Legislator Case Law & Legislation
VIII C 1944/18 AI generated

Plaintiff dismissed for failing to prove assignment of debt and missing evidence submission deadlines.

Case Number VIII C 1944/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment of a loan debt due to a failure to prove the legal assignment of the creditor's rights. Although the plaintiff submitted a transfer agreement, it did not demonstrate that the transferor was the original lender, leaving the plaintiff without standing as an assignee. The court further rejected the claim because the plaintiff failed to submit necessary evidence within the statutory time limits required by procedural law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 207 § 6 k.p.c.; Art. 217 § 2 k.p.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 340 k.p.c.: A plaintiff must prove the acquisition of creditor's rights through a valid assignment chain; failure to submit evidence within the prescribed time limits results in their inadmissibility, and a default judgment does not substitute for the burden of proof regarding the plaintiff's standing.

Keywords

AI generated
assignment of debt burden of proof default judgment procedural deadlines creditor's rights standing in litigation evidence submission

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne.
Art. 232 k.p.c.
Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Art. 207 § 6 k.p.c.
Wskazać przy tym należy, że obowiązujące przepisy (art. 207 § 6 k.p.c.) nakazują stronom postępowania przytaczanie okoliczności faktycznych i dowodów, co do zasady wraz z pierwszym pismem, w którym zajmuje stanowisko w sprawie (pozwie, odpowiedzi na pozew, sprzeciwie).
Art. 217 § 2 k.p.c.
Wskazać bowiem należy, że § 2 art. 217 k.p.c.
Art. 339 § 2 k.p.c.
Z przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wynika bowiem, że sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Art. 340 k.p.c.
i art. 340 k.p.c. Wydanie wyroku zaocznego nie przesądzało jednak o uwzględnieniu powództwa.
art. 6 k.c
Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne.
art. 232 k.p.c
Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c.
art. 207 § 6 k.p.c
Wskazać przy tym należy, że obowiązujące przepisy (art. 207 § 6 k.p.c.) nakazują stronom postępowania przytaczanie okoliczności faktycznych i dowodów, co do zasady wraz z pierwszym pismem, w którym zajmuje stanowisko w sprawie (pozwie, odpowiedzi na pozew, sprzeciwie).
art. 217 k.p.c
Wskazać bowiem należy, że § 2 art. 217 k.p.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII C 1944/18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Bartek Męcina Protokolant: staż. Przemysław Staszczyk po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2019 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa (...) Windykacja spółka z o.o. w W. przeciwko M. U. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt VIII C 1944/18

UZASADNIENIE

W dniu 5 czerwca 2018 roku powód (...) Windykacja spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanej M. U., w elektronicznym postępowaniu upominawczym, powództwo o zapłatę kwoty 1.250 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 marca 2016 r. do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwana zawarła z (...) spółką z o.o. w W. w dniu 18 lutego 2016 r. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwana otrzymała kwotę 1.250 zł.

W dniu 28 czerwca 2016 r. powód zawarł z pierwotnym wierzycielem umowę przelewu wierzytelności, w tym wierzytelności przysługującej wobec pozwanej. (pozew k. 2- 3) W dniu 28 maja 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi- Widzewa w Łodzi z uwagi na brak podstaw do wydania nakazu zapłaty. (postanowienie k. 6 v.) W pozwie wniesionym na urzędowym formularzu powód potrzymał żądanie pozwu. (pozew na urzędowym formularzu k. 8- 11) Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2019 roku w imieniu powoda jego pełnomocnik nie stawił się – został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy.

Pozwana nie stawiła się na termin rozprawy, pomimo prawidłowego wezwania, nie żądała przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności, nie złożyła w sprawie żadnych wyjaśnień, w tym odpowiedzi na pozew. W związku z powyższym Sąd wydał wyrok zaoczny. (wzmianka o wydaniu wyroku zaocznego k.

43) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 lutego 2016 r. M. U. zawarła z (...) spółka z o.o. w S. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której otrzymała kwotę 1.250 zł. (umowa ramowa pożyczki k. 13- 17, potwierdzenie realizacji płatności k. 28 i 29) W dniu 28 czerwca 2016 r. (...) zawarł z (...) Windykacja spółka z o.o. w W. umowę cesji wierzytelności, (umowa cesji wierzytelności k. 18- 20) Opisany stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie znajdujących się w sprawie dokumentów, których prawidłowość i rzetelność sporządzenia nie budziła wątpliwości, nie była również kwestionowana przez strony postępowania.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie powód (...) Windykacja spółka z o.o. z siedzibą w W. nie wykazał swojej legitymacji czynnej do występowania w przedmiotowym procesie. Powód w żaden sposób nie udowodnił, że przysługuje mu wierzytelność w stosunku do M. U. wynikająca z umowy pożyczki o numerze (...) w wysokości dochodzonej przedmiotowym powództwem. Powód nie udowodnił, że skutecznie nabył wierzytelność względem pozwanej od (...) wobec nie wykazania, że podmiot ten nabył wierzytelność od pierwotnego wierzyciela.

Z zawartej w dniu 18 lutego 2016 r. umowy pożyczki wynika, że M. U. zaciągnęła zobowiązanie wobec (...) spółka z o.o. w S.. Również w treści pozwu strona powodowa wskazuje (...) spółka z o.o. jako pierwotnego wierzyciela. Pomimo tego powód poprzestał wyłącznie na złożeniu umowy sprzedaży wierzytelności dokonanej przez (...) na swoją rzecz, która jednak w żaden sposób nie dowodzi, iż zbywca wierzytelności nabył wierzytelność wcześniej od pożyczkodawcy. Natomiast strona powodowa nie złożyła umowy sprzedaży wierzytelności zawartej pomiędzy (...) spółka z o.o. w S., a (...).

W konsekwencji uznać należy, że powód, od początku postępowania reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, w żaden sposób nie wykazał, że nabył wierzytelność względem pozwanej. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W przedmiotowej sprawie to powód winien udowodnić, że nabył ze skutkiem prawnym wierzytelność względem pozwanej wynikającą z przedmiotowej umowy pożyczki, i że pozwana powinna zapłacić mu należność w opisanej pozwem wysokości.

Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Wskazać przy tym należy, że obowiązujące przepisy (art. 207 § 6 k.p.c.) nakazują stronom postępowania przytaczanie okoliczności faktycznych i dowodów, co do zasady wraz z pierwszym pismem, w którym zajmuje stanowisko w sprawie (pozwie, odpowiedzi na pozew, sprzeciwie).

Już zatem w treści pozwu powód winien niezwłocznie przedstawić wszelkie wnioski dowodowe i dowody na uzasadnienie swoich twierdzeń faktycznych (B. K., Rozważania o "braku zwłoki" jako podstawie uwzględnienia spóźnionego materiału procesowego na gruncie art. 207 § 6 oraz 217 § 2 k.p.c. Artykuł. S. P.. (...)-148). Wskazać bowiem należy, że § 2 art. 217 k.p.c. jasno wskazuje, że fakty i dowody winny być przytaczane „we właściwym czasie” pod rygorem ich pominięcia jako spóźnionych . Z opisanych powyżej przyczyn uznać należy, że powód nie udowodnił, że pozwana ma obowiązek zapłaty na jego rzecz jako cesjonariusza kwoty dochodzonej pozwem.

W przedmiotowej sprawie Sąd wydał wyrok zaoczny, z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 339 § 1 k.p.c. i art. 340 k.p.c. Wydanie wyroku zaocznego nie przesądzało jednak o uwzględnieniu powództwa. Z przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wynika bowiem, że sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Przewidziane w przepisie art. 339 § 2 k.p.c. domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda zastępuje postępowanie dowodowe tylko wówczas, gdy twierdzenia te nie budzą uzasadnionych wątpliwości.

W przedmiotowej sprawie twierdzenia faktyczne powoda budziły jednak uzasadnione wątpliwości Sądu w świetle dokumentów załączonych do pozwu. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd wydając w sprawie wyrok zaoczny oddalił powództwo w całości.