Legislator Case Law & Legislation
II Ca 370/19 AI generated

Civil appeal dismissed for non-payment; court rejected installment request due to lack of special circumstances and debtor's prior conduct.

Case Number II Ca 370/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a judgment ordering payment of 2,367.40 PLN plus interest. The defendant argued for payment installments due to other debts but had previously failed to pay a similar debt and did not attend the first-instance hearing. The court ruled that the defendant's failure to request installments earlier and her non-attendance constituted a waiver of the right, and that financial hardship alone does not justify delaying payment under the relevant civil procedure code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 320 k.p.c.; Art. 381 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: Installment payments for debt are granted only in specially justified cases; failure to request them earlier or to attend hearings constitutes a waiver, and mere financial difficulty without proof of inability to pay does not constitute special justification.

Keywords

AI generated
civil appeal dismissal installment payment order waiver of rights non-attendance consequences special circumstances requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 320 k.p.c.
Wniesiony przez nią środek zaskarżenia sprowadza się bowiem w istocie do zarzutu zaniechania przez Sąd pierwszej instancji zastosowania przepisu art. 320 kpc, a więc zaniechania rozłożenia zasądzonej kwoty 2.367,40 zł na raty.
Art. 381 k.p.c.
Powoływanie się na okoliczność istnienia innych zadłużeń należało uznać za spóźnione i podlegały one pominięciu, gdyż skarżąca nie wykazując jakiejkolwiek inicjatywy w sprawie, nie uzasadniła, że nie mogła ich powołać wcześniej (art. 381 kpc).
Art. 385 k.p.c.
Z powyższych zatem względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc, oddalił apelację.

Cited Case Law

AI generated
SA w Katowicach z 16 listopada 2016 r., I ACa 571/16
wyrok SA w Katowicach z 16 listopada 2016 r., I ACa 571/16, wyd./el.
I ACa 571/16
Appeal dismissed; tenant's use of marital home protected by Art. 28 § 1 k.r.o. despite husband's separation claim.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 370/19 WYROK 1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2019 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w G. przeciwko M. Z. o zapłatę 2.367,40 zł na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18 czerwca 2018r., sygn. akt VIII C 276/18 I. oddala apelację, II. zwraca pozwanej ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wałbrzychu kwotę 19 zł tytułem nadpłaconej opłaty od apelacji. Sygn. akt II Ca 370/19

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 18 czerwca 2018 r., Sąd Rejonowy w pkt I zasądził od pozwanej M. Z. na rzecz strony powodowej (...) Sp. z o.o. w G. kwotę 2.367,40 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopu kredytu lombardowego (...), nie więcej jednak niż dwukrotność ustawowych odsetek za opóźnienie, liczonymi od dnia 6 marca 2015 r., do dnia zapłaty, zaś w pkt II nie obciążył pozwanej kosztami procesu. W apelacji od powyższego wyroku pozwana wniosła o rozłożenie płatności zasądzonego świadczenia na raty, gdyż posiada jeszcze inne zobowiązania, w których to doszło do ugody.

Brak wpłaty spowoduje natomiast zajęcie środków, a łączny dług wynosi ok. 2.200 zł, zatem pierwsza rata wobec strony powodowej mogłaby być spłacona pod koniec stycznia 2019 roku. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego i zważył co następuje. Apelacja pozwanej nie jest uzasadniona. Wniesiony przez nią środek zaskarżenia sprowadza się bowiem w istocie do zarzutu zaniechania przez Sąd pierwszej instancji zastosowania przepisu art. 320 kpc, a więc zaniechania rozłożenia zasądzonej kwoty 2.367,40 zł na raty.

Zgodnie zaś z powołanym przepisem rozłożenie w wyroku świadczenia na raty może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Ocena zasadności apelacji skarżącej sprowadza się zatem do analizy jej sytuacji (przez nią przedstawionej), pod kątem zaistnienia owych szczególnych okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie. Przy czym zauważyć jednak należy, że w toku całego postępowania przed Sądem pierwszej instancji takiego wniosku pozwana w ogóle nie składała. Jej jedyną czynnością w sprawie (oprócz złożenia apelacji), było złożenie sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który nie zawierał uzasadnienia, a w jego treści wniosła ona wyłącznie, w sposób lakoniczny, o oddalenie powództwa (k. 16).

Powoływanie się na okoliczność istnienia innych zadłużeń należało uznać za spóźnione i podlegały one pominięciu, gdyż skarżąca nie wykazując jakiejkolwiek inicjatywy w sprawie, nie uzasadniła, że nie mogła ich powołać wcześniej (art. 381 kpc). Istotnym i znamiennym jest również i to, że pozwana, mimo wezwania jej (k. 49 i 56) na rozprawę w dniu 18 czerwca 2018r., celem przesłuchania w charakterze strony, na rozprawę tą nie stawiła się, nie usprawiedliwiając przy tym niestawiennictwa. Już zatem tylko z tych przyczyn apelacja podlegała oddaleniu.

Odnosząc się natomiast, niezależnie już od powyższych względów, do samej argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji zwrócić trzeba uwagę, że dla zastosowania art. 320 kpc nie jest wystarczająca trudna sytuacja materialna strony. Uwzględnić należy także interes wierzyciela, którego takie orzeczenie pozbawiłoby części odsetek, a także inne towarzyszące okoliczności, w tym te dotyczące źródła zobowiązania i postępowania stron (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 listopada 2016 r., I ACa 571/16, wyd./el. Lex 2196140). Skarżąca w swojej apelacji powołuje się wyłącznie na wiele zobowiązań, które dobrowolnie zaciągnęła i jak wywnioskować można z wszczętych przeciwko niej postępowań egzekucyjnych, nie wywiązywała się z nich terminowo.

Instytucja określona w wyżej powoływanym przepisie nie ma natomiast na celu premiowania niesolidnych dłużników. Apelująca nie określa przy tym w ogóle swojego stanu majątkowego, nie wskazując czy posiada pracę oraz w jakim zakresie i terminach mogłaby częściowo spłacać zadłużenie. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska pozwanej, co do zasadności rozłożenia zasądzonego od niej roszczenia na raty. Jedynie na marginesie należy zaznaczyć, że powyższe rozważania nie pozbawiają skarżącej możliwości porozumienia się z wierzycielem, co do sposobu i terminu zapłaty zasądzonego świadczenia, a na wolę z jego strony takiego porozumienia wskazuje treść kserokopii złożonego przez skarżącą pisma z 25 lipca 2018r. (k. (...)), a mimo tego pozwana nawet nie uprawdopodobniła, aby zaczęła się wywiązywać z zaproponowanego w tymże piśmie sposobu spłaty długu, wniosła natomiast wraz z tym pismem o zawieszenie postępowania (k. (...)), do czego nie ma żadnych podstaw.

Sąd Okręgowy ponadto zauważa, że pozwana wnosząc apelację w dniu 6 lipca 2018r. wnioskowała o umożliwienie jej zapłaty zasądzonego świadczenia w ratach, poczynając od następnego roku, a mimo tego, nie wykazała także aby przystąpiła do tejże spłaty, począwszy od 2019r. Z powyższych zatem względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc, oddalił apelację.