Legislator Case Law & Legislation
II Ka 148/19 AI generated

Appeal court quashes conditional dismissal due to high intoxication level and significant social harm of the act.

Case Number II Ka 148/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance judgment that conditionally dismissed the criminal proceedings against the defendant. The prosecutor argued that the defendant's high blood alcohol level and the physical contact with another vehicle constituted significant social harm, making the conditional dismissal inappropriate. The court agreed, ruling that the lower court incorrectly prioritized mitigating factors like age and prior record over the severity of the intoxication and the danger posed to public safety.

Legislator headnote

AI generated

Art. 66 § 1 kk; Art. 67 § 1 kk: The court must assess the degree of guilt and social harm based on the specific circumstances of the act, such as the level of intoxication and physical consequences, rather than marginalizing these factors in favor of general mitigating elements.

Keywords

AI generated
conditional dismissal proceedings high intoxication level social harm assessment criminal appeal judgment drunk driving penalty

Cited Legislation

AI generated
Art. 66 § 1 kk
nie są nieznaczne, a co za tym idzie wykluczając zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 § 1 kk w stosunku do tegoż oskarżonego.
Art. 67 § 1 kk
66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec J.
Art. 67 § 3 kk
na podstawie art. 67 § 3 kk zasądził od J.
Art. 63 § 4 kk
na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczył J.
Art. 454 § 1 kpk
Sąd II instancji przychylił się zatem do wywodów skarżącego, czego konsekwencją, w świetle treści art. 454 § 1 kpk, było uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.
Art. 437 § 1 kpk
W związku z powyższym na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk i 456 kpk, sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku
Art. 437 § 2 kpk
W związku z powyższym na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk i 456 kpk, sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku
Art. 456 kpk
art. 115 § 2 k.k
Zgodnie z treścią art. 115 § 16 pkt 2 kk stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg/l alkoholu albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 148/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2019 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Głuchowska przy udziale Prokuratora Agnieszki Sobczak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy J. G. oskarżonego z art. 178a§1kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II K 1325/18 wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania. Sygn. akt II Ka 148/19

UZASADNIENIE

J. G. został o oskarżony o to, że w dniu 1 września 2018 roku w S. przy ul. (...), woj. (...) będąc w stanie nietrzeźwości (0,97 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki O. (...) o nr rej. (...), to jest o czyn z art. 178 a § 1 kk. Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r.: I. przy przyjęciu, że stan nietrzeźwości oskarżonego wynosił 0,87 mg/l, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec J. G. warunkowo umorzył na okres 3 lat tytułem próby;

II. na podstawie art. 67 § 3 kk zasądził od J. G. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 4.000,00 złotych tytułem świadczenia pieniężnego; III. na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł wobec J. G. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku; IV. na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczył J. G. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 01 września 2018 roku do dnia 22 marca 2018 roku; V. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170,00 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym obciążył go opłatą w kwocie 100, 00 złotych.

Apelację od wyroku sądu I instancji wniósł prokurator. Zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, że wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu J. G. umożliwiają zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko wymienionemu, w sytuacji gdy prawidłowa analiza całokształtu ustalonych okoliczności przedmiotowego zdarzenia, w tym stan znacznej nietrzeźwości oskarżonego, a przede wszystkim wzgląd na cele prewencji generalnej, prowadzą nieodparcie do wniosku, iż społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu i wina J.

G. nie są nieznaczne, a co za tym idzie wykluczając zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 § 1 kk w stosunku do tegoż oskarżonego. Podnosząc wskazany powyżej zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. W toku rozprawy apelacyjnej prokurator poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Obrońca oskarżonego wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy, a także wyraził skruchę z powodu zaistniałego zdarzenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego, jako w pełni zasadna, zasługiwała na uwzględnienie. Analiza rozstrzygnięcia sądu I instancji dokonana w kontekście wszystkich okoliczności niniejszej sprawy prowadzi wprost do wniosku o zasadności argumentów podniesionych przez skarżącego. Treść art. 66 § 1 kk pozwala na warunkowe umorzenie postępowania, jeśli spełnione zostaną wszystkie szczegółowo określone w tym przepisie przesłanki związane z czynem oraz osobą sprawcy. Jakkolwiek J. G. nie był dotychczas karany, a okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, to jednak nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu I instancji co do tego, że wina i społeczna szkodliwość czynu jakiego dopuścił się oskarżony nie są znaczne.

Sąd rejonowy nie przedstawił w tym zakresie argumentacji przekonującej o prawidłowości takiej oceny. Sąd II instancji przychylił się zatem do wywodów skarżącego, czego konsekwencją, w świetle treści art. 454 § 1 kpk, było uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania. Ustawa wymaga, by zarówno wina sprawcy, jak i stopień społecznej szkodliwości był oceniany jako taki, który nie jest znaczny. Stopień społecznej szkodliwości czynu ocenia się przez pryzmat przesłanek przewidzianych w art. 115 § 2 k.k., zaś stopień zawinienia podlega ocenie przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności decydujących o przypisaniu winy, a więc dojrzałości sprawcy, jego poczytalności, zdolności do rozpoznania bezprawności zachowania, ewentualnych anormalnych sytuacji motywacyjnych.

Z pisemnych motywów orzeczenia wynika, że chociaż sąd I instancji stwierdził, że miał na uwadze stopień nietrzeźwości oskarżonego, to okoliczność tą w zasadzie pominął i oceniając stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu, to jednak innym czynnikom nadał decydujące znaczenie. Pozostawanie w stanie nietrzeźwości w trakcie kierowania pojazdem mechanicznym jest jednym ze znamion przestępstwa z art. 178 a § 1 kk, które to zarzucono oskarżonemu J. G.. W ocenie sądu odwoławczego, stopień nietrzeźwości jako jedna z okoliczności mających wpływ na ocenę stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, nie może być zatem marginalizowana bądź pomijana i winna mieć charakter kluczowy.

W wyniku badania przeprowadzonego urządzeniem Alkometr A2.0, u oskarżonego stwierdzono 0,87 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Zgodnie z treścią art. 115 § 16 pkt 2 kk stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg/l alkoholu albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Powyższe oznacza, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego wynosiła ponad trzykrotność ustawowego progu minimalnego alkoholu w wydychanym powietrzu, od którego przyjmuje się stan nietrzeźwości.

Ponadto jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzję o popełnieniu przestępstwa z art. 178 a § 1 kk oskarżony podjął świadomie, zdając sobie sprawę z możliwych konsekwencji swojego czynu. Oskarżony jest bowiem osobą dorosłą, miał również świadomość tego, w jakiej ilości i jakiego rodzaju alkohol spożywał, a pomimo tego, zdecydował się na kierowanie pojazdem. Decydującego znaczenia nie może mieć przy tym motywacja J. G. polegająca jedynie na chęci przeparkowania auta, a nie dłuższej jazdy, tym bardziej, że oczekiwał on na syna, który przecież mógł to zrobić po przybyciu.

Istotnym również pozostaje, że oskarżony w trakcie wykonywania manewru doprowadził do kontaktu z innym pojazdem, co sam potwierdził w swoich wyjaśnieniach. Przemawia to za uznaniem, że – abstrahując od względów prawnych, które wykluczają jakiekolwiek prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - to oskarżony nawet pod względem fizycznym, nie był w stanie właściwie kierować pojazdem, a jego stan mógłby stwarzać niebezpieczeństwo. Reasumując, stwierdzić należy, iż sąd I instancji w sposób błędny dokonał oceny stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, niewłaściwie interpretując istotne okoliczności oraz na pierwszy plan wysuwając wiek, niekaralność oskarżonego i dotychczasowy przebieg jego życia, które to elementy są niewątpliwie korzystne dla oskarżonego, ale nie mogą być traktowane jako elementy decydujące w myśl art. 66 § 1 kk o zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania.

Prawidłowa ocena okoliczności, o których mowa powyżej, a następnie ich uwzględnienie, powinny prowadzić do całkowicie odmiennych wniosków w przedmiocie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu zarzuconego J. G.. W konsekwencji, sąd odwoławczy uznając za zasadny podniesiony przez prokuratora zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, nie mając możliwości wydania orzeczenia reformatoryjnego, w świetle przepisu art. 454 § 1 kpk, zobowiązany był do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę, sąd rejonowy rozważy i dokona właściwej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego, kierując się uwagami zawartymi powyżej, mając na względzie przede wszystkim okoliczności czynu, a w szczególności stopień nietrzeźwości oskarżonego, a dopiero w dalszej kolejności inne czynniki. W związku z powyższym na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk i 456 kpk, sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku