Appeal dismissed; court held general fee rules apply to securitization funds, not bank-specific reduced rates.

Sygn. akt I ACz 1133/16 POSTANOWIENIE dnia 13 września 2016 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSA Zofia Kawińska-Szwed Sędziowie: SA Elżbieta Karpeta SA Anna Bohdziewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. przeciwko M. C. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego posiedzenia w Sądzie Okręgowym w Katowicach z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II Nc 270/16 postanawia: oddalić zażalenie. SSA Anna Bohdziewicz SSA Zofia Kawińska-Szwed SSA Elżbieta Karpeta Sygn. akt I ACz 1133/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem powód został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego swojego zażalenia przez uiszczenie brakującej części opłaty w kwocie 843 złotych, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu, zażalenie wniesione na zarządzenie o zwrocie pozwu zostało opłacone, podobnie jak pozew, co było zresztą przyczyną jego zwrotu, opłatą wyliczoną w oparciu o art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a więc jedynie kwotą 200 złotych, podczas gdy opłata od zażalenia, zgodnie z zasadą określoną w art. 13 ust. 1 tej ustawy winna wynosić 1.043 złotych. Powód we wniesionym zażaleniu, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez jego błędne niezastosowanie, pomimo że roszczenie wywodzone jest ze stanowiącej czynność bankową umowy pożyczki udzielonej przez bank, domagał się uchylenia zarządzenia i zasądzenia od pozwanej kosztów wywołanych wniesieniem zażalenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie było uzasadnione. W niniejszej sprawie powód dochodził roszczenia o charakterze majątkowym, domagając się zasądzenia kwoty 104.232,62 zł, a w tego rodzaju sprawach wysokość należnej opłaty reguluje art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Przewodniczący ustalając wysokość opłaty od zażalenia na zarządzenie o zwrocie pozwu prawidłowo zastosował zatem powołaną regulację i w z związku z faktem, że skarżący uiścił jedynie 200 złotych, wezwał o uzupełnienie opłaty do wysokości 1.043 złotych ( 1/5 część opłaty stosunkowej – art. 19 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

Nie można było przy tym podzielić poglądu skarżącego, iż skoro przedmiotem żądania było zasądzenie należności wynikającej z umowy pożyczki pieniężnej zawartej przez pozwaną z bankiem, którą to wierzytelność strona powodowa następnie nabyła na podstawie umowy cesji, to zastosowanie powinna znaleźć regulacja wynikająca z art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie z tym przepisem, w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych opłata stosunkowa wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, ale nie mniej niż 30 i więcej niż 1000 zł.

Definicja czynności bankowych nie została jednak przez ustawodawcę podana, a jedynie w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe wymieniono czynności zaliczane do tej kategorii. Niewątpliwie w tym znaczeniu czynnością bankową jest udzielanie pożyczek pieniężnych (art. 5 ust. 2 pkt. 1), podobnie jak nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych (art. 5 ust. 2 pkt. 5), ale tylko w wypadku, gdy dokonywane jest przez bank. O ile z treści cytowanego art. 5 ust. 2 pkt. 5 prawa bankowego wyraźnie wynika, że nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych, jeśli jest dokonywane przez bank – jest czynnością bankową, to nabycie wierzytelności przez fundusz sekurytyzacyjny, który nie jest bankiem, a jedynie podmiotem zajmującym się działalnością gospodarczą polegającą na przejmowaniu wierzytelności bankowych – taką czynnością w świetle tego przepisu nie jest.

Ponieważ roszczenie powoda nie wynika z czynności bankowej, a tym samym nie istnieją podstawy do stosowania dla określenia wysokości opłaty należnej od pozwu, a w konsekwencji także od zażalenia – art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zwłaszcza jeśli powiąże się to z okolicznościami, w jakich doszło do wprowadzenia tej normy. Nastąpiło to bowiem łącznie z nowelizacją ustawy prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, która to zmiana doprowadziła do uchylenia przepisów prawa bankowego dotyczących bankowego tytułu egzekucyjnego, w oparciu o który banki miały w stosunku do innych podmiotów uprzywilejowaną pozycję, gdyż mogły prowadzić egzekucję wobec swoich dłużników bez konieczności wytaczania powództwa o zapłatę.

Przywilej ten przysługiwał jednak tylko bankom i w wypadku cesji wierzytelności z tego tytułu, nabywca – chcąc prowadzić egzekucję -musiał korzystać z drogi sądowej. Wprowadzenie nowej regulacji w ust. 1a art. 13 do ustawy o kosztach w sprawach cywilnych pozostawało w ścisłym związku z uchyleniem przepisów dotyczących bankowych tytułów egzekucyjnych i miało zapobiec znacznemu wzrostowi kosztów realizacji przez banki roszczeń z tytułu czynności bankowych. Uchylenie przepisów prawa bankowego nie zmieniało jednak sytuacji innych podmiotów, w tym funduszy sekurytyzacyjnych, które i poprzednio nie były uprawnione do wystawiana bankowych tytułów egzekucyjnych, a zatem dochodząc należności przysługujących im od dłużnika banku nabytych w drodze cesji, były zobowiązane uiszczać opłatę od pozwu na zasadach ogólnych.

Skoro zatem w tym zakresie ich sytuacja nie uległa zmianie – brak jest przekonujących argumentów, aby przywilej przyznany bankom rozciągać na innego rodzaju instytucje, w tym fundusz sekurytyzacyjny, zwłaszcza że zgodnie z regułą wyjątek – jakim jest prawo do obniżonej wysokości opłaty – nie może być wykładany rozszerzająco. Wypada również zwrócić uwagę, że przywilej korzystania z opłaty obniżonej do maksymalnie 1000 złotych w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych po raz kolejny został ograniczony przez ustawodawcę nowelizacją ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dokonaną ustawą z 18 marca 2016 r. (Dz.

U z 2016 r., poz. 421), wyłącznie do wypadków, gdy ma ona zostać uiszczona przez konsumenta lub osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne, co oznacza że z chwilą wejścia jej w życie opłatę w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu uiszczać będą także banki. Należy zatem wskazać, iż Przewodniczący w prawidłowy sposób określił wysokość należnej opłaty, która powinna wynieść piątą część opłaty stosunkowej. W konsekwencji zarządzenie wzywające do uzupełnienia opłaty także było uzasadnione. W tym stanie rzeczy zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 398 k.p.c..

SSA Anna Bohdziewicz SSA Zofia Kawińska - Szwed SSA Elżbieta Karpeta