Legislator Case Law & Legislation
II Ka 56/19 AI generated

Court dismisses appeal against acquittal, ruling partial violation of traffic sign constitutes separate offense under Art. 92 § 1 kw.

Case Number II Ka 56/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Garwolin acquitted the defendant of a traffic offense, which the District Court in Siedlce overturned by remanding the case for retrial. The appellate court found that while the defendant did not fully commit the specific act charged under Article 86 § 1 kw, she did violate a horizontal traffic sign prohibiting entry to an excluded area. Consequently, the court held that the defendant committed a separate offense under Article 92 § 1 kw regarding the unauthorized entry onto the excluded road surface.

Legislator headnote

AI generated

Art. 86 § 1 kw; Art. 92 § 1 kw: Failure to comply with a horizontal traffic sign prohibiting entry to an excluded area constitutes a separate traffic offense independent of the specific act charged under Article 86 § 1 kw.

Keywords

AI generated
traffic offense horizontal sign excluded area separate offense acquittal appeal traffic reconstruction causal link

Cited Legislation

AI generated
Art. 86 § 1 kw
o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw.
Art. 24 ust. 7 pkt 3 PRD
z art. 24 ust. 7 pkt 3 PRD w zb.
Art. 92 § 1 kw
W tej sytuacji, według ustaleń Sądu meriti obwiniona zrealizowała swoim zachowaniem znamiona art. 92 § 1 kw, zgodnie z którym odpowiedzialności podlega m.in.
Art. 103 § 2 k.p.o.w.
Na podstawie art. 103 § 2 i § 4 k.p.o.w.
Art. 103 § 4 k.p.o.w.
Na podstawie art. 103 § 2 i § 4 k.p.o.w.
Art. 437 § 2 kpk
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw.
Art. 454 § 1 kpk
z art. 454 § 1 kpk i w zw.
Art. 109 § kpw
z art. 109 § kpw, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.
§ 1 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2002 r.
§ 90 ust. 5 powołanego wyżej aktu prawnego
Z kolei § 90 ust. 5 powołanego wyżej aktu prawnego stanowi, że znak P-21 „powierzchnia wyłączona” oznacza powierzchnię drogi, na która wjazd i zatrzymanie są zabronione.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 56/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Wierzejska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy E. W. obwinionej z art. 86§1kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 PRD w zb. z art. 92§1kw na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt II W 519/17 wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie. Sygn. akt II Ka 56/19

UZASADNIENIE

E. W. obwiniona była o to, że w dniu 26 stycznia 2017 r. o godz. 20:05 w M. gm. G. na trasie (...) kierując samochodem marki C. o nr rej. (...) nie stosując się do zakazu poziomego P-21 „pole wyłączone z ruchu” jadąc na wprost wyprzedzała inne nieustalone pojazdy na oznakowanym skrzyżowaniu (...) z ul. (...) miejscowości T., w wyniku czego uderzyła w samochód marki S. o nr rej. (...) kierowany przez P. O., który włączając się do ruchu znajdował się w czasie zderzenia w osi jezdni, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego marki S. i jego pasażera R. Ż., tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 PRD w zb. z art. 92 § 2 kw. Wyrokiem z dnia 2 października 2018 r. Sąd Rejonowy w Garwolinie uniewinnił obwinioną od popełnienia zarzuconego jej czynu. Apelację od wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego P. O.. Na podstawie art. 103 § 2 i § 4 k.p.o.w. zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść obwinionej E. W. i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na jego treść tj.:

a) art. 8 k.p.o.w. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 82 § 1 k.p.o.w. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niedowartościowanie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionej; dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz oceny poszczególnych dowodów bez ich kompleksowego powiązania i niezasadnego uznaniu braku dowodów wskazujących na sprawstwo E. W., co w konsekwencji skutkowało niesłusznym uniewinnieniem obwinionej, a polegającą w szczególności na: - całkowitym zbagatelizowaniu faktu wynikającego z opinii biegłych T.

S. i M. S., wyjaśnień E. W. (którym to Sąd dał wiarę w całości) oraz zeznań świadków, iż bezpośrednio przed zdarzeniem obwiniona poruszała się powierzchnią wyłączoną z ruchu i błędne uznanie, że nie miało to wpływu na zaistnienie zdarzenia; - nie obdarzeniu walorem całkowitej wiarygodności zeznań: oskarżyciela posiłkowego P. O. i świadka R. Ż., w sytuacji gdy korelują one z wyjaśnieniami obwinionej i opiniami biegłych, co do faktu poruszania się przez obwinioną powierzchnią wyłączoną z ruchu; - bezpodstawnym i nie mającym poparcia w materiale dowodowym przyjęciu, iż P. O. należycie nie obserwował lewej strony (...); - bezpodstawnym i niemającym uzasadnienia przyjęciu że pojazd obwinionej był widoczny dla oskarżyciela, w sytuacji gdy z zeznań P. O. wynika, iż nie widział on pojazdu kierowanego przez E. W., ponieważ gdyby tak było nie włączyłby się do ruchu; b. art. 5 § 1 pkt 2 k.p.o.w. poprzez błędne przyjęcie - wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu - że zachowanie obwinionej nie wyczerpało znamion wykroczenia; c. art. 39 § 2 k.p.o.w. w zw. z art. 42 § 1 k.p.o.w. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z trzeciej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji i przebiegu wypadków drogowych i błędne uznanie, że opinia M.

S. jest wiarygodna, w sytuacji gdy stoi ona w ewidentnej sprzeczności z opinią biegłego T. S., jak i wyjaśnieniami E. W., którym to Sąd dał wiarę w całości, odnośnie toru poruszania się pojazdu przez nią kierowanego, co ma niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść: a. poprzez przypisanie całej winy za zaistniałe zdarzenie oskarżycielowi posiłkowemu, w sytuacji gdy to obwiniona poruszała się powierzchnią wyłączoną z ruchu (do czego sama się przyznała w swych wyjaśnieniach, a którym to wyjaśnieniom Sąd dał wiarę w całości), wyprzedzała inne pojazdy na skrzyżowaniu, a także w trakcie ich wyprzedzania nie widząc dokładnie prawej strony nie zachowała szczególnej ostrożności, do której była zobligowana; b. przyjęcie, że poruszanie się przez obwinioną choćby częściowo powierzchnią wyłączona z ruchu me pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z zaistniałym zdarzeniem, podczas gdy obwiniona dostosowując się do obowiązujących przepisów ruchu drogowego, topografii skrzyżowania i warunków panujących na drodze musiałaby zatrzymać pojazd lub zmniejszyć prędkość do około 15-20 km/h, w związku z czym do kolizji w ogóle by nie doszło; c. przyjęcie, iż to P. O. naruszył swym zachowaniem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, w sytuacji, gdy winę za całe zdarzenie ponosi obwiniona.

Mając powyższe zarzuty na względzie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wyrok podlega uchyleniu niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oskarżyciela posiłkowego. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożony został jedynie przez obrońcę obwinionego, a więc nie przez autora apelacji, dlatego Sąd Okręgowy ograniczy się do wskazania przyczyn, które legły u podstaw wydanego orzeczenia. Zaznaczyć jedynie należy, iż za prawidłowe należy uznać ustalenia Sądu I instancji co do tego, że obwinionej nie można przypisać popełnienia wykroczenia z art. 86 §1 kw. Z ustaleń poczynionych przez Sąd meriti wynika, iż to wyłącznie działanie drugiego z uczestników zdarzenia (P. O.) skutkowało zaistnieniem kolizji drogowej i to niezależnie jakim torem jazdy poruszał się samochód kierowany przez E. W..

W tym kontekście nie ma znaczenia dla ewentualnej odpowiedzialności obwinionej z art. 86 §1kw czy samochód C. (...) poruszał się prawidło wydzielonym do tego pasem ruchu, czy też wjechał na obszar z ruchu wyłączony. Nawet bowiem przyjęcie drugiej z przedstawionej wyżej wersji nie daje podstaw do przyjęcia, iż takie działanie obwinionej pozostaje w związku przyczynowym z zaistniałą kolizją. To drugi uczestnik – P. O. dopuścił się naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które skutkowały zderzeniem obu pojazdów.

Jednakże uznanie, że obwiniona nie wyczerpała znamion czynu z art. 86 §1 kw nie może automatycznie skutkować wydaniem wobec niej wyroku uniewinniającego, c do całości zarzucanego jej czynu. Należy bowiem zważyć, że w ramach opisu czynu, który był zarzucony E. W. oskarżyciel publiczny zarzucał również działanie, które miało polegać na niezastosowaniu się do znaku poziomego P-21 „pole wyłączone z ruchu” poprzez wjechanie na pole wyłączone z ruchu, które znajdowało się przed miejscem zaistnienia kolizji. Takie też trafne ustalenia w tym zakresie zawarł Sąd Rejonowy na stronie 2 uzasadnienia wyroku uznając, że obwiniona „zbliżając się do skrzyżowania poruszała się częściowo tj. na odcinku od 10cm do 50 cm polem wyłączonym z ruchu P-21.

Wprawdzie obwiniona w swoich wyjaśnieniach zaprzeczyła tej okoliczności, jednakże słusznie Sąd Rejonowy wyjaśnieniom tym nie dał wiary trafnie uznając, że bezpośrednio przed zderzeniem obwiniona naruszyła zakaz wynikający z poziomego znaku wjeżdżając na wydzielony z ruchu pas drogi. Ustalenia w tej kwestii dokonane zostały na podstawie dwóch opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, którzy – przynajmniej w tym aspekcie swoich opinii byli jednomyślni. W tej sytuacji, według ustaleń Sądu meriti obwiniona zrealizowała swoim zachowaniem znamiona art. 92 § 1 kw, zgodnie z którym odpowiedzialności podlega m.in. osoba nie stosująca się do znaku drogowego.

Pojęcie znaku drogowego, jako znaku poziomego precyzuje § 1 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U.2018.1656), zgodnie z którym znaki poziome są umieszczane w postaci linii, napisów i symboli umieszczonych na nawierzchni drogi. Z kolei § 90 ust. 5 powołanego wyżej aktu prawnego stanowi, że znak P-21 „powierzchnia wyłączona” oznacza powierzchnię drogi, na która wjazd i zatrzymanie są zabronione. Dlatego w sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie, nawet przy uznaniu, że obwiniona nie wyczerpała znamion art. 86 § 1 kw, istniały pełne podstawy do uznania jej winy w zakresie wykroczenia z art. 92 § 1 kw.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 454 § 1 kpk i w zw. z art. 109 § kpw, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.