Civil court dismissed claim for damages regarding historical administrative expropriation decision validity.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiffs' claim for damages based on a 1964 administrative decision authorizing a heating pipeline through their property. The plaintiffs argued for compensation based on past rulings and alleged procedural defects in the original expropriation process. The court rejected these arguments, ruling that ordinary courts lack jurisdiction to review the legality of administrative proceedings and that the defendant's possession was lawful.
Legislator headnote
AI generatedArt. 224 § 2 k.c.; Art. 225 k.c. a contrario; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 105 § 2 k.p.c.; Art. 113 ust. 1 u.k.s.c.: Ordinary courts are not empowered to review the legality of administrative proceedings, and past judgments do not constitute binding precedent for new claims regarding possession in good faith.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 743/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. w G. sprawy z powództwa M. K. i W. K. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza solidarnie od powodów M. K. i W. K. na rzecz pozwanego (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 377 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; III. nakazuje ściągnąć solidarnie od powodów M. K. i W. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1.360 zł (jeden tysiąc trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 743/16
UZASADNIENIE
Stan faktyczny Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w G. Wydział Spraw Wewnętrznych w dniu 20 kwietnia 1964 r. wydało decyzję (nr SW.II-5/43/64), w której na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości udzieliło po rozpatrzeniu wniosku Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G. zezwolenia na przeprowadzenie sieci cieplnej w G. m.in. na nieruchomości przy ul. (...), parcela nr 7, KW (...) stanowiącej własność ob. Z. S.. Dowód: decyzja (k. 59 akt symbol MG1/72249) Decyzja ta była zaskarżona przez część adresatów i została utrzymana w mocy decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia 11 czerwca 1964 r.
Dowód: odpis decyzji (k. 56 akt symbol MG1/72249) Rurociąg cieplny położony przechodzący m.in. przez nieruchomość przy ul. (...) w G. jest aktywny i użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem do chwili obecnej. Aktualnymi współwłaścicielami nieruchomości przy ul. (...) w G. są małżonkowie W. K. i M. K.. Aktualnym użytkownikiem rurociągu jest (...) sp. z o.o. w G.. Okoliczności bezsporne Ocena dowodów Ustalenia faktyczne oparte na aktach postępowania administracyjnego (wywłaszczeniowego) z 1964 r., nadesłane przez Urząd Miasta G. w oryginale stanowiły wystarczającą podstawę do odtworzenia faktów wystarczających do wyjaśnienia sprawy.
Pozostałe dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kwalifikacja prawna Sąd podzielił pogląd prawny wyrażony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (postanowienie z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. III Ca 669/15, dostępne na Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych), iż sądy powszechne nie są uprawnione do poddania kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego, w szczególności badania, czy w postępowaniu tym uczestniczyły wszystkie osoby zainteresowane i czy wszystkim tym osobom doręczono odpis decyzji. Wynika to z autonomii postępowania sądowego i postępowania administracyjnego (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2015 r., IV CSK 636/14, LEX nr 1816576).
Z powyższego wynika, że decyzja z dnia 20 kwietnia 1964 r. została wydana przez uprawniony podmiot, nigdy nie została uchylona lub zmieniona i pozwany nadal posiada na podstawie tej decyzji uprawnienie do korzystania z cudzej nieruchomości przez eksploatację rurociągu cieplnego, zaś powodowie (obecni współwłaściciele nieruchomości) nadal są ograniczeni w zakresie wskazanym w decyzji co do zakresu i sposobu korzystania ze swojej nieruchomości. Tak więc korzystanie przez pozwanego z fragmentu tej nieruchomości zajętego pod rurociąg jest zgodne z prawem i nie może być zakwalifikowane jako posiadanie w złej wierze.
Sam fakt zmian w strukturze podmiotowej wynikającej z transformacji ustrojowej na przełomie lat 1989-1990 nie zmienia oceny prawnej w zakresie dobrej wiary pozwanego, jako następcy prawnego podmiotu uprawnionego do korzystania ze spornej części nieruchomości. Należy podkreślić, że adresatem decyzji z dnia 20 kwietnia 1964 r. nie była (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa (...), jakkolwiek całe postępowanie wiązało się z zapotrzebowaniem na rozbudowę sieci cieplnej zainicjowaną przez ten podmiot. Wywody powodów, że powództwo powinno być uwzględnione, bo w przeszłości zapadały na korzyść powodów orzeczenia w innych podobnych postępowaniach jest błędne.
Po pierwsze, każde roszczenie, którego konstrukcja jest wywodzona z upływu czasu (wynagrodzenie za określony okres) ma byt odrębny i żaden z wcześniejszych wyroków od strony formalno-prawnej nie stanowi dla niniejszej sprawy prejudykatu, tj. nie jest prawnie wiążący. Nie zapadł też np. wyrok ustalający odpowiedzialność pozwanego na przyszłość w związku z korzystaniem z przedmiotowego rurociągu. Po drugie, jeżeli w poprzednich postępowaniach nie dokonano takich jak w niniejszej sprawie ustaleń co do istnienia decyzji z dnia 20 kwietnia 1964 r., to orzeczenia te mimo prawomocności nie mają też waloru pośredniego, tj. nie wpływają na niniejszy proces siłą zawartej w nich argumentacji.
Z tych przyczyn powództwo – jako niewykazane w zakresie zasady odpowiedzialności pozwanego – należało oddalić w całości, o czym orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 225 k.c. a contrario. Koszty O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II. sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 105 § 2 k.p.c. Przegrywający powodowie są obowiązani zwrócić pozwanemu koszty procesu, na które składa się: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (360 zł, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
W punkcie III. sentencji nakazano ściągnąć od powodów na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni nieuiszczone koszty sądowe, na które składa się niezaliczkowana część wynagrodzenia biegłego (art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).