Legislator Case Law & Legislation
II Kz 61/13 AI generated

Court dismissed customs office appeal, upholding lower court's order to return indictment for formal notification defects.

Case Number II Kz 61/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the Customs Office's appeal, maintaining the lower court's order to return the indictment for formal defects. The defendant, an Ukrainian national residing abroad, was prosecuted under criminal code provisions for tax offenses, and the first-instance judge had returned the indictment to correct procedural errors. The court ruled that the public prosecutor failed to notify the defendant of the indictment's transmission, a requirement distinct from the rules governing service of documents when an addressee lacks a domestic address. Consequently, the formal defect justified the return of the indictment, and the defendant's argument regarding alternative service methods was rejected.

Legislator headnote

AI generated

Art. 334 § 2 k.p.k.; Art. 138 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.: The public prosecutor's failure to notify a defendant of the indictment's transmission constitutes a formal defect requiring its return, regardless of whether the defendant resides abroad or lacks a domestic address for service.

Keywords

AI generated
formal defects in indictment notification of prosecution service abroad tax offenses criminal code procedural return of case public prosecutor obligations criminal procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 334 § 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 334 § 2 k.p.k., brakiem formalnym aktu oskarżenia, jest nie zawiadomienie przez oskarżyciela publicznego o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu: oskarżonego, ujawnionego pokrzywdzonego, instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a także brak informacji.
Art. 138 k.p.k.
zasadniczej dla sprawy kwestii, iż w przedmiotowej sprawie zastosowano postępowanie w stosunku do nieobecnych, - art. 138 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez niezastosowanie przez Sąd Rejonowy w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K.
Art. 337 § 1 k.p.k.
z art. 337 § 1 k.p.k. i art.
Art. 437 § 1 k.p.k.
aktu oskarżenia w celu usunięcia braków formalnych na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
art. 65 § 4 k.k
o popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 65 § 4 k.k.s.
art. 91 § 4 k.k
art. 7 § 1 k.k
z art. 7 § 1 k.k.s., na skutek zażalenia Urzędu Celnego w R.
art. 437 § 1 k.p.k
aktu oskarżenia w celu usunięcia braków formalnych na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 173 § 1 k.k
na stałe przebywa poza granicami Rzeczypospolitej, na podstawie art. 173 § 1 k.k.s.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Kz 61/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Tutro po rozpoznaniu w sprawie przeciwko A. K. oskarżonemu o wykroczenie z art. z art. 65 § 4 k.k.s. w zw. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., na skutek zażalenia Urzędu Celnego w R. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. w przedmiocie zwrotu Urzędowi Celnemu w R. aktu oskarżenia w celu usunięcia braków formalnych na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

A. K. - obywatel Ukrainy - został oskarżony przez Urząd Celny w R. o popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 65 § 4 k.k.s. w zw. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Z uwagi na fakt, że oskarżony A. K. na stałe przebywa poza granicami Rzeczypospolitej, na podstawie art. 173 § 1 k.k.s. i art. 175 § 1 k.k.s. zastosowano wobec niego postępowanie w stosunku do nieobecnych. W dniu 21 lutego 2013 roku do Sądu Rejonowego w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. wpłynął akt oskarżenia przeciwko A. K. sporządzony przez oskarżyciela publicznego – Urząd Celny w R..

Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2013 r., w sprawie sygn. akt VII W 196/13 uprawniony sędzia Sądu Rejonowego w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. zwrócił Urzędowi Celnemu w R. akt oskarżenia skierowany przeciwko A. K. celem uzupełnienia braków formalnych. Jako kierunek uzupełnienia Sąd I instancji wskazał na konieczność zawiadomienia A. K. o przesłaniu skierowanego przeciwko niemu aktu oskarżenia. Powyższe postanowienie zaskarżył w całości Urząd Celny w R.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę prawa procesowego mającą wpływ na jego treść, tj.: - art. 173 k.k.s., art. 174 k.k.s. i art. 175 k.k.s., poprzez pominięcie przez Sąd Rejonowy w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. zasadniczej dla sprawy kwestii, iż w przedmiotowej sprawie zastosowano postępowanie w stosunku do nieobecnych, - art. 138 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez niezastosowanie przez Sąd Rejonowy w M.VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. reguły określonej w tym przepisie, że jeżeli oskarżony przebywający za granicą nie posiada adresu dla doręczeń w kraju, pismo do niego kierowane załącza się do akt sprawy i uważa za doręczone.

Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje: Zażalenie wniesione przez Urząd Celny w R. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 334 § 2 k.p.k., brakiem formalnym aktu oskarżenia, jest nie zawiadomienie przez oskarżyciela publicznego o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu: oskarżonego, ujawnionego pokrzywdzonego, instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a także brak informacji. W przypadku, gdy strona przebywająca za granicą nie wskaże adresata dla doręczeń w kraju, pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju albo, jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy uważa się za doręczone (art. 138 k.p.k.).

Tak jednak nie stało się w rozpoznawanej sprawie. W aktach sprawy nie zalega bowiem zawiadomienie o przesłaniu aktu oskarżenia adresowane do A. K., a dopiero dołączenie tego zawiadomienia do akt sprawy, równoznaczne jest z jego doręczeniem. Nie wykonanie tej czynności przez oskarżyciela publicznego jest brakiem tego rodzaju, że uzasadnia konieczność zwrotu do uzupełnienia wniesionego aktu oskarżenia. Bezspornym jest, że sprawa przeciwko A. K. rozpoznawana jest w trybie postępowania w stosunku do nieobecnych, lecz fakt ten nie zwalnia oskarżyciela publicznego od obowiązków nałożonych na niego przez art. 334 § 2 k.p.k.

W tym kontekście należy zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego w M. VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu, że akt oskarżenia wniesiony do Sądu w przedmiotowej sprawie zawiera braki formalne, które uzasadniają jego zwrot oskarżycielowi publicznemu na zasadzie art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 337 § 1 k.p.k. i art. 334 § 2 k.p.k. Wobec całokształtu naprowadzonych wyżej okoliczności i ustaleń zażalenie oskarżyciela publicznego nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Znalazło to swój wyraz w treści niniejszego postanowienia.

Utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu działał w oparciu o art. 437 § 1 k.p.k., który to przepis z mocy art.113 § 1 k.k.s. znajduje swoje posiłkowe zastosowanie także w postępowaniu w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.