Court dismisses airline passenger compensation claim due to statute of limitations under Art. 778 k.c. and EC Regulation 261/2004.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the plaintiff's claim for compensation regarding a delayed flight, ruling that the action was time-barred. Although the plaintiff sued in 2015 for an incident in 2010, the Supreme Court had recently established that such claims expire one year after the flight date under Article 778 of the Civil Code. Consequently, the lower court's judgment was overturned to reject the claim and award costs to the defendant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004; Art. 778 k.c.: Claims for compensation under Regulation 261/2004 expire one year after the flight date pursuant to Article 778 of the Civil Code.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt XXVII Ca 45/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Szymkiewicz - Trelka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 roku w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa D. P. przeciwko (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II C 3656/15 1. zmienia zaskarżony wyrok i nadaje mu treść: „I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki D. P. na rzecz pozwanego (...) spółki akcyjnej w W. kwotę 617 zł (sześćset siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.”;
2. zasądza od powódki D. P. na rzecz pozwanego (...) spółki akcyjnej w W. kwotę 700 zł (sześćset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania w instancji odwoławczej. SSO Małgorzata Szymkiewicz – Trelka Sygn. akt XXVII Ca 45/17
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 30 września 2015 r. D. P. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. (dalej (...) S.A.) na rzecz powódki kwoty 600,00 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 7 marca 2015 r. do dnia zapłaty, a także o przyznanie zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nakazem zapłaty z dnia 30 października 2015 r. wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W dalszym toku postępowania stanowiska stron pozostawały niezmienne. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 600 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 7 marca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kwotę 647 zł tytułem kosztów procesu. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając ten wyrok w całości, zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 118 k.c. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że roszczenie o zryczałtowane odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (dalej Rozporządzenie (WE) nr 261/2001 przedawniają się z upływem lat 10, tj. na ogólnych zasadach, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 778 k.c. w zw. z art. 775 k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia roszczenia, zgłoszonego przez pozwaną, wskutek przyjęcia, że roszczenie o zryczałtowane odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przedawnia się z upływem lat 10, a nie z upływem 1 roku od dnia wykonania przewozu.
Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obydwie instancje wg norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwanego, powódka wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, iż w dniu 17 marca 2017 r. Sąd Najwyższy rozstrzygając pytanie prawne zadane przez Sąd Okręgowy w Warszawie podjął uchwałę, stwierdzając, że „roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przedawnia się w terminie rocznym na podstawie art. 778 KC” (vide: uchwała SN z dn. 17 marca 2017 r., sygn. akt III CZP 111/16).
W świetle powyższego, podniesiony przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie przez powoda uznać należało za zasadny. Tym samym, na uwzględnienie zasługiwały również zarzuty apelacyjne sprowadzające się do naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego dotyczącego przedawnienia się roszczeń z tytułu opóźnionego lotu. Powód dochodził odszkodowania za opóźnienie lotu, który miał miejsce w dniu 9 września 2010 r. Natomiast, z powództwem o jego zasądzenie wystąpił dopiero w dniu 30 czerwca 2015 r., a zatem po upływie prawie 5 lat.
Mając na uwadze, że zgodnie z najnowszym stanowiskiem Sądu Najwyższego roszczenia tego typu ulegają przedawnieniu stosownie do regulacji art. 778 k.c. z upływem roku od dnia wykonania przewozu, roszczenie nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na skutecznie podniesiony zarzut przedawnienia. W konsekwencji powyższego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. dokonał zmiany zaskarżonego orzeczenia, poprzez oddalenie powództwa w całości. W przedmiocie kosztów postępowania, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy określoną w art. 98§ 1 i 3 k.p.c. Koszty te w pierwszej instancji obejmowały opłatę od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie ustanowionego w sprawie zawodowego pełnomocnika w wysokości wynikającej z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (600 zł).
Z kolei, koszty postępowania w instancji odwoławczej obejmowały opłatę od apelacji (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości wynikającej z § 2 pkt 3 w zw.z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia apelacji (1 200 zł x 50% = 600 zł). SSO Małgorzata Szymkiewicz – Trelka