Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1734/18 AI generated

Consumer loan appeal dismissed; court upheld first instance ruling on usurious fee and installment plan.

Case Number III Ca 1734/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance judgment regarding a consumer loan dispute. The plaintiffs argued that the court erred in applying procedural and substantive laws, specifically concerning the usurious fee and the installment plan. The appellate court rejected these claims, affirming that the lower court correctly identified the fee as an attempt to evade the law and properly considered the defendant's financial situation when approving the installment arrangement.

Legislator headnote

AI generated

Art. 505 § 10, 9, 13 k.p.c.; Art. 385 kpc; In simplified proceedings, an appeal must be based on material law errors affecting the outcome, and the court of appeal may uphold the first-instance assessment of evidence and the validity of a loan fee deemed usurious if it violates consumer protection principles.

Keywords

AI generated
consumer loan dispute usurious fee simplified proceedings installment plan appeal dismissal material law error consumer protection

Cited Legislation

AI generated
Art. 505 § 10, 9, 13 k.p.c.
Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Zdaniem Sądu Okręgowego, ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez Sąd I instancji nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, wyznaczonej dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy nie naruszył również przepisów prawa materialnego wskazanych w apelacji.
Art. 385 kpc
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc, orzekł jak w wyroku.
Art. 320 kpc
Również decyzja Sądu I instancji o rozłożeniu świadczenia na raty jest w ocenie Sądu Okręgowego prawidłowe, nie narusza przepisu art. 320 kpc, bowiem uwzględnia zarówno trudną sytuacje materialna pozwanej, jak i okoliczności zawarcia umowy pożyczki.
Art. 6 kc
z art. 6 kc, 320 kpc, 102 kpc, a nadto przepisów prawa materialnego w postaci art.
Art. 359 § 2 1 kc
385 1 § 1 kc, art. 359 § 2 1 kc, art.
Art. 58 § 1, 3 kc
359 § 2 1 kc, art. 58 § 1 i 3 kc, art.
Art. 36a kc
58 § 1 i 3 kc, art. 36a, art.
Art. 45 kc
Art. 5 pkt 6, 6a kc
359 § 2 1 kc, art. 58 § 1 i 3 kc, art.
Art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim
5 pkt 6, 6a oraz art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1734/18

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 roku w sprawie z powództwa G. C., A. Z. i A. G. (1) przeciwko H. K. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Łowiczu:

1. zasądził od pozwanej H. K. na rzecz powoda G. C., A. Z., A. G. (2) P.U.H. (...) s.c. w T. 3273,30 zł wraz z odsetkami umownymi od tej kwoty w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od 2 października 2017 roku do 13 czerwca 2018 roku, wynoszącymi łącznie 318,90 zł;

2. zasądzoną w punkcie 1 wyroku kwotę łączną 3592,20 zł rozłożył na 12 miesięcznych rat w wysokości po 299,35 zł każda, płatne do 20 – go dnia każdego kolejnego miesiąca, począwszy od miesiąca, w którym uprawomocni się wyrok – wraz z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat;

3. oddalił powództwo w pozostałym zakresie;

4. nie obciążył pozwanej H. K. kosztami procesu na rzecz powoda G. C., A. Z., A. G. (2) P.U.H. (...) s.c. w T., od uwzględnionej części powództwa. Apelację od tego rozstrzygnięcia w zakresie pktu 2. tj. rozłożenia zasądzonej kwoty na raty oraz w zakresie pktu 3. tj. oddalenia powództwa co do kwoty 2233,77 złotych z odsetkami umownymi oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu złożyli powodowie. Zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 kpc, 232 kpc w zw. z art. 6 kc, 320 kpc, 102 kpc, a nadto przepisów prawa materialnego w postaci art. 385 1 § 1 kc, art. 359 § 2 1 kc, art. 58 § 1 i 3 kc, art. 36a, art. 45, art. 5 pkt 6, 6a oraz art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie punktu 2. wyroku, zasądzenie od pozwanej dalszej kwoty 2233,77 zł wraz z umownymi odsetkami za opóźnienie oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kosztów postępowania przed Sądem I oraz II instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 § 1 i § 2 k.p.c. orzekł na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć także należy, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w myśl art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew zarzutom skarżących podniesionych w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Ocenę tę Sąd Okręgowy w pełni aprobuje. Zdaniem Sądu Okręgowego, ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez Sąd I instancji nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, wyznaczonej dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy nie naruszył również przepisów prawa materialnego wskazanych w apelacji.

Sąd Okręgowy w całości podziela pogląd Sądu I instancji, że zastrzeżona w umowie prowizja w wysokości 2.250 złotych zmierzała do obejścia prawa. Opłata ta miała pełnić rolę wynagrodzenia dla pożyczkodawcy za udzielenie pożyczki. Postanowienie umowy przewidujące taką jej wysokość - niemal w wysokości udzielonej pożyczki - powoduje, że koszty udzielonej pożyczki są nadmierne, krzywdzące konsumenta. Również decyzja Sądu I instancji o rozłożeniu świadczenia na raty jest w ocenie Sądu Okręgowego prawidłowe, nie narusza przepisu art. 320 kpc, bowiem uwzględnia zarówno trudną sytuacje materialna pozwanej, jak i okoliczności zawarcia umowy pożyczki.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc, orzekł jak w wyroku.