Court quashes lower court verdict for failure to identify witness R.S. and remands case for retrial.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Wrocław quashed the lower court's verdict and remanded the case for a new trial. The defendant argued that the expert's identification of the witness 'R.S.' was erroneous because the actual perpetrator was the father of a 12-year-old boy named R.S., and the lower court failed to summon the father for questioning. The appellate court rejected the defendant's appeal regarding the expert's report on the damaged television, finding the expert's methodology and the hotel staff's testimony sufficient to determine the loss of value. Consequently, the court ruled that the only procedural error was the failure to properly identify the witness R.S., necessitating a retrial to clarify this specific fact.
Legislator headnote
AI generatedArt. 286 § 1 k.k.; Art. 288 § 1 k.k.; Art. 64 § 1 k.k.: Where a lower court fails to complete necessary investigative steps, such as summoning a witness to clarify identity, the verdict must be quashed and the case remanded for a new trial to ensure the facts are correctly established.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt. IV Ka 1107/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Ewa Kilczewska Sędziowie SSO Anna Bałazińska - Goliszewska SSR del. do SO Marek Bielecki (spr.) Protokolant Justyna Gdula przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Tadeusza Kaczana po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy B. G. oskarżonego o przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II K 834/11 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia – Śródmieścia do ponownego rozpoznania. Sygn. Akt: IV Ka 1107/13
UZASADNIENIE
B. G. został oskarżony o to, że: I. W dniach 26-27 stycznia 2009 roku w B. przy ul. (...) w Hotel (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenie mieniem hotelowym w łącznej kwocie 897,00 zł w ten sposób, że wprowadzając pracowników do w/w hotelu w błąd co do zamiaru zapłaty, skorzystał z usługi hotelowej obejmującej nocleg, wyżywienie wraz z napojami, za co nie uiścił opłaty w w/w kwocie, czym działał na szkodę Hotel (...) spółka z o.o. z siedzibą w B., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 27.02.2007 r. do 26.09.2007 r. kary łącznej pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie VII Wydział Karny z dnia 27 kwietnia 2006 r. (sygn.
VII K 1163/05) m. in. za przestępstwa przeciwko mieniu - tj. przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. W dniach 26-27 stycznia 2009 r. w B. przy ul. (...) M. 6 w Hotelu (...) umyślnie dokonał uszkodzenia mienia hotelowego, w ten sposób, że w pokou nr 214 wrzucił telewizor marki P. oraz lampę stołową do wanny, w wyniku czego rzeczy te uległy namoknięciu, czym spowodował straty w łącznej kwocie 1.075,00 zł na szkodę Hotel (...) spółka z o.o. z siedzibą w B., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 27.02.2007 r. do 26.09.2007 r. kary łącznej pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie VII Wydział Karny z dnia 27 kwietnia 2006 r. (sygn.
VII K 1163/05) m. in. za przestępstwa przeciwko mieniu - tj. przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 834/11: I. Uznał oskarżonego B. G. za winnego zarzucanego jemu czynu, opisanego w pkt I części wstępnej uzasadnienia tj. - tj. przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na tej podstawie wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności II. Uznał oskarżonego B. G. za winnego zarzucanego jemu czynu, opisanego w pkt II części wstępnej uzasadnienia, z tym że przyjął, że wartość uszkodzonego mienia wynosiła nie mniej niż 1.053,23 zł tj. tj. przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na tej podstawie wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności III.
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary jednostkowe wymierzone w pkt. I i II i na tej podstawie wymierzył karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności IV. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł w stosunku do oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz Hotel (...) w B. ul. (...) M. 6 kwoty 1.950,23 (jeden tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt złotych dwadzieścia trzy grosze) V. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania w sprawie w dniach od 5 sierpnia 2009 r. do dnia 18 sierpnia 2009 r.;
VI. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. Nr 27, poz.152) zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłat. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony, zaskarżając wyrok w całości. Oskarżony zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych co miało wpływ na orzeczenie poprzez: - zarzucenie opinii biegłego braku rzetelności oraz zawieranie kłamstw z powodu tego, iż biegły nie widział przedmiotu badania i oparł się na fakturze Vat (...)zawierającej 50 telewizorów, nie wymieniając ich marki i numeru seryjnego telewizora; - brak rozpatrzenia wniosek oskarżonego z dnia 4 marca 2013 r. o dostarczenie przez hotel biegłemu telewizora celem sprawdzenia jego stanu i modelu; - nierzetelne odniesienie się do sprawy wezwania świadka R.
S. poprzez nie wzięcie pod uwagę zeznań oskarżonego, który twierdził, że w/w nie mógł mieć 12 lat i wskazanie, że właściwy R. S. widnieje w spisie z numerem pesel (...). W oparciu o podniesione zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji lub uniewinnienie. Oskarżony oświadczył na piśmie, że nie chce uczestniczyć w rozprawie apelacyjnej i wyraził zgodę na proces bez jego udziału w związku z czym nie stawił się na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 stycznia 2014r.
Sąd Okręgowy zważył: Apelacja oskarżonego zasługuje na uwzględnienie w tej części w której zarzuca on Sądowi Rejonowemu błąd w ustaleniach co do osoby R. S.. Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 6 maja 2013r. zarządził ustalenie w bazie PESEL adres oraz informacje czy taka osoba jak R. S. istnieje, a po ustaleniu tej okoliczności ewentualne wezwanie na adres wskazany przez oskarżonego. (k. 605) Jak ustalono w odpowiedzi na zapytanie o identyfikację osób w zaświadczeniu systemu (...) systemu informatycznego sądów zidentyfikowano 4 osoby o imieniu i nazwisku R.
S.. Oskarżony zarzucił błędne określenie osoby R. S., zamieszkałego przy ul. (...) w W., mającego lat 12. W oczywisty sposób nie jest prawdopodobne, by to on dokonał opisywanych przez niego zniszczeń, tym bardziej, że jak wskazywała M. S. – B. G. przebywał w hotelu sam. Oskarżony wskazuje w apelacji, iż R. S., który przebywał z nim w hotelu 26-27 stycznia 2008r., który miał dokonać w/w zniszczeń jest ojcem wskazanego R. S.. Jak wykazuje oskarżony R. S. przebywający wraz z oskarżonym w Hotel (...) w B. jest sklasyfikowany w zaświadczeniu z systemu PESEL-SAD systemu informatycznego sądów pod nr PESEL (...).
Z zeznań oskarżonego jasno wynikały, iż wymieniony w wyroku R. S. nie jest tym, o którego chodzi oskarżonemu. Sąd Rejonowy powinien był dokończyć rozpoczęte postępowanie dowodowe mające na celu określenie osoby R. S. na okoliczność jego obecności w Hotel (...) w B. w dniu 26-27 stycznia 2009 r. poprzez wezwanie ojca 12 letniego R. S. na rozprawę i jego przesłuchanie mające na celu określenie jego pobytu we wskazanym dniu. Odnosząc się do zarzutów oskarżonego pod adresem opinii biegłego dopuszczonej jako dowód w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy stwierdza, że są one bezzasadne.
Sąd Rejonowy słusznie uznał za prawidłowe wnioski biegłego, odrzucając jednocześnie zarzuty oskarżonego co do braku rzetelności i kłamstw w opinii. Biegły uzyskał informacje konieczne do określenia szkody telefonicznie bezpośrednio z hotelu i były to informacje wystarczające. Wartość telewizora zakupionego w 2008 r. zgodnie z (...) wynosiła 1.312,08 zł. W momencie wrzucenia telewizora do wanny miał on już ponad 2 lata, żywotność sprzętu AGD biegły określił na około 8 lat, co obniżyło wartość sprzętu o 25% do 984,17 zł.
Jednakże telewizor po wrzuceniu go do wody ze względu na możliwe zwarcie nie był nic warty. Biegły oparł swoją wiedzę na wywiadach zrobionych w zakładach elektromechanicznych we W., gdzie z takimi przypadkami naprawiający mieli styczność . Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę biegłemu, że nie musiał on oglądać telewizora aby móc ocenić jego wartość, za podstawę wyliczenia wziął natomiast rozmowę z kierownikiem hotelu oraz załączoną do akt fakturę Vat. Sąd Rejonowy trafnie słusznie nie przychylił się do wniosku oskarżonego o dostarczenie do sądu przedmiotowego telewizora i powołanie nowego biegłego gdyż dotychczasowa opinia opisała problematykę utraty wartości telewizora w sposób pełny, wystarczający i nie dający podstaw do wątpliwości.(k.600-604) Na wartość telewizora oraz na fakt, że został on zniszczony poprzez wrzucenie go do wanny wypełnionej wodą nie miała wpływu okoliczność, iż przed przyjazdem Policji na miejsce pracownicy hotelu wyciągnęli go z wanny.
Sąd dał wiarę bezspornym wyjaśnieniom pracowników, iż telewizor ten znajdował się wcześniej w wannie oraz wyjaśnieniom że lampa i telewizor nie działały, a sprawdzane były przez pana prezesa hotelu i dział techniczny. Przeprowadzając ponownie postępowanie dowodowe Sąd Rejonowy winien prawidłowo ustalić osobę R. S., wezwać go na rozprawę i przesłuchać na okoliczności będące przedmiotem aktu oskarżenia. Pozostałe dowody należy przeprowadzić tylko w niezbędnym zakresie.