Social Security Court allows pensioner's claim for special conditions compensation based on 15 years of hospital work.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court reversed the lower decision denying compensation for special working conditions. The insured claimed over 15 years of continuous work in hospitals handling corpses, while the Social Security Agency rejected the claim due to missing official certificates. The court found sufficient evidence from employment records and witness testimony to confirm the duration and nature of the work, thereby granting the compensation.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego: brak formalnych świadectw pracy w szczególnych warunkach nie uniemożliwia ustalenia prawa do rekompensaty, jeśli inne dowody jednoznacznie wskazują na spełnienie wymaganego okresu zatrudnienia.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 773/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2019r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019r. w S. odwołania H. U. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 2 października 2018 r. Nr (...) w sprawie H. U. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o wysokość emerytury zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo H. U. do rekompensaty z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach od dnia 01 września 2018r. Sygn. akt IV U 773/18
UZASADNIENIE
Decyzją z 2 października 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.24 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznał H. U. emeryturę w kwocie zaliczkowej od 1 września 2018r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Organ rentowy ustalił, że kwota emerytury ubezpieczonego wynosi 2 658,09 złotych brutto miesięcznie. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że brak było podstaw do ustalenia prawa ubezpieczonego do rekompensaty z uwagi na brak świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach (decyzja z 2 października 2018r. k.7 akt emerytalnych).
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony H. U. zarzucając jej nieuzasadnioną odmowę przyznania rekompensaty. W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że od października 1979r. do 2014r. pracował w szczególnych warunkach w Szpitalu przy ul. (...) w W., a następnie w Szpitalu (...) w W.. Był pracownikiem prosektorium i pracował przy wykonywaniu sekcji zwłok jako pracownik sekcyjny. Codziennie miał do czynienia z odczynnikami chemicznymi m.in. z formaliną (odwołanie k.2 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podnosząc, że ubezpieczony nie przedstawił świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych, a w konsekwencji nie wykazał, by legitymował się 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje: W dniu (...). ubezpieczony H. U. ukończył 65. rok życia. W dniu 17 września 2018r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z wnioskiem o emeryturę wraz z rekompensatą z tytułu pracy w szczególnych warunkach (k.1-3 akt emerytalnych). Po rozpoznaniu powyższego wniosku zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 2018r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury od 1 września 2018r. ,tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku w kwocie zaliczkowej wynoszącej 2 658,09 złotych brutto miesięcznie.
Nadto organ rentowy wskazał, że brak było podstaw do przyznania ubezpieczonemu prawa do rekompensaty, gdyż wobec nie złożenia świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach ubezpieczony nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach (decyzja z 2 października 2018r. o przyznaniu emerytury k.7 akt emerytalnych). W okresie od 22 października 1979r. do 15 kwietnia 1986r., a zatem przez 6 lat, 5 miesięcy i i 25 dni ubezpieczony był zatrudniony w Państwowym Szpitalu (...) w W. przy ul. (...) w pełnym wymiarze czasu pracy (świadectwo pracy z 15 kwietnia 1986r. k.17 akt o ustalenie kapitału początkowego).
Zgodnie z umową o pracę z 22 października 1979r. zawartą na okres próbny do 4 listopada 1979r. oraz umową o pracę z 5 listopada 1979r. zawartą na czas nieokreślony ubezpieczony zatrudniony został na stanowisku robotnika w Zakładzie (...) (umowy o pracę z 22 października 1979r. i 5 listopada 1979r. - w aktach osobowych). Na powyższym stanowisku ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy uczestniczył w wykonywaniu sekcji zwłok – m.in. otwierał zwłoki, wyjmował narządy, zabezpieczał narządy na czas sekcji. W okresie tego zatrudnienia ubezpieczony przez cały czas miał do czynienia ze związkami chemicznymi m.in. z formaldehydem (zeznania ubezpieczonego k.15v akt sprawy).
W toku procesu ubezpieczony przedstawił świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawione w dniu 9 stycznia 2019r. przez Szpital (...) w W. stwierdzające, że w okresie zatrudnienia od 22 października 1979r. do 15 kwietnia 1986r. ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w prosektorium i zakładzie anatomapatologicznym w ramach zatrudnienia na stanowisku robotnika-pracownika fizycznego sali sekcyjnej, która to praca – zgodnie z zarządzeniem resortowym Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 12 lipca 1983r. - zaliczana jest do pracy w szczególnych warunkach (świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z 9 stycznia 2019r. - w kopercie na k.18 akt sprawy).
Organ rentowy po przedstawieniu mu tego świadectwa wskazał, że w/w okres zatrudnienia ubezpieczonego podlega zaliczeniu do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach (pismo organu rentowego z 12 lutego 2019r. wraz z załącznikiem k.23-24 akt sprawy). Od 16 kwietnia 1986r. na skutek porozumienia między zakładami pracy, ubezpieczony rozpoczął pracę w Szpitalu (...) w W. i kontynuował ją do 13 czerwca 1999r. W okresie tego zatrudnienia trwającego 13 lat, 1 miesiąc i 28 dni ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę na stanowisku preparatora w szpitalnym prosektorium.
Czynności, które wykonywał odpowiadały czynnościom wykonywanym w okresie pracy w Szpitalu (...) przy ul. (...) w W. (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 21 listopada 2003r. wystawione przez Szpital (...) w W. k.21-22 akt o ustalenie kapitału początkowego). Z dniem 14 czerwca 1999r. szpitalne prosektorium zostało przejęte w trybie art.23.1 kp przez Zakład (...) w W.. W związku z przejściem części zakładu pracy na nowego pracodawcę, ubezpieczony kontynuował pracę w prosektorium działającym w ramach w/w Zakładu (...) nadal wykonując pracę autopsyjne przy sekcjach zwłok w narażeniu na szkodliwe czynniki chemiczne np. formalinę i biologiczne – wirusy i bakterie (zaświadczenie wystawione przez Zakład (...) z 14 stycznia 2018r. - w kopercie na k.18 akt sprawy, zeznania świadka U.
J. k.33c akt sprawy, zeznania ubezpieczonego k.15v akt sprawy). Od 12 grudnia 2006r. ubezpieczony ponownie rozpoczął pracę w Szpitalu (...) w W. na stanowisku salowego–pracownika prosektorium i do 1 lipca 2014r. wykonywał ją stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (świadectwo pracy z 27 sierpnia 2018r. k.4-5 akt emerytalnych).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie H. U. okazało się uzasadnione. Stosownie do treści art.2 ust.5 ustawy z 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. z 2015r., poz.965 ze zm.), pod pojęciem rekompensaty należy rozumieć odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Zgodnie z art.21 ust.1 i 2 oraz art.23 ust.1 i 2 tej samej ustawy, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.
Rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę. Rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art.173 i art.174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Artykuł 22 ust.1-3 ustawy o emeryturach pomostowych zawiera normy regulujące wyliczenie rekompensaty. Zgodnie z art.184 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego przewidzianego w art.32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy ,tj. w dniu l stycznia 1999r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.27 ustawy, a także nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W myśl przywołanego wyżej art.32 ust. 1 i 4 ustawy pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, a w myśl przywołanego wyżej art.27 ustawy wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynosi co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Zgodnie z §4 ust. l pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury w w/w wieku jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia (co najmniej 25 lat mężczyzna), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto zgodnie z §2 ust. I przedmiotowego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Przedmiotem sporu zaistniałego na gruncie niniejszego postępowania było to, czy ubezpieczony jest uprawniony do rekompensaty uregulowanej w ustawie o emeryturach pomostowych, która ma wpływ na wysokość emerytury.
A zatem, zbadania wymagało, czy ubezpieczony posiada 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych. Podkreślić przy tym należy, że w sprawie nie zachodziły negatywne przesłanki przyznania rekompensaty, gdyż ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym ani prawa do emerytury pomostowej. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych ubezpieczonego oraz w aktach sprawy, a także z zeznań świadka U. J. i z zeznań samego ubezpieczonego dało podstawy do ustalenia, że w okresie zatrudnienia w Szpitalu (...) przy ul. (...) w W., a następnie podczas zatrudnienia w Szpitalu (...) w W. i na zasadzie ciągłości zatrudnienia w Zakładzie (...) w W. i ponownie w Szpitalu (...) w W. ,tj. na przestrzeni okresu od 22 października 1979r. do połowy 2014r., a zatem niemal przez cały okres swojej aktywności zawodowej, ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach, o której mowa w wykazie A dziale XII, poz.3 załącznika do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r.
Podkreślić przy tym należy, że okres zatrudnienia ubezpieczonego w Szpitalu (...) w W. od 22 października 1979r. do 15 kwietnia 1986r. i następnie okres zatrudnienia ubezpieczonego w Szpitalu (...) w W. od 16 kwietnia 1986r. do 13 czerwca 1999r. (do chwili przejścia prosektorium do Zakładu (...)) stanowi ponad 19 lat pracy w szczególnych warunkach. Mając na uwadze powyższe okoliczności i ustalenia na podstawie art.477 14§2 kpc Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku. Prawo do rekompensaty ustalone zostało od 1 września 2018r. ,tj. od chwili nabycia przez ubezpieczonego prawa do emerytury.