Legislator Case Law & Legislation
XVIII C 232/17 AI generated

Civil court dismisses plaintiff's claim for debt payment due to lack of evidence for the alleged contract.

Case Number XVIII C 232/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment of approximately 627.85 PLN plus interest against the defendant, who did not appear in the proceedings. The plaintiff alleged a debt arising from a contract dated November 3, 2011, but the court found no evidence of such an agreement between the parties. The court noted that the plaintiff's assertions contradicted the attached documents and that the underlying credit agreements were invalid because they were concluded by non-bank entities, rendering any payments potentially voidable.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 4 p.b.1; art. 170 ust. 1 p.b., ust. 2 p.b.); Wniosek o zapłatę podlega oddaleniu, gdy powód nie udowodni istnienia umowy, a jego twierdzenia są sprzeczne z załączonymi dowodami lub dotyczą czynności bankowych bez uprawnienia.

Keywords

AI generated
simplified procedure lack of evidence invalid contract banking law unauthorized banking activity default judgment change of subject matter

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1988)
art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 p.b.1
Należy przy tym zwrócić uwagę, że umowy kredytowe mogą być zawierane wyłącznie przez banki – umowa kredytu jest czynnością bankową (art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 p.b.1), a żaden z podmiotów wymienionych w § 2 ust.
art. 170 ust. 1 p.b.
W zakresie dających się obecnie poczynić ustaleń, byłyby to więc umowy dotknięte wadą, skoro wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi podstawy do pobierania oprocentowania, prowizji, opłat ani innego wynagrodzenia (art. 170 ust.
art. 170 ust. 2 p.b.
1 p.b.), zaś kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za czynności, o których mowa wyżej, jest zobowiązany do ich zwrotu (art. 170 ust. 2 p.b.).
art. 339 § 2 k.p.c.
Należy przy tym zauważyć, że stosowanie art. 339 § 2 k.p.c. możliwe jest o tyle tylko, o ile twierdzenia z pozwu nie budzą wątpliwości.
art. 98 § 2 k.p.c.
Wobec wydania wyroku zaocznego, nie sposób jednak na obecnym etapie twierdzić o istnieniu kosztów pozwanej, podlegających zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.).
art. 339 § 2 k.p.c
Należy przy tym zauważyć, że stosowanie art. 339 § 2 k.p.c.
art. 98 § 2 k.p.c
Wobec wydania wyroku zaocznego, nie sposób jednak na obecnym etapie twierdzić o istnieniu kosztów pozwanej, podlegających zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt XVIII C 232/17 (...), dnia 12 kwietnia 2017 r. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w Wydziale XVIII Cywilnym w składzie: Przewodniczący: SSR Artur Piotr Wewióra protokolant: Michał Frajtak rozpoznawszy w dniu: 12 kwietnia 2017 roku w Ł. na rozprawie sprawę z powództwa: Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko: D. T. o: zapłatę oddala powództwo. XVIII C 232/17

UZASADNIENIE

I. Stanowiska stron. Powód Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W., reprezentowany przez radcę prawnego, domagał się zasądzenia od pozwanej D. T. 627,85 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, nadto kosztów procesu według norm przepisanych, tytułem należności powstałych w związku z umową numer (...) (numer referencyjny (...)) zawartą 3 listopada 2011 roku przez pozwaną z nieokreślonym podmiotem, w zakresie których powód jest następcą prawnym pierwotnego wierzyciela.

Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie; wydano wyrok zaoczny. II. Ustalenia faktyczne i ocena dowodów. (...) zawarł 31 marca 2016 roku umowę przelewu wierzytelności z Prokura Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym we W.. Objęte nimi zostały wierzytelności powstałe w ramach umów kredytowych zawartych przez dłużników z podmiotami trzecimi, a następnie przeniesione na (...). (umowa, k. 6 – 9) Powód w pozwie zakreślił podstawę rozstrzygnięcia, wskazując na umowę zawartą 3 listopada 2011 roku między pozwaną a nieokreślonym podmiotem.

Jednakże z załączonego materiału wynika, że żadnej takiej umowy nie zawierano, gdyż wierzytelności, których ma dotyczyć umowa z 31 marca 2016 roku, powstały – zgodnie z treścią umowy cesji – wskutek zawarcia umów przez dłużników z innymi podmiotami, a nie z (...). Należy przy tym zauważyć, że stosowanie art. 339 § 2 k.p.c. możliwe jest o tyle tylko, o ile twierdzenia z pozwu nie budzą wątpliwości. Trudno mówić o takiej sytuacji, gdy twierdzenia z pozwu nie odpowiadają prawdzie, a w szczególności gdy stoją w sprzeczności z dowodami załączonymi do tegoż pozwu.

Kserokopie umów z innym podmiotem (k. 22 – 25) nie mogłyby stanowić podstawy ustaleń, jako niepotwierdzone za zgodność z oryginałem. Niezależnie już od tego należy dostrzec, że dokument ten nosi inną datę zawarcia aniżeli wskazywana w pozwie. Nie wiadomo również, dlaczego numer umowy i numer referencyjny mają oznaczać w istocie jedną umowę. Również w tym wypadku nie jest to umowa łącząca pozwaną z (...), tak więc nawet przy uwzględnieniu tych umów – jak już wskazano: z innej daty aniżeli twierdzona w pozwie, co stanowiłoby niedopuszczalną zmianę przedmiotową powództwa w postępowaniu uproszczonym, brak dowodu przelewu między kontrahentem pozwanej a (...).

III. Ocena roszczenia. Powód nie wykazał iżby istniała umowa zawarta 3 listopada 2011 roku przez pozwaną i (...). W postępowaniu uproszczonym zmiana przedmiotowa powództwa jest niedopuszczalna, stąd powództwo podlega oddaleniu w całości. Należy przy tym zwrócić uwagę, że umowy kredytowe mogą być zawierane wyłącznie przez banki – umowa kredytu jest czynnością bankową (art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 p.b.1), a żaden z podmiotów wymienionych w § 2 ust. 1 pkt d umowy z 31 marca 2016 roku (k.

9) nie jest bankiem. W zakresie dających się obecnie poczynić ustaleń, byłyby to więc umowy dotknięte wadą, skoro wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi podstawy do pobierania oprocentowania, prowizji, opłat ani innego wynagrodzenia (art. 170 ust. 1 p.b.), zaś kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za czynności, o których mowa wyżej, jest zobowiązany do ich zwrotu (art. 170 ust. 2 p.b.). IV. Koszty. Powód przegrał sprawę w całości. Wobec wydania wyroku zaocznego, nie sposób jednak na obecnym etapie twierdzić o istnieniu kosztów pozwanej, podlegających zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.). 1 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. (j.t. – Dz. U. z 2016 r., poz. 1988, z późn. zm.); przywołane przepisy nie były nowelizowane od ogłoszenia ustawy.