356/01) Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oraz powołanych powyżej przepisów orzekł, jak w sentencji. (...) (...)