Court grants early pension by recognizing missing employment period as special conditions work despite no personnel files.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the appellant's appeal, modifying the Social Insurance Institution's decision to award an early pension. The appellant argued that a period of employment as a concrete rebar worker should count as work under special conditions, though the employer had issued only a general certificate and no personnel files existed. The court accepted witness testimony and the general certificate to establish the employment duration, ruling that the combined special conditions period met the statutory requirements for early retirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego: The court may determine facts regarding special conditions employment based on witness testimony and general employment certificates when personnel files are unavailable, provided the evidence establishes continuous work in the specified category.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 212/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant st. sekr. sądowy Marzena Mazurek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. w Siedlcach na rozprawie odwołania K. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 22 lutego 2013 r. Nr (...) w sprawie K. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje K. G. prawo do emerytury od dnia 27 stycznia 2013 r. Sygn. akt IV U 212/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 31.01.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił wnioskodawcy K. G. przyznania prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr153, poz. 1227) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43), albowiem ubezpieczony nie wykazał na dzień 1.01.1999 r. co najmniej 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Od decyzji tej odwołanie złożył K. G., który wnosił o jej zmianę i przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury. Ubezpieczony wnosił o zaliczenie do kategorii prac w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od dnia 22.02.1972 r. do 6.03.1987 r. w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w M. M.. na stanowisku zbrojarz – betoniarz. Ponadto do odwołania załączył świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach za okres od 2.05.1987 r. do 31.12.1991 r. wystawione przez pracodawcę R. C. – właściciela Zakładu Budowlano – (...).
Pozwany ZUS uznał ten okres zatrudnienia i wydał nową decyzję z dnia 22.02.2013 r. i w tej decyzji uznał, że na dzień 1.01.1999 r. ubezpieczony wykazał 30 lat, 3 miesiące i 1 dzień okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 5 lat, 2 miesiące i 24 dni okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych (k. 30 a.e.).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Ubezpieczony K. G. , ur. (...), złożył w styczniu 2012 r. wniosek do pozwanego Oddziału ZUS o przyznanie prawa do emerytury. Pozwany ZUS nie zaliczył wnioskodawcy okresu zatrudnienia we Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w M. M.. od dnia 22.02.1972 r. do 6.03.1987 r. na stanowisku zbrojarza betoniarza, do pracy w warunkach szczególnych z uwagi na brak świadectwa pracy w szczególnych warunkach (decyzje z 26 i 30 k. a.e.). W toku postepowania odwoławczego ubezpieczony popierał odwołanie i wnosił o zaliczenie wymienionego wyżej okresu jako zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Sąd ustalił, iż ubezpieczony K. G. od 22.02.1972 r. był zatrudniony w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie (...) w M. M.. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu jako betoniarz – zbrojarz. Przedsiębiorstwo to zajmowało się produkcją słupów betonowych, supremy, prefabrykatów betonowych, ogrodzeń i innych elementów (k. 14v a.s.). K. G. wykonywał głównie prace zbrojarskie. Sporadycznie wykonywał czynności związane z praca operatora sprzętu ciężkiego (k. 14 – zeznania świadka L. B., brygadzisty) i zeznania ubezpieczonego (k. 22v).
Pracę na stanowisku zbrojarza wykonywał do końca zatrudnienia jako zajęcie podstawowe do 6.03.1987 r. Pracodawca wystawił ubezpieczonemu świadectwo pracy tzw. „ogólne”, w którym to dokumencie wskazał stanowisko betoniarz – zbrojarz oraz sprzętu ciężkiego (k. 10 a.e.). Przedsiębiorstwo nie istnieje. W toku postępowania nie udało się ustalić miejsca przechowywania akt osobowych K. G. z okresu zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie. Zdaniem Sądu Okręgowego materiał dowodowy w postaci zeznań ubezpieczonego, jak i świadków byłego przedsiębiorstwa tj.
L. B. i C. S. oraz świadectwo pracy wystawione z chwilą zakończenia zatrudnienia w wymienionym przedsiębiorstwie daje podstawę do ustalenia, że ubezpieczony przez cały okres zatrudnienia pracował jako zbrojarz – betoniarz, a sporadycznie był operatorem ciężkich maszyn budowlanych – spychacza. Obydwa te rodzaje prac należą do kategorii prac w szczególnych warunkach, o których mowa w przepisach wykazu „A” dział VIII poz. 3 i 4 powołanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983 r. Pomimo braku akt osobowych, nie budzi wątpliwości, zdaniem Sądu, że w spornym okresie ubezpieczony wykonywał te prace stale i w pełnym wymiarze.
Zatem po doliczeniu okresu 15-letnioego zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie do okresu uznanego przez ZUS tj. do 5 lat, to łączny okres zatrudnienia w tej kategorii wynosi ponad 20 lat. Ubezpieczony nie należy do OFE. W tej sytuacji Sąd przyjął, że K. G. w dacie ukończenia 60-tego roku życia tj. (...)r. spełnił wszystkie przesłanki określone w § 2 ust. 1, §3 i § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 cyt. rozporządzenia w zw. z przepisami art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o FUS do uzyskania prawa do emerytury w wieku obniżonym. Mając na względzie powyższe Sąd z mocy art. 477 14 §2 kpc orzekł jak w sentencji.