Court dismisses transport contract claim due to statute of limitations and defendant's absence.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for transport fees and interest because the defendant failed to appear at the scheduled hearing. The defendant had not participated in the proceedings despite proper notification, leading to a default judgment based on uncontested facts. Furthermore, the court ruled that the claim was time-barred as it was filed over a year after the statutory deadline for transport-related debts expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 117 § 1, 2 k.c.; Art. 77 ust. 1, 4 pkt 4 Prawa przewozowego; Art. 339 § 1, 2 k.p.c.: A claim for transport fees is subject to a one-year limitation period starting from the date of payment or due date; if the defendant does not appear at the hearing, the court may issue a default judgment and dismiss the claim if the limitation period has expired.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 4124/17
UZASADNIENIE
Wyroku z dnia 5 grudnia 2018 roku Pozwem z dnia 12 października 2017 r. (data prezentaty) (...) W. – Zarząd (...) wniósł o zasądzenie od pozwanej M. K. kwoty 122,40 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 8 lutego 2007 r. do dnia 31grudnia 2015 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty w wysokości ustawowej za opóźnienie, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwana w dniu 24 stycznia 2007 r. korzystała z komunikacji miejskiej, nie posiadając ważnego dokumentu przewozu i nie uregulowała związanej z tym należności (pozew – k. 2-3v).
W toku postępowania pozwana M. K. nie brała udziału w postępowaniu, nie wniosła odpowiedzi na pozew i nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, pomimo prawidłowego zawiadomienia (protokół z rozprawy – k. 27-28). S ąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 stycznia 2007 r. M. K. korzystała z komunikacji miejskiej linii 517 bez odpowiedniego i ważnego dokumentu uprawniającego do przewozu. Kontroler Zarządu (...) w W. wystawił wezwanie do zapłaty tj. uiszczenia należności za przewóz w wysokości 2,49 zł oraz opłaty dodatkowej w wysokości 122,40 zł (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 4).
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o złożony w toku postępowania dokument w formie kserokopii dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem tj. wezwania do zapłaty, którego moc dowodowa nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu oraz na podstawie twierdzeń stron przyznanych wprost i niezaprzeczonych przez stronę przeciwną, na podstawie art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c. S ąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do wydania wyroku zaocznego, ponieważ pozwana została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy w trybie art. 139 § 1 k.p.c., natomiast nie złożyła odpowiedzi na pozew ani nie wnosiła o rozpoznanie sprawy pod jej nieobecność.
Zgodnie z dyspozycją art. 339 § 1 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (art. 339 § 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.
Stosownie do treści § 2 po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Zgodnie z treścią § 21 po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. W aktualnym stanie prawnym Sąd rozpoznając sprawę przeciwko konsumentowi powinien z urzędu badać czy roszczenie nie uległo przedawnieniu, zaś w przypadku odpowiedzi twierdzącej oddalić powództwo.
Powód w niniejszej sprawie dochodził roszczenia wywodzącego się z umowy przewozu. Stosownie do przepisu art. 77 ust. 1 Prawa przewozowego roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 4 punkt 4 Prawa przewozowego przedawnienie biegnie dla roszczeń z tytułu zapłaty lub zwrotu należności - od dnia zapłaty, a gdy jej nie było - od dnia, w którym powinna była nastąpić. W przedmiotowej sprawie strona pozwana winna była uiścić należność w terminie 14 dni od dnia wystawienia wezwania do zapłaty, a więc do dnia 7 lutego 2007 r.
Strona powodowa wniosła pozew w dniu 12 października 2017 r., a zatem po upływie rocznego terminu przedawnienia. W rezultacie pozwana może uchylić się skutecznie od zaspokojenia roszczeń z umowy przewozu, dochodzonej przez powoda w niniejszym postępowaniu, stosownie do art. 117 § 2 k.c. Odsetki za opóźnienie przedawniają się w takim samym terminie, jak należność główna. Jeżeli zatem należność główna uległa przedawnieniu, to również w tym samym terminie przedawnieniu uległy odsetki (tak też Sąd Apelacyjny w Katowicach w orz. z dnia 17.02.2003 r., I ACa 846/02, LEX nr 83739).
Z uwagi na powyższe powództwo podlegało oddaleniu w całości. S. P. ł S. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.