Civil court dismisses HOA resolution appeal where plaintiff failed to prove double fees violated property law rights.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Warsaw dismissed the plaintiff's lawsuit seeking to revoke a Housing Association's resolution regarding doubled management fees and renovation fund contributions. The plaintiff, a property owner, argued the double charges were excessive, but the court found the plaintiff had not proven the decision violated their protected interests under property law. The court reasoned that the Housing Association acted within its contractual agreement and legal authority, and the plaintiff's subsequent objection was inconsistent with their earlier vote supporting the resolution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali; Art. 231 k.p.c.: A civil court may deem facts established if they can be derived from other proven facts, and a Housing Association's resolution based on a valid agreement does not violate property rights if it complies with the agreement's terms.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV C 869/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR (del.) Robert Masznicz Protokolant: Katarzyna Ponichter po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) W. przeciwko pozwanej jednostce organizacyjnej o nazwie Wspólnota Mieszkaniowa (...) przy ul. (...) w W. o uchylenie uchwały nr (...) z dnia 11 kwietnia 2017 r. Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2017 rok w części obejmującej ustalenie w załączniku nr 1 do uchwały – Plan Gospodarczy na rok 2017: - zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną w podwójnej wysokości za powierzchnię lokali użytkowych (...) W., - opłaty na fundusz remontowy w podwójnej wysokości za powierzchnię lokali użytkowych (...) W.
1) oddala powództwo w całości;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego sumę 377,00 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym:
a) kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stanowiących stawkę minimalną wynagrodzenia pełnomocnika procesowego, ustanowionego w osobie adwokata, b) kwotę 17,00 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa procesowego. Sygn. akt IV C 869/17
UZASADNIENIE
WYROKU Pozwem z dnia 25 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 27) (...) W. (powód) wniosło o:
1) uchylenie uchwały nr (...) z dnia 11 kwietnia 2017 r. Wspólnoty Mieszkaniowej (...) przy ul. (...) w W. w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2017 r. w części obejmującej ustalenie w załączniku nr 1 do uchwały – Plan Gospodarczy na 2017 r.:
a) zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną w podwójnej wysokości za powierzchnię lokali użytkowych (...) W. (pozycja 3 w tabeli „dodatkowe przychody”), b) opłaty na fundusz remontowy w podwójnej wysokości za powierzchnię lokali użytkowych (...) W. (pozycja 2 w tabeli „fundusz remontowy”);
2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pozew – k. 2 i n.). W odpowiedzi na pozew z dnia 5 kwietnia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k.
73) Wspólnota Mieszkaniowa (...) przy ul. (...) w W. (pozwany) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (odpowiedź na pozew – k. 45 i n.). Takie stanowiska stron były podtrzymywane do zamknięcia rozprawy (protokół rozprawy – k. 83 i n.). Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny. Na gruncie pod adresem ul. (...) w W. posadowiono budynek, w którym wyodrębniono więcej niż siedem lokali, stanowiących odrębny przedmiot własności.
Powód jest właścicielem lokali użytkowych posadowionych w tym budynku (bezsporne między stronami, potwierdzone wydrukiem z systemu teleinformatycznego ksiąg wieczystych – k. 18 i n.). Dnia 20 marca 2013 r. powód oraz pozwany zawarli porozumienie w sprawie rozliczania zaliczek na utrzymanie nieruchomości wspólnej z tytułu udziału powoda w nieruchomości wspólnej, związanego z własnością lokali użytkowych (bezsporne między stronami, potwierdzone dokumentem porozumienia – k. 50 i n.). Zawierając porozumienie strony uzgodniły w szczególności powierzchnię wszystkich lokali użytkowych w budynku przy ul. (...) w W., stanowiących własność (...) W., przyjmowaną do rozliczeń z tytułu zaliczki A (koszty zarządu nieruchomości) i B (fundusz remontowy) obowiązujących od dnia 1 marca 2013 r.
Uzgodniono również, że z ogólnej powierzchni 955,11 m 2, powierzchnia 611,53 m 2 będzie rozliczana na zasadzie stawki pojedynczej od każdego metra kwadratowego, natomiast dla powierzchni 343,58 m 2 będzie stosowana stawka podwójna (§ 1 ust. 2 porozumienia – k. 50). W wyniku głosowania, przeprowadzonego częściowo w trybie indywidualnego zbierania głosów, właściciele lokali, stanowiący pozwaną wspólnotę mieszkaniową, podjęli uchwałę oznaczoną jako Uchwała nr (...) Wspólnoty Mieszkaniowej w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. nr (...) obręb (...) działka ewid. nr (...)z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie przyjęcia planu gospodarczego na 2017 r.
Integralną częścią uchwały jest załącznik nr 1, oznaczony jako „Plan Gospodarczy na rok 2017”, w którym przewidziano w szczególności: - dodatkowe przychody oznaczone jako: „Dodatkowe pow. lok użytkowych Gminy” z tytułu powierzchni oznaczonej jako 337,22 m 2, - dodatkowe wpływy na fundusz remontowy oznaczone jako „Dodatkowa pow lok użytkowych Gminy” z tytułu powierzchni oznaczonej jako 337,22 m 2 (dokument uchwały z załącznikiem – k. 24 i n. oraz k. 62 i n.). Przytoczone zapisy odpowiednego Planu Gospodarczego oznaczają, że z tytułu własności lokali użytkowych o powierzchni 337,22 m 2, powód ma uiszczać zaliczkę w stawce podwójnej (wykładnia bezsporna między stronami).
Uchwała została przyjęta większością 103 głosów „za” przy 6 głosach „przeciw”. Udziały właścicieli głosujących „za” wyniosły 59% ogółu udziałów. Powód oddał głos „za” przyjęciem uchwały (dokument uchwały k. 24 i 62 oraz lista głosowania – k. 64 i n.). Powód został zawiadomiony o treści uchwały w dniu 26 czerwca 2017 r. (bezsporne między stronami – k. 81). Podany stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie art. 244 i 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (k.p.c.), to jest według przedłożonych przez strony dokumentów urzędowych i prywatnych, z uwzględnieniem okoliczności bezspornych między stronami, odpowiednio do art. 229 i 230 k.p.c. Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Powództwo podlega oddaleniu w całości, gdyż wbrew zarzutom powoda zaskarżona uchwała nie jest sprzeczna z przepisami prawa oraz uwzględnia interes powoda zgodnie z odpowiednim porozumieniem między stronami. Takie rozstrzygnięcie uzasadnia obciążenie powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu poniesionych przez pozwanego według norm przepisanych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalone fakty oraz niżej przytoczone i objaśnione przepisy prawa. Zgodnie z art. 12 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, właściciele lokali ponoszą w stosunku do ich udziałów wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali, uchwała właścicieli lokali może ustalić zwiększenie obciążenia z tego tytułu właścicieli lokali użytkowych, jeżeli uzasadnia to sposób korzystania z tych lokali. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do właściwego sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy.
Zgodnie z art. 25 ust. 1a ustawy o własności lokali, odpowiednie powództwo może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli lokali albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Powód wytoczył powództwo o uchylenie uchwały w przepisanym terminie, skoro dowiedział się o treści uchwały w dniu 26 czerwca 2017 r., zaś pozew złożył w dniu 25 lipca 2017 r. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że uchwała nie jest transparentna w zaskarżonym zakresie, gdyż nie zawiera uzasadnienia, zaś sposób korzystania z odpowiednich lokali użytkowych nie uzasadnia stosowania podwójnej stawki odpowiednich zaliczek na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o własności lokali.
Innych zarzutów przeciwko zaskarżonej uchwale powód nie podniósł. Zarzuty powoda przeciwko zaskarżonej uchwale są oczywiście bezzasadne. Co prawda żadna ze stron nie wnioskowała o zbadanie sposobu korzystania przez powoda z odpowiednich lokali użytkowych i Sąd Okręgowy nie przeprowadził takiego badania także z urzędu, jednakże z faktu zawarcia odpowiedniego porozumienia w 2013 r. oraz jego obowiązywania w chwili podejmowania uchwały należy wnioskować, że w chwili podejmowania uchwały nadal zachodziły okoliczności faktyczne uzasadniające stosowanie zwiększonego (do stawki podwójnej) obciążenia powoda zaliczką z tytułu własności odpowiednich lokali użytkowych.
Przyjęcie takiego domniemania jest w postępowaniu cywilnym dopuszczalne i uzasadnione treścią art. 231 k.p.c., zgodnie z którym właściwy sąd może uznać za ustalone fakty istotne (w tym wypadku sposób korzystania z lokali uzasadniający zwiększenie odpowiedniego obciążenia), jeżeli wniosek takim można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (w tym wypadku bezsporne fakty zawarcia i obowiązywania odpowiedniego porozumienia). Odpowiednie porozumienie zostało zawarte w ramach ustawowej swobody kształtowania stosunków cywilnoprawnych, przewidzianej w art. 353 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
– Kodeks cywilny. Zgodnie z porozumieniem odpowiednie zwiększenie (podwojenie) stawki zaliczki miało dotyczyć tylko niektórych powierzchni lokali użytkowych, ograniczonej do 343,62 m 2. Podejmując uchwałę, pozwany wywiązał się z porozumienia, przewidując w planie gospodarczym na 2017 r. podwójną stawkę zaliczki od powoda jedynie z powierzchni ograniczonej do 337,22 m 2, czyli niższej nawet niż przewidziana w porozumieniu. Z tej przyczyny zrozumiałe jest, dlaczego za podjęciem zaskarżonej uchwały głosował również sam powód, natomiast niezrozumiałą osobliwością procesową jest następcze zaskarżenie uchwały właśnie przez powoda.
W takim stanie rzeczy Sąd Okręgowy stwierdził, że powód nie wykazał, aby zaskarżona uchwała w jakimkolwiek stopniu naruszyła podlegające ochronie interesy powoda w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali. Sąd Okręgowy nie stwierdził również, aby uchwała była sprzeczna z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo aby naruszała zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną. Dlatego powództwo podlega oddaleniu w całości. Rozstrzygając sprawę na korzyść pozwanego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. orzekł o kosztach postępowania zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z odpowiednimi przepisami rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 26 maja 1982 r.
– Prawo o adwokaturze. Na zasądzoną z tego tytułu od pozwanego na rzecz powoda sumę 377 zł złożyły się kwoty następujące:
a) kwota 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stanowiących stawkę minimalną wynagrodzenia pełnomocnika procesowego ustanowionego w osobie adwokata (pełnomocnictwo procesowego – k. 48), b) kwota 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa procesowego (dowód uiszczenia – k. 49). W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie nie określono stawki wynagrodzenia w sprawach o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej, w związku z tym, odpowiednio do wskazań ustawodawcy danych w samym rozporządzeniu, należało zastosować stawkę dla spraw o najbardziej zbliżonym rodzaju, tj. stawkę w sprawach o uchylenie uchwały organu spółdzielni, zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 w związku z § 20 rozporządzenia. Z tych wszystkich przyczyn oraz na podstawie przytoczonych przepisów prawa Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...) a) (...) b) (...) (...)