Court dismisses loan claim due to expiration of three-year statute of limitations for business-related debts.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for repayment of a loan originally issued by a bank to the defendant. The defendant argued the claim was time-barred, and the court confirmed that the debt became due on February 1, 2010, triggering a three-year limitation period applicable to business-related claims. Consequently, the plaintiff's lawsuit filed in 2018 was rejected because the statutory limitation period had expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 118 kc; Art. 120 § 1 kc: The statute of limitations for claims related to business activities is three years, and the limitation period expires if the claim is not enforced within this timeframe from the date it becomes due.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 125/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Łomży I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Małgorzata Jędrzejewska Protokolant: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. w Łomży sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W. przeciwko A. F. o zapłatę powództwo oddala.
UZASADNIENIE
Powód (...)z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. F. kwoty 28.463,68 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż pozwany nie wywiązał się z obowiązku zwrotu kwoty pożyczki udzielonej mu na podstawie umowy zawartej z Bankiem (...) S.A. w W.. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Elblągu nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26.06.2018 r. sygn. akt X Nc 37934/18 uwzględnił powództwo w całości (k.-13). Pozwany A. F. wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wnosząc o oddalenie powództwa i podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia.
Sąd Rejonowy w Łomży ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 8.06.2009 r. pomiędzy Bankiem (...) S.A. w W. a pozwanym A. F. została zawarta umowa pożyczki nr (...), na podstawie której Bank udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 11.838,82 zł na warunkach ustalonych w umowie (umowa k.-36-40). W związku z brakiem spłaty zadłużenia przez pozwanego Bank (...) S.A. w W. w dniu 22.12.2009 r. wypowiedział pozwanemu powyższą umowę pożyczki z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia, które zostało doręczone pozwanemu w dniu 31.12.2009 r. (wypowiedzenie k.-41, potwierdzenie odbioru k.-42).
W dniu 6.12.2007 r. pomiędzy Bankiem (...) S.A. w W. a (...) z siedzibą w W. została zawarta umowa przelewu wierzytelności wobec pozwanego, wynikającej z powyższej umowy pożyczki (umowa k.-44-51, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu k.-52-53). W dniu 13.12.2017 r. (...) z siedzibą w W. zbył na rzecz powoda (...) z siedzibą w W. wierzytelności wobec pozwanego, wynikającą z powyższej umowy pożyczki (wyciąg z ksiąg rachunkowych k.-4). Pismem z dnia 22.01.2018 r. pozwany został zawiadomiony z cesji wierzytelności na rzecz powoda (zawiadomienie k.-5).
Zgodnie z art. 118 kc jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Natomiast zgodnie z art. 120 § 1 kc bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wymagalność roszczenia oznacza stan, w którym uprawniony może skutecznie domagać się realizacji (jego powództwo nie będzie przedwczesne). Roszczenie staje się zatem wymagalne w ostatnim dniu przewidzianego dla zobowiązanego terminu do spełnienia świadczenia.
W ocenie Sądu do roszczeń z tytułu umowy o pożyczkę jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będzie miał zastosowanie trzy letni termin przedawnienia. Bowiem jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego termin przedawnienia roszczenia banku wobec osoby niebędącej przedsiębiorcą wynosi trzy lata (tak SN w wyroku z 10 października 2003 r. II CK 113/02). Ze złożonych przez powoda dokumentów bankowych wynika, iż w dniu 8.06.2009 r. pomiędzy Bankiem (...) S.A. w W. a pozwanym A. F. została zawarta umowa pożyczki nr (...), na podstawie której Bank udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 11.838,82 zł na warunkach ustalonych w umowie (umowa k.-36-40).
W związku z brakiem spłaty zadłużenia przez pozwanego Bank (...) S.A. w W. w dniu 22.12.2009 r. wypowiedział pozwanemu powyższą umowę pożyczki z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia, które zostało doręczone pozwanemu w dniu 31.12.2009 r. (wypowiedzenie k.-41, potwierdzenie odbioru k.-42). Zatem po upływie 30 dniowego okresu wypowiedzenia przedmiotowej umowy pożyczki liczonego od dnia 1.01.2010 r. tj. następnego dnia od doręczenia pozwanemu wypowiedzenia, z dniem 1.02.2010 r. zobowiązanie z powyższej umowy stało się wymagalne.
Od powyższej daty zatem rozpoczął się bieg 3 letniego terminu przedawnienia roszczenia, który upłynął z dniem 1.02.2013 r. Powód jednakże pozew w niniejszej sprawie wniósł w dniu 7.06.2018 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia. Powoduje to, iż przedmiotowe roszczenie jako przedawnione nie może być dochodzone. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 118 kc orzekł jak w sentencji wyroku.