Appeal dismissed; plaintiff failed to prove court fee rule applies to bank transaction claims as assignee.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's order to pay a 5% court fee. The plaintiff argued that a specific fee provision applied to bank transaction claims, but the court found this provision was an exception intended only for banks to prevent excessive litigation costs. Consequently, the court ruled that the plaintiff, as an assignee, could not benefit from the fee reduction reserved for direct banking clients.
Legislator headnote
AI generatedArt. 13 ust. 1a) u.o.k.s.; Art. 385, 397 § 2, 398 k.p.c.: The special court fee reduction for bank transaction claims is an exception limited to banks; assignees of such claims cannot invoke this provision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 1290/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2016r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Ewa Tkocz Sędzia SA Piotr Wójtowicz Sędzia SA Joanna Naczyńska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2016r. sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. przeciwko J. S. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 24 maja 2016r., sygn. akt I Nc 164/16 postanawia: oddalić zażalenie. SSA Joanna Naczyńska SSA Ewa Tkocz SSA Piotr Wójtowicz
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z 24 maja 2016r., Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Częstochowie - na podstawie art. 130 2§1 k.p.c. – zwrócił pozew Funduszu Sekurytyzacyjnego, jako nieopłacony. Rozstrzygnięcie to podjął stwierdzając, iż pozew podlegał opłacie stosunkowej wynoszącej 5% od wartości przedmiotu sporu (5% od 105.178,05zł), zaś powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uiścił jedynie 1.000zł. Powód zaskarżył to zarządzenie, domagając się jego uchylenia, jako wydanego z naruszeniem art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Powołując się na wykładnię tego przepisu, wywodził iż posługuje się on kryterium przedmiotowym (odwołuje się do źródła zobowiązania), a nie podmiotowym (nie odwołuje się do osoby wierzyciela) i znajduje w sprawie zastosowanie, ponieważ pozew obejmuje roszczenie z czynności bankowej, tj. z umowy pożyczki, jaką pozwany zawarł z bankiem, w związku z tym opłata sądowa od pozwu wynosi 1.000zł. Nadto domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego i zwrotu uiszczonej od zażalenia opłaty.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Dochodzone przez powoda roszczenie niewątpliwie ma swe źródło w czynności, której dokonał pozwany z poprzednikiem prawnym powoda – bankiem. Niemniej – wbrew wywodom zażalenia – wysokości opłaty sądowej od pozwu nie normuje w sprawie art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Przepis ten ma bowiem charakter wyjątkowy w stosunku do uregulowania zawartego w ust. 1 art. 13 u.o.k.s., dlatego też jego wykładnia powinna być ścisła i należy przy niej uwzględnić ratio legis oraz kontekst unormowania dodanego ustawą z 25 września 2015r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, mocą której uchylono art. 96-98 Prawa bankowego, uprawniające banki do wystawiania bankowych tytułów egzekucyjnych i prowadzenia w oparciu o nie, po nadaniu im przez sąd klauzuli wykonalności, egzekucji przeciwko osobom, które bezpośrednio z bankiem dokonały czynności bankowej albo były dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia wierzytelności banku wynikających z czynności bankowej.
Uprawnienie do wystawiania tytułów egzekucyjnych ułatwiało bankom proces dochodzenia należności – nie musiały one inicjować sądowego postępowania rozpoznawczego i ponosiły znacznie niższe koszty, jako że opłata od wniosku o nadanie bankowemu tytułowi klauzuli wykonalności była stała i wynosiła 50zł. Przywilej egzekucyjny określony w uchylonych przepisach przysługiwał jedynie bankom. W razie cesji wierzytelności, także po wystawieniu bankowego tytułu egzekucyjnego, nabywca nie mógł się nim posłużyć. Wprowadzenie art. 13 ust. 1a) u.o.k.s., przewidującego nisze opłaty sądowe w sprawach roszczeń wynikających z czynności bankowych pozostaje w związku z uchyleniem przepisów dotyczących bankowych tytułów egzekucyjnych.
Zmiana ta miała zapobiec radykalnemu wzrostowi kosztów realizacji przez bank roszczeń wynikających z czynności bankowych. Kierując się tymi względami, Przewodniczący Sądu Okręgowego trafnie przyjął, iż tak, jak w poprzednim stanie prawnym powód jako nabywca wierzytelności nie mógł skorzystać z zastrzeżonego dla banku przywileju egzekucyjnego, tak obecnie wyłączone jest zastosowanie względem niego szczególnego uregulowania zawartego w art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Konstatacja ta opiera się o ścisłe rozumienie pojęcia „czynności bankowej”, jako czynności prawnej zdziałanej bezpośrednio z bankiem, której podmiotem nadal jest bank.
A wspiera ją ostatnia nowelizacja ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dokonana ustawą z 18 marca 2016r. (Dz.U. z 2016r., poz. 421), zgodnie z którą wysokość opłaty w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych nie może przekraczać 1.000zł jedynie w przypadku pobierania jej od konsumenta albo od osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne. Tym samym, z chwilą jej wejścia w życie, nie tylko fundusze sekurytyzacyjne, lecz nawet banki nie będą korzystały z ograniczenia górnej granicy opłaty sądowej do 1.000zł.
Z tych to też przyczyn, Sąd Apelacyjny – na podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i 398 k.p.c. - oddalił zażalenie, jako bezzasadne. SSA Joanna Naczyńska SSA Ewa Tkocz SSA Piotr Wójtowicz