Court dismissed appeal as inadmissible because the contested order was not listed in the specific statutory exceptions for appealable incidental rulings.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice dismissed the debtor's appeal against a court order refusing to appoint a public defender ex officio. The debtor argued the order was arbitrary, but the appellate court found it inadmissible under the Civil Procedure Code. The court held that appeals (zażalenie) are strictly limited to final judgments or specific incidental rulings enumerated in the law, excluding orders made during the review of a challenge to a notary's decision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: Appeals (zażalenie) are admissible only against final judgments or incidental rulings explicitly listed in the statute; orders issued during the review of a challenge to a notary's decision are not included in the statutory exceptions and are therefore inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 1776/15 POSTANOWIENIE 8 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie : Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Dyrda (spr.) Sędziowie SO Barbara Braziewicz SR(del.) Ewa Buczek - Fidyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2015 roku sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela Skarbu Państwa – (...)w W. przeciwko dłużnikowi M. C. o świadczenie pieniężne w przedmiocie skargi dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) T. A. podjęte w sprawie o sygn. akt Km 1362/13 na skutek zażalenia dłużnika na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt I Co 2318/13 postanawia : oddalić zażalenie. SSR(del.) Ewa Buczek – Fidyka SSO Andrzej Dyrda SSO Barbara Braziewicz
UZASADNIENIE
Zaskarżonym rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 1 postanowienia z dnia 18 maja 2015r. Sąd Rejonowy w (...) odrzucił zażalenia M. C. na punkt pierwszy postanowienia z dnia 23 lutego 2015r. wskazując, że zażalenie było niedopuszczalne w świetle regulacji z art. art. 398 2 3 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. i art. 397 k.p.c. Zażalenie na to postanowienie wniósł M. C. wnosząc o jego uchylenie podnosząc, że postanowienie to jest arbitralne.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie, w odróżnieniu od apelacji, jako zwykły środek odwoławczy, przysługuje na te postanowienia sądu pierwszej instancji, które kończą postępowanie w sprawie lub też dotyczą rozstrzygnięć incydentalnych. O ile te pierwsze zawsze są zaskarżalne zażaleniem, o tyle te drugie, tylko w przypadkach enumeratywnie wskazanych w art. 394 § 1 k.p.c. Samo to wyliczenie, w nawiązaniu do redakcji przepisu, a w szczególności wyrażenia „a ponadto”, nadaje powołanemu uregulowaniu charakter normy szczególnej, wyłączając tym samym możliwość jej rozszerzającego interpretowania (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1997r.,I CZ 95/97).
Stosownie do regulacji prawnej określonej w art. 394 § 1 k.p.c., zażalenie przysługuje tylko na postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie oraz w sprawach określonych w katalogu art. 394 § 1 pkt 1 –11. W katalogu tym nie wskazano zażaleń na postanowienia wydane przez sąd pierwszej w toku rozpoznania skargi na orzeczenia referendarza sądowego w przedmiocie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co wyklucza dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia zażaleniem. Zwrócić nadto należy, że zgodnie z art. 398 23 k.p.c. Sąd Rejonowy, rozpoznając skargę M.
C. na orzeczenie referendarza sądowego i utrzymując w mocy postanowienie z dnia 13 sierpnia 2014r. którym (w zakresie punktu drugiego) oddalono wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, działał jako sąd drugiej instancji. Zwrócić należy uwagę, że art. 398 23 § 2 k.p.c. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 398 22 § 3 k.p.c., że sąd rozpoznający skargę działa jako sąd pierwszej instancji. Przyjęte przez ustawodawcę powyższe ograniczenie nie skutkuje ograniczeniem konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, co Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie stwierdził w wyroku z dnia 1 grudnia 2008r. (P 54/07).
Z tych też przyczyn, Sąd Okręgowy na podstawie art. 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. , orzekł jak w sentencji. SSR (del.) Ewa Buczek – Fidyka SSO Andrzej Dyrda SSO Barbara Braziewicz