Court dismisses alimentary obligation claim as child completed vocational training and is capable of self-support.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim to terminate the alimentary obligation and rejected the defendant's counterclaim for increased support. The defendant argued the child completed vocational training and needed more funds, while the plaintiff claimed the child was now capable of self-support. The court ruled that the child's completion of vocational training and acquisition of a sales profession extinguished the obligation on September 1, 2017, noting the child failed to make sufficient efforts to secure employment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 133 § 1, Art. 133 § 3 k.r.s.; The alimentary obligation towards a full-age child ceases when the child acquires the ability to maintain themselves, provided the parents do not suffer excessive detriment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III RC 141/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia, 15 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w Złotoryi III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący : SSR Tomasz Popiel Protokolant: Elżbieta Juszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 roku w Złotoryi na rozprawie sprawy z powództwa J. J. (1) przeciwko S. M. o ustalenie, że obowiązek alimentacyjny wygasł oraz z powództwa S. M. przeciwko J. J. (1) o podwyższenie alimentów I. ustala, że obowiązek alimentacyjny powoda J. J. (1) wobec pozwanej S. M. (wcześniej J.) orzeczony wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 lipca 2016 roku w sprawie (...) wygasł z dniem 1 września 2017 roku, II. dalej idące powództwo J. J. (1) oddala, III. oddala powództwo wzajemne S. M. w całości, IV. nie obciąża pozwanej S. M. obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda J. J. (1).
UZASADNIENIE
Powód J. J. (1) wniósł o ustalenie, że jego obowiązek alimentacyjny wobec pozwanej S. M. wygasł z dniem 1 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż pozwana w czerwcu 2017 r. ukończyła naukę w Zespole Szkół Zawodowych w Z. i uzyskała zawód sprzedawcy. Ponadto, w trakcie nauki odbywała płatne praktyki w sklepie w Z.. Zdaniem powoda, jego córka S. M. uzyskała odpowiednie wykształcenie oraz umiejętności, niezbędne do podjęcia pracy zarobkowej oraz samodzielnego utrzymania. W odpowiedzi na pozew pozwana S. M. wniosła o oddalenie powództwa.
Jednocześnie wniosła powództwo wzajemne o podwyższenie alimentów do kwoty po 700 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu wskazała, iż od września 2017 r. będzie kontynuować naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w L., aby zdobyć wykształcenie średnie. Przyznała, że do 31 sierpnia 2017 r. odbyła obowiązkowy staż, który był niezbędny do zakończenia edukacji w Zespole Szkół Zawodowych w Z.. Pozwana oświadczyła, iż zamierza nadal kontynuować naukę w celu podnoszenia swoich możliwości zawodowych. Obecnie pozwana pozostaje na utrzymaniu matki i zamieszkuje w jej mieszkaniu razem z małoletnią siostrą.
S. M. wskazała, iż na swoje utrzymanie potrzebuje kwoty 1 200 - 1400 złotych miesięcznie. Pozwana obecnie nie pracuje zawodowo, zamierza kontynuować naukę i dlatego nadal potrzebuje alimentów od powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia z 29 lipca 2016 r. w sprawie (...) zasądzono alimenty od podwoda J. J. (1) na rzecz pozwanej S. M. ( poprzednio J. ) w kwocie po 550 złotych miesięcznie. Dowód: akta Sądu Okręgowego w Legnicy (...) Powód J. J. (1) pracuje obecnie jako mechanik maszyn i urządzeń górniczych pod ziemią w (...) - Oddział Zakłady (...) i zarabia około 4 300 złotych miesięcznie.
Oprócz pozwanej łoży jeszcze alimenty na rzecz małoletniej córki S. J. w wysokości po 550 złotych miesięcznie. Ponadto ma na utrzymaniu małoletniego syna J. J. (3), z którym zamieszkuje. Mieszkają razem w domu należącym do rodziców powoda, a miesięczne koszty utrzymania domu wynoszą powoda 500 - 600 złotych. Pozwana S. M. ma obecnie 20 lat. W czerwcu 2017 r. ukończyła naukę w Zespole Szkół Zawodowych w Z. i uzyskała zawód sprzedawcy. Do 31 sierpnia 2017 r. odbywała obowiązkowe praktyki zawodowe. We wrześniu 2017 r. pozwana zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna.
Otrzymała trzy propozycje stażu, które nie przyjęła, gdyż miały kolidować z zajęciami w liceum. Pozwana szuka również zatrudnienia samodzielnie, lecz ogranicza się jedynie do obszaru miasta Z.. Obecnie pracuje dorywczo jako opiekunka dla dziecka. Z tego tytułu otrzymuje 100-200 złotych miesięcznie. Pozwana jest zdrowa i może podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. We wrześniu 2017 r. pozwana rozpoczęła naukę w Liceum dla Dorosłych w L.. Nauka odbywa się średnio w dwa weekendy w miesiącu, w sobotę i niedzielę od godziny 8.00 do 16.00.
Pozwana S. M. zamieszkuje razem z matką, jej obecnym partnerem oraz małoletnią siostrą. Pozostaje na utrzymaniu matki. Dowód: - zaświadczenie o nauce pozwanej k. 28 - zaświadczenie o dochodach powoda k. 26-27 - harmonogram zajęć pozwanej k. 35-36 - zaświadczenie PUP w Z. k. 37 - zeznania podatkowe powoda k. 57-72 - przesłuchanie stron k. 105-106
Sąd zważył co następuje:
Powództwo J. J. (1) zasługiwało na uwzględnienie prawie w całości. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie (...) zasądzono alimenty od podwoda J. J. (1) rzecz pozwanej S. M. ( poprzednio J. ) w kwocie po 550 złotych miesięcznie. Zgodnie natomiast z treścią art. 138 kro w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Według powoda S. M. jest obecnie w stanie utrzymać się samodzielnie i dlatego domaga się ustalenia, że jego obowiązek alimentacyjny wobec niej wygasł.
Zgodnie z art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Zatem, obowiązek rodziców dostarczania środków utrzymania i wychowania trwa tak długo, jak długo dziecko nie zdobędzie, stosownie do swoich uzdolnień i predyspozycji, kwalifikacji zawodowych, czyli do chwili usamodzielnienia się, niezależnie od osiągniętego wieku. Samodzielne utrzymanie oznacza natomiast zapewnienie minimum socjalnego zapewniającego zaspokajanie przez dziecko podstawowych potrzeb życiowych (koszty związane z mieszkaniem, wyżywieniem, ubraniem, koszty nauki, dojazdu do szkoły itp.).
Sformułowanie „jeszcze nie jest w stanie utrzymać się” wskazuje, że dziecko powinno podejmować próby usamodzielnienia się, jeżeli jest to możliwe i uzasadnione. Ponadto, zgodnie z art. 133 § 3 kro rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pozwana S. M. jest obecnie w stanie utrzymać się samodzielnie bez alimentów od ojca.
Nie dokłada jednak wystarczających starań w tym zakresie. Pozwana w 2017 r. ukończyła naukę w Zespole Szkół Zawodowych w Z. i zdobyła zawód sprzedawcy. We wrześniu 2017 r. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna. W ocenie Sądu, pozwana nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości w celu uzyskania zatrudnienia. Pozwana otrzymała już trzykrotnie ofertę stażu zgodnego z posiadanym wykształceniem. Odmówiła jednak propozycji przyjęcia stażu, gdyż miał kolidować on z zajęciami w liceum. Pozwana ma szukać również zatrudnienia samodzielnie, lecz ogranicza się jedynie do obszaru miasta Z..
To - w ocenie Sądu - znaczne zawęża jej możliwości zatrudnienia, a argumentacja, że koszty dojazdu np. do L. przekroczą jej ewentualne dochody jest pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Pozwana posiada wyuczony zawód sprzedawcy, poparty doświadczeniem zdobytym w trakcie płatnych praktyk w sklepie. Biorąc pod uwagę obecny znikomy stopień bezrobocia i liczne oferty zatrudnienia w sklepach pozwana - w ocenie Sądu - nie powinna mięć większych trudności w znalezieniu zatrudnienia, umożliwiającego jej samodzielne utrzymanie. Okoliczność, że pracodawcy oczekują od pozwanej również świadczenia pracy w weekendy, zapewne ogranicza możliwości pozwanej, lecz jej nie uniemożliwia.
Tym bardziej, że pozwana podejmuje naukę przeważnie w dwa weekendy w miesiącu, a ponadto w związku z niedawnymi zmianami w prawie ograniczona zostanie możliwość świadczenia pracy w sklepach w niedziele. Ponadto, jak wynikało z treści przesłuchania pozwanej, w trakcie rozmów z ewentualnymi pracodawcami, pozwana nie podejmowała dotychczas negocjacji w zakresie możliwości zatrudnienia w dni w które nie pobiera ona nauki. S. M. kontynuuje bowiem edukację w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w L.. Uczy się w systemie zaocznym, który umożliwia jej zatrudnienie.
Z tego względu należy uznać, iż obecna edukacja pozwanej nie przeszkadza jej w wykonywaniu pracy zarobkowej. Mając na uwadze, iż do dnia 31 sierpnia 2017 r. pozwana S. M. odbywała obowiązkowe praktyki szkolne Sąd ustalił, że obowiązek alimentacyjny powoda względem pozwanej wygasł z dniem 1 września 2017 r. Z tego względu, Sąd oddalił powództwo wzajemne S. M. o podwyższenie alimentów, jako sprzeczne z uwzględnionym żądaniem powoda J. J. (1). Orzeczenie o kosztach procesu wydano w oparciu o art. 102 kpc uznając, że zachodzi w sprawie szczególna okoliczność pozwalająca na nie obciążanie pozwanej kosztami postępowania na rzecz powoda.