Appeal court vacates district court order dismissing claim due to unpaid fees because a prior judge's order remains effective.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court vacated the district court's order dismissing the plaintiff's claim due to non-payment of court fees. The plaintiff argued that lower court decisions ignored his requests for fee waivers and legal representation, but the court found the dismissal procedurally invalid. The court ruled that a prior order by the court clerk regarding the return of the claim remained legally effective and unchallenged, making the new dismissal order impermissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 130 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 22 ust. 2 k.p.c.; Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: A district court order dismissing a claim for non-payment of fees is invalid if a prior, effective order by the court clerk regarding the return of the claim exists and has not been successfully appealed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 1162/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w I Wydziale Cywilnym w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Artur Kowalewski /spr./ Sędziowie: SSA Marta Sawicka SSA Eugeniusz Skotarczak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. w Szczecinie, na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. T. przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuraturze Rejonowej wM. i (...) Biuru (...) o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I C 114/11 p o s t a n a w i a : uchylić zaskarżone zarządzenie. SSA M. Sawicka SSA A. Kowalewski SSA E. Skotarczak
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem, wydanym na podstawie art. 130 § 2 k.p.c., Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Gorzowie Wlkp. zwrócił pozew A. T., z uwagi na nieuiszczenie należnej opłaty sądowej. Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem powód, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powołał się na okoliczności, świadczące w jego ocenie o bezzasadności orzeczeń Sądu I instancji, którymi nie zostały uwzględnione w całości jego kolejne wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie powoda okazało się uzasadnione i to niezależnie od oceny podniesionej w nim argumentacji. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż w jej przebiegu brak było jakichkolwiek podstaw do wydania w dniu 4 października 2012 r. zarządzenia w przedmiocie zwrotu pozwu, a to z tego względu, że w obrocie prawnym funkcjonuje wydane już w tym przedmiocie zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2011 r. (k.55). Tego rodzaju wniosku nie podważa fakt wniesienia przez powoda sprzeciwu od tego zarządzenia. Na tle dyspozycji art. 398 22 § 2 k.p.c. nie może budzić wątpliwości pogląd, że orzeczenie (zarządzenie) referendarza sądowego traci moc tylko w przypadku skutecznego wniesienia skargi.
Tymczasem w niniejszej sprawie kwestia ta nie została do dnia dzisiejszego przesądzona. Zauważyć bowiem należy, że w punkcie II postanowienia z dnia 11 czerwca 2012 r. skarga powoda na zarządzenie referendarza została odrzucona (k. 146). Odpis tego orzeczenia powód otrzymał w dniu 22 czerwca 2012 r. (k. 149), zaś w dniu 29 czerwca 2012 r. (k. 150), a zatem z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 394 § 2 k.p.c., złożył pismo, w którym jednoznacznie wskazał, że zaskarża: „odrzucenie zażaleń”. Wprawdzie jego literalna treść mogłaby sugerować, że intencją powoda było zaskarżenie wyłącznie orzeczenia z punktu I tego postanowienia, w którym istotnie jedno z jego zażaleń zostało odrzucone, jednak przeciwko tego rodzaju wnioskowi przemawia nie tylko użyta liczba mnoga :
„zażaleń”, ale przede wszystkim analiza sposobu uczestnictwa powoda w procesie, w trakcie którego zaskarżał praktycznie wszystkie czynności podejmowane w sprawie. Winno to prowadzić, zdaniem Sądu Apelacyjnego do wniosku, że pismo to należy zakwalifikować – przy uwzględnieniu dyspozycji art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. - jako zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi, a w konsekwencji powinny zostać wdrożone czynności zmierzające do usunięcia jego braków formalnych, których realizacja stanowić musi przedmiot zasadniczego zainteresowania Przewodniczącego w Sądzie I instancji w toku dalszego procedowania w tej sprawie.
Niezależnie od wskazanych wyżej okoliczności samoistnie skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego zarządzenia, umknęło Przewodniczącemu w Sądzie I instancji to, że nawet gdyby hipotetycznie uznać wzmiankowane postanowienie z dnia 11 czerwca 2012 r. za prawomocne, to tym samym ostateczne byłoby również zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2011 r. Także zatem i z tej przyczyny wydanie zaskarżonego zarządzenia było niedopuszczalne. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 k.p.c. SSA M.
Sawicka SSA A. Kowalewski SSA E. Skotarczak