Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 632/18 AI generated

Court acquits defendant of noise disturbance due to insufficient evidence proving her presence at the scene.

Case Number VI Ka 632/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The appellate court overturned the first-instance conviction, acquitting the defendant of noise disturbance charges. The lower court had found her guilty based on witness testimony, but the appellate court noted a critical lack of evidence confirming the defendant was actually present in the apartment at the specific times of the alleged disturbances. Consequently, the court applied the principle of resolving doubts in favor of the accused, determining that the noise likely originated from a household member rather than the defendant herself.

Legislator headnote

AI generated

Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 8 k.p.s.w.; Art. 62 § 3 k.p.s.w.; Art. 5 § 1 pkt 1 k.p.s.w.; Art. 118 § 2 k.p.s.w.; Art. 119 § 1 k.p.s.o.w. – When evidence is insufficient to establish the accused's presence or direct involvement in a crime, doubts must be resolved in favor of the accused, resulting in acquittal.

Keywords

AI generated
noise disturbance insufficient evidence doubts in favor of accused appellate review criminal procedure presumption of innocence household member

Cited Legislation

AI generated
Art. 5 § 2 k.p.k.
W takiej sytuacji zastosowanie znajduje reguła wyrażona w art. 5 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 8 k.p.s.w.
z art. 8 k.p.s.w. nakazująca rozstrzyganie wątpliwości na korzyść obwinionego.
Art. 62 § 3 k.p.s.w.
(2), skoro nie popełniła zarzucanych czynów – zgodnie z art. 62 § 3 k.p.s.w. w zw.
Art. 5 § 1 pkt 1 k.p.s.w.
z art. 5 § 1 pkt 1 k.p.s.w.
Art. 118 § 2 k.p.s.w.
(2) stwierdzono też, zgodnie z art. 118 § 2 k.p.s.w., że koszty postępowania ponosi w całości Skarb Państwa
Art. 119 § 1 k.p.s.o.w.
Na podstawie art. 119 § 1 k.p.s.o.w. w zw.
art. 119 § 1 k.p
Na podstawie art. 119 § 1 k.p.s.o.w.
art. 7 k.p.k
Zarzuciła w niej: - obrazę przepisów postępowania – art. 7 k.p.k.
art. 8 k.p
art. 5 § 2 k.p.k
W takiej sytuacji zastosowanie znajduje reguła wyrażona w art. 5 § 2 k.p.k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI Ka 632/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 19 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSR del. do SO Jarosław Staszkiewicz Protokolant: Sylwia Piliszewska bez udziału prawidłowo zawiadomionego prokuratora po rozpoznaniu 19 lutego 2019 r. sprawy N. K. (1) z domu G. ur. (...) w K. c. Z., J. z domu O. obwinionej z art. 51 § 1 k.w. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt II W 85/18 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionej N. K. (2) w ten sposób, że uniewinnia ją od popełnienia zarzucanych czynów; II. stwierdza, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Sygnatura akt VI Ka 632/18

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 10 sierpnia 2018 roku N. K. (2) uznano za winną tego, że: - 28 maja 2017 roku od godziny 10.00 w K., woj. (...), na ul. (...), w zajmującym przez nią mieszkaniu oznaczonym nr (...), zakłóciła spokój w taki sposób, że puszczała głośno muzykę, powodując hałas u sąsiadki E. S., - 15 czerwca 2017 roku od godziny 10.00 w K., woj. (...), na ul. (...), w zajmującym przez nią mieszkaniu oznaczonym nr (...), zakłóciła spokój w taki sposób, że puszczała głośno muzykę, powodując hałas u sąsiadki E. S.; to jest wykroczeń z art. 51 §1 k.w. i za to, na podstawie art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., wymierzono jej karę 300 złotych grzywny.

Na podstawie art. 119 § 1 k.p.s.o.w. w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.12.2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (...) w sprawach o wykroczenia oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zasądzono od N. K. (2) na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł i wymierzono jej opłatę w kwocie 30 zł. Apelację od tego wyroku złożyła obrońca obwinionej. Zarzuciła w niej: - obrazę przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w., mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, co skutkowało przyjęciem, że wina obwinionej nie budzi wątpliwości, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający na nie wpływ, polegający na przyjęciu, że obwiniona dopuściła się czynu z art. 51 § 1 k.w., podczas gdy z materiału dowodowego to nie wynika.

Obrońca wniosła o uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzucanych czynów.

Sąd zważył, co następuje

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w odniesieniu do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pewność co do tego, że 28 maja i 15 czerwca 2017 roku obwiniona włączyła w swoim mieszkaniu głośną muzykę, co przeszkadzało sąsiadce, uzyskano po zapoznaniu się z zeznaniami pokrzywdzonej i innych świadków, poza R. S.. Analizując treść dowodów, na których oparł się sąd I instancji zauważyć można, że przesłuchiwane osoby nie wskazywały żadnych dokładnych dat sytuacji, w których z mieszkania obwinionej dobiegała głośna muzyka, zakłócająca spokój sąsiadom.

Jedynie E. S. wskazała, że miało to mieć miejsce w dwóch dniach, o których mowa w zarzutach. To na jej zeznaniach należało się zatem skoncentrować, by ustalić możliwy przebieg wypadków. Stając przed sądem pokrzywdzona opisała, że 28 maja i 15 czerwca 2017 roku z mieszkania obwinionej słychać było głośną muzykę od 10:00. E. S. zareagowała na to stukając w podłogę. Jej zeznania nie wskazują zatem, że to N. K. (2) włączyła muzykę, że była ona wtedy w mieszkaniu i mogła na to zareagować, ściszając hałas. Nie wynika to też z zeznań pozostałych świadków – osoby te nie pamiętały, co działo się 28 maja i 15 czerwca 2017 roku.

Z wyjaśnień obwinionej wynika, że mieszka z mężem i dzieckiem. Jedna z sąsiadek – A. W. podawała, że syn N. K. (2) też lubi puszczać muzykę ( k. 23-24 ). Obwiniona twierdziła, że zdarzyło się, iż również jej męża proszono o ściszenie muzyki. Relacje tych osób nie znajdują zaprzeczenia w innych dowodach. Należy zatem na ich podstawie ustalić, że w mieszkaniu przy ulicy (...) w K. w dniach, wskazanych w zarzutach, mogły przebywać trzy osoby i każda z nich mogła włączyć muzykę, przeszkadzającą pokrzywdzonej. Obwiniona podawała, że pracuje w systemie trzyzmianowym i przeczyła, aby kiedykolwiek słuchała w domu muzyki tak głośno, by mogło to denerwować sąsiadów.

Brak dowodów przeciwnych takim jej wyjaśnieniom. Oznacza to, że w czasie, gdy z lokalu dobiegały dźwięki, zakłócające spokój E. S., N. K. (2) mogła przebywać gdzie indziej. Brak jest przy tym możliwości uzupełnienia materiału dowodowego tak, aby okoliczności te jednoznacznie rozstrzygnąć – nie sporządzono żadnej dokumentacji, która wskazywałaby, czy obwiniona w czasie, gdy z mieszkania dobiegała głośna muzyka, była w domu, czy to ona ją włączyła, czy wiedziała, że dźwięki tego dnia są dokuczliwe dla sąsiadki.

Świadkowie nie potrafili sobie przypomnieć tych szczegółów w odniesieniu do wypadków z 28 maja i 15 czerwca 2017 roku. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, dlaczego sąd I instancji przyjął za niewątpliwe sprawstwo obwinionej co do zarzucanych czynów. Jak wykazano powyżej, jest ono tylko jedną z możliwości, które da się założyć na podstawie dostępnych dowodów. Wybór między różnymi wersjami przebiegu wypadków nie może przy tym zostać dokonany na podstawie analizy materiału dowodowego, czy też w oparciu o zasady doświadczenia życiowego, bądź logicznego rozumowania.

W takiej sytuacji zastosowanie znajduje reguła wyrażona w art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w. nakazująca rozstrzyganie wątpliwości na korzyść obwinionego. W niniejszej sprawie sięgnięcie po nią skutkuje przyjęciem wersji zdarzeń najkorzystniejszej dla N. K. (2) z powyżej rozważanych, a więc ustaleniem, że 28 maja i 15 czerwca 2017 roku o godzinie 10:00 i później nie było jej w domu, że to jeden z jej domowników włączył muzykę, która przeszkadzała pokrzywdzonej, że obwiniona była w stanie kontrolować poziom hałasu w mieszkaniu.

N. K. (2) nie była zatem sprawcą zachowań opisanych we wniosku o ukaranie, nie była świadoma nieprzyjemności, z jakimi wiążą się dźwięki powodują dla pokrzywdzonej, a więc nie mogła temu przeciwdziałać. Oznacza to, że nie dopuściła się zakłócania spokoju E. S. we wskazanych dniach. Ustalenie stanu faktycznego w ten sposób, odmiennie od przyjętego przez sąd I instancji, musi skutkować uniewinnieniem N. K. (2), skoro nie popełniła zarzucanych czynów – zgodnie z art. 62 § 3 k.p.s.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 1 k.p.s.w.

Wyrok sądu rejonowego musiał zatem ulec zmianie, gdyż zasadny okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, podniesiony w apelacji obrońcy. Wobec uniewinnienia N. K. (2) stwierdzono też, zgodnie z art. 118 § 2 k.p.s.w., że koszty postępowania ponosi w całości Skarb Państwa