Legislator Case Law & Legislation
II Ca 845/18 AI generated

Court dismisses appeal as tuition fees for private universities are subject to the same three-year statute of limitations as public ones.

Case Number II Ca 845/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal, upholding the lower court's decision to reject the claim for unpaid tuition fees. The defendant successfully argued that the claim was time-barred, citing a three-year limitation period established by the 2014 Higher Education Law amendment. The appellate court rejected the plaintiff's contention that this limitation period applied only to public universities, ruling instead that the statutory provision covers fees for both public and private institutions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 160a ust. 7 Prawo o szkolnictwie wyższym; Art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym: The three-year statute of limitations for tuition fees applies equally to debts owed to both public and private universities, regardless of the specific university type.

Keywords

AI generated
statute of limitations higher education law tuition fees private universities public universities limitation period civil procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 160a ust. 7 Prawo o szkolnictwie wyższym
1198) o zmianie ustawy - prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw dodano art. 160a ust.
Art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw
z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r.
Art. 385 k.p.c.
Uwzględniając całokształt powyższych okoliczności, na podstawie art. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
art. 385 k.p.c
Uwzględniając całokształt powyższych okoliczności, na podstawie art. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2001 r., V CKN 348/00
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2001 r., V CKN 348/00, LEX nr 52761, Prok.i Pr.
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2017 r., III CZP 74/17
III CZP 74/17
Supreme Court dismisses claim for tuition fees, ruling the three-year statute of limitations applies retroactively to contracts signed before October 2014.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 845/18 WYROK 1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2019r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Maciej Ejsmont po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w W. przeciwko J. B. o zapłatę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 3 sierpnia 2018r., sygn. akt I C 986/18 oddala apelację. Sygn. akt II Ca 845/18

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2018 r. Sąd Rejonowy Kłodzku oddalił powództwo wytoczone przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko J. B. o zapłatę 2138,26 zł. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 października 2007 r. została zawarta umowa o warunkach odpłatności za studia pierwszego stopnia na kierunku Pedagogika Specjalna pomiędzy (...)we W. z siedzibą we W. a J. B.. Na mocy tej umowy pozwany zobowiązał się do uiszczania comiesięcznej opłaty za studia w kwocie 433 zł przez okres 10 miesięcy w każdym roku akademickim.

Prawa i obowiązki stron zostały ukształtowane przez statut uczelni, regulamin studiów, regulamin odpłatności za studia wraz z załącznikiem i akt ślubowania złożony przez pozwanego. Decyzją Dziekana z dnia 7 maja 2008 r. pozwany został skreślony z listy studentów wobec niedokonania wpisu na następny semestr lub powtarzania semestru. Na dzień 3 marca 2009 r. pozwany zalegał z płatnością za czesne na łączną kwotę 1 732 zł. Za zgodą Rektora Uczelni, należność ta została rozłożona na trzy raty - dwie pierwsze w wysokości po 500 zł z terminami płatności do 31 marca 2009 r. i 30 kwietnia 2009 r., trzecia rata w kwocie 732 zł z terminem płatności do 31 maja 2009 r.

W dniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. pozwany uiścił pierwszą ratę z tytułu zadłużenia w kwocie 500 zł. Pozostałych rat nie uregulował. Na mocy umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 5 października 2011 r. (...) Szkoła Wyższa z siedzibą we W. przeniosła na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wierzytelność przysługującą wobec pozwanego J. B.. Kwota zadłużenia wyniosła na dzień sporządzenia umowy 1 232 zł. Pismem dnia 17 października 2011 r. strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 1 618,40 zł (1 232 zł tytułem niespłaconej zaległości i 386,40 zł tytułem odsetek) w terminie 21 dni, informując, że niespłacenie zadłużenia w powyższym terminie będzie skutkowało skierowaniem sprawy na drogę sądową.

W oparciu o ustalony w powyższy sposób stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że powództwo podlega oddaleniu. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, który okazał się zasadny. Kwestię przedawnienia roszczeń dochodzonych z tytułu opłat za studia rozstrzygnęła w 2014 r. nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym. Ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1198) o zmianie ustawy - prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw dodano art. 160a ust. 7, zgodnie z którym roszczenia wynikające z umowy w sprawie odpłatności za studia lub świadczenie usług edukacyjnych zawartej pomiędzy studentem a uczelnią przedawniają się z upływem trzech lat.

Powyższe uregulowania weszły w życie z dniem 1 października 2014 r. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 8 grudnia 2017 r. wydanej w sprawie o sygn. akt III CZP 74/17, w takim samym terminie roszczenia te przedawniały się też przed wejściem w życie art. 160a ust. 7 prawa o szkolnictwie wyższym. Tym samym, wyłączone jest stosowanie w związku z wejściem w życie art. 160a ust. 7, normy intertemporalnej wyrażonej w art. XXXV pkt 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (Dz.

U. z 1964 r. Nr 16 poz. 94 z późn. zm.). Roszczenia z umów zawartych przed dniem 1 października 2014 r. pomiędzy studentem a uczelnią, dotyczące odpłatności za studia ulegają trzyletniemu przedawnieniu. Strona powodowa domagała się zapłaty należności z tytułu zaległego czesnego, którego termin płatności ostatniej z rat upłynął 31 maja 2009 r. Skoro strona powodowa, jako następca prawny pierwotnego wierzyciela, wniosła sprawę do Sądu dopiero w dniu 30 stycznia 2015 r., to należało uznać, że roszczenie dochodzone pozwem uległo przedawnieniu.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 160 a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustrawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw poprzez ich zastosowanie do ustalonego nw sprawie stanu faktycznego, podczas gdy stosowanie skróconego do lat trzech terminu przedawnienia roszczeń o zapłatę czesnego za studia na uczelni wyższej rozciąga zatem wyłącznie na roszczenia wynikające z tych umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 p.s.w. dotyczące uczelni publicznych , podczas gdy roszczenie związane jest z opłatami za studia na uczelni niepublicznej.

Apelantka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Sąd I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe, w oparciu o jego wyniki dokonał właściwego ustalenia stanu faktycznego, a następnie trafnej jego oceny prawnej. Z tej przyczyny ustalenia faktyczne Sądu I instancji i dokonaną przez niego ocenę prawną Sąd Okręgowy przyjmuje za własne. W związku z tym nie zachodzi potrzeba ich powtarzania. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2001 r., V CKN 348/00, LEX nr 52761, Prok.i Pr. 2002/6/40). Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że roszczenie strony powodowej, które stało się wymagalne w kwietniu i maju 2009 r., uległo przedawnieniu przed wytoczeniem powództwa w niniejszej sprawie, które nastąpiło 30 stycznia 2015 r.

Związane to był z trzyletnim okresem tegoż przedawnienia roszczenia. Stwierdzić należy, że kwestia przedawnienia analizowanego rodzaju roszczenia było przedmiotem sporu w doktrynie i judykaturze, którego następstwem była rozbieżność stanowisk w orzecznictwie. Zagadnienie to stało się – jak wskazał Sąd Rejonowy – przedmiotem rozważań i rozstrzygnięcia w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2017 r. III CZP 74/17. Stwierdzono w niej, że artykuł 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który wszedł w życie w dniu 1 października 2014 r., określa trzyletni termin przedawnienia roszczeń o opłatę za studia, wynikających z umów o warunkach odpłatności za studia, a art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1198 ze zm.), przewiduje, usuwając występujące w tym względzie wątpliwości, że w takim samym terminie roszczenia te przedawniały się też przed wejściem w życie art. 160a ust . 7 Prawa o szkolnictwie wyższym. W konsekwencji, wyłączone jest stosowanie w związku z wejściem w życie art. 160a ust. 7 Prawa o szkolnictwie wyższym normy intertemporalnej wyrażonej w art. XXXV pkt 2 przepisów wprowadzających kodeks cywilny. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska apelanta, że stosowanie trzyletniego okresu przedawniania ograniczone jest jedynie w odniesieniu do roszczenia o zapłatę za studia lub usługi edukacyjne świadczone przez uczelnie publiczne.

Strona powodowa podnosiła, że art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw dotyczy wyłącznie roszczeń z art. 99 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, w tym sensie, iż przysługujących wyłącznie uczelni publicznej. Zdaniem Sądu Okręgowego brak podstaw do czynienia różnic w zakresie przedawnienia roszczeń przysługujących z tytułu zapłaty za usługi edukacyjne uczelniom publicznym i niepublicznym. Zawarte w przywołanym wyżej art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. odwołanie do art. 99 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym odnosi się do rodzaju usług, nie zaś podmiotu je świadczącego.

Uwzględniając całokształt powyższych okoliczności, na podstawie art. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.