Criminal appeal court quashes sentence due to procedural errors and pending Supreme Court ruling on recidivism. The court remands the case for retrial. The court found procedural errors in witness summoning and noted the defendant's high recidivism risk. The court remanded the case for retrial pending a Supreme Court ruling on recidivism. The court found procedural errors in witness summoning and noted the defendant's high recidivism risk. The court remanded the case for retrial pending a Supreme Court ruling on recidivism.

Sygn. akt II Ka 29/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Krystyna Święcicka Sędziowie: SSO Karol Troć SSO Dariusz Półtorak (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka przy udziale prokuratora Andrzeja Michalczuka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. sprawy J. W. oskarżonego o przestępstwo z art. 244 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II K 1173/13 wyrok uchyla i sprawę J. W. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. II Ka 29/14

UZASADNIENIE

J. W. oskarżony był o to, że I. w dniu 1 lipca 2012 roku w miejscowości S., powiat (...), województwo (...), kierował w ruchu lądowym samochodem m-ki R. (...) o nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Staszowie sygn. akt II K 635/11 z dnia 30 listopada 2011 roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, tj. o czyn z art. 244 kk; II. w dniu 27 lipca 2013 roku w miejscowości D., gmina H., powiat (...), województwo (...), będąc uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, kierował samochodem osobowym m-ki F. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Staszowie sygn. akt II K 635/11 z dnia 30 listopada 2011 roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, tj. o czyn z art. 178 a § 4 kk.

Wyrokiem z 21 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim: I. oskarżonego J. W. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu z punktu I aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 244 k. k. i za ten czyn na podstawie art. 244 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego J. W. uznał za winnego tego, że w dniu 27 lipca 2013 roku w miejscowości D., gmina H., powiat (...), województwo (...), będąc uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym m-ki F. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Staszowie sygn. akt II K 635/11 z dnia 30 listopada 2011 roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178 a § 4 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 178 a § 4 k.k. skazał go na karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. W. karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej oskarżonemu J. W. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na 5 (pięć) lat; V. na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. W. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; VI. zwolnił oskarżonego J. W. od uiszczenia opłaty i zwrotu wydatków postępowania, przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego J. W. zarzucając: I. niesłuszne zastosowanie wobec oskarżonego J. W. środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalone na jego podstawie okoliczności sprawy, a w szczególności postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia, a także wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej przemawiają za orzeczeniem wobec J.

W. kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania; II. obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 624 § 1 kpk poprzez niezasadne przyjęcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia kończącego przedmiotowe postępowanie, iż istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: I. uchylenie orzeczenia w zakresie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. zasądzenie od oskarżonego J. W. kosztów postępowania w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok podlega uchyleniu i to niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego. Na taką, a nie inną treść orzeczenia Sądu Odwoławczego decydujący wpływ miały okoliczności, które zaszły już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Tak więc w dniu 29 stycznia 2014 r. zapadł wyrok w Sądzie Najwyższym, mocą którego uchylony został wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II K 635/11, mocą którego J. W. został skazany za popełnienie występku z art. 178 § 1 kk i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, tym samym na chwilę orzekania przez Sąd Okręgowy odnośnie apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku zapadłego w Sądzie Rejonowym nie istniało orzeczenie, które stanowiło podstawę skazania za czyn z pkt I-ego (przestępstwo z art. 244 kk polegające na złamaniu zakazu prowadzenia pojazdów) oraz miało decydujący wpływ na kwalifikację czynu z pkt II-ego, jako występku z art. 178 a § 4 kk.

Niezależnie od tych okoliczności stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dopuścił się innych uchybień, które musiały skutkować wydaniem wyroku o charakterze kasatoryjnym. Tak więc w żadnym razie nie można podzielić przekonania Sądu I instancji, iż oskarżony J. W. zasługuje na zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W tym względzie zgodzić się należy z zarzutami zawartymi w apelacji prokuratora, iż takiemu orzeczeniu sprzeciwia się dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego postawa, właściwości i warunki osobiste.

Jak wynika z danych o karalności J. W. był wielokrotnie karany (karta karna zawiera aż 15 wpisów – k. 165-166), głównie za przestępstwa przeciwko mieniu. Przy czym czynu z pkt I-ego aktu oskarżenia oskarżony miał się dopuścić po upływie niewiele więcej niż miesiąca czasu od wydania nieprawomocnego wyroku, którym orzeczona została wobec niego kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (wyrok Sądu Rejonowego w Busku – Zdroju z 21 maja 2012 r.). Natomiast czyn z pkt II-ego popełniony został po upływie zaledwie kilku miesięcy od skazań, które zapadły wobec oskarżonego w R..

Świadczy to o wyjątkowej demoralizacji oskarżonego i jego rażącym lekceważeniu wszelkich norm, nakazów i zakazów prawnych, dlatego wyciąganie w tej sytuacji pozytywnej prognozy, co do przestrzegania przez oskarżonego w przyszłości porządku prawnego jest całkowicie nieuzasadnione. Ponadto stwierdzić należy, iż w czasie rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd dopuścił się uchybień o charakterze proceduralnym. I tak w akcie oskarżenia zawarty był wniosek o wezwanie i bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie 2 świadków – M.

P. oraz S. S.. Tymczasem w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy (k. 159) nakazano wezwać świadków z pkt 1 i 5, co w efekcie skutkowało wezwaniem M. P. oraz świadka G. W., którego zeznania w akcie oskarżenia wnioskowane były przez prokuratora do ujawnienia w trybie art. 333 § 2 kpk. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. Sąd zeznania świadka S. S., tak jak i inne dowody ujawnił w trybie art. 394 § 1 i 2 kpk, nie podejmując próby wezwania świadka na termin rozprawy pomimo, że taki wniosek zawarty był w akcie oskarżenia. Uchybienie jest to tym bardziej istotne, iż oskarżony na etapie postępowania przygotowawczego (k. 74-75) kwestionował swoje sprawstwo w zakresie czynu z pkt I-ego, który miał polegać na kierowaniu – wbrew orzeczonemu zakazowi – samochodem należącym właśnie do świadka S. S..

Nie można natomiast ocenić z całkowitą pewnością, jakie stanowisko w zakresie tego czynu prezentował oskarżony na rozprawie, skoro stwierdził on, że „…do popełnienia zarzucanego mi czynu przyznaję się…”, odmawiając w dalszym zakresie wyjaśnień, w sytuacji gdy stawiane mu były dwa zarzuty. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd I instancji w całości przeprowadzi przewód sądowy, uzupełniając go o aktualne dane o karalności oskarżonego, ewentualnie akta Sądu Rejonowego w Staszowie, których dotyczył wyrok Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2014 r. w celu ustalenia, czy w czasie ponownego rozpoznania niniejszej sprawy zapadło już w tym sądzie prawomocne orzeczenie w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 178 a § 1 kk.

Rozważy następnie Sąd Rejonowy, jakie konsekwencje w zakresie odpowiedzialności karnej – w zakresie winy (co do czynu z pkt I-ego) oraz odnośnie kwalifikacji prawnej (co do czynu z pkt II-ego) powoduje przywoływany już wyrok Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2014 r. Celowym wydaje się również ustalenie, kiedy oskarżony powziął informację o wyroku zapadłym wobec niego w Sądzie Rejonowym w Staszowie z dnia 30 listopada 2011 r. oraz o treści tego wyroku. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 437 § 2 kpk, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.