Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 16/14 AI generated

Criminal appeal dismissed; court quashes acquittal due to incomplete evidence assessment regarding defendant's whereabouts.

Case Number IV Ka 16/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance acquittal and remanded the case for a retrial. The prosecution argued that the lower court failed to address critical evidence, specifically the absence of witness testimony and fingerprint analysis, which contradicted the defendant's alibi. The court found the factual findings flawed because the first instance incorrectly assumed the defendant was outside the crime scene without fully evaluating conflicting witness statements and physical evidence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 366 § 1 k.p.k.; Art. 279 § 1 k.k.: An acquittal is invalid if the court of first instance fails to properly evaluate essential evidence or ignores contradictory witness testimony, necessitating a retrial to ensure a complete and accurate factual determination.

Keywords

AI generated
criminal appeal acquittal quashed incomplete evidence alibi assessment remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 279 § 1 k.k.
oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2013 roku sygn.
Art. 366 § 1 k.p.k.
art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez: niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka M.
art. 279 § 1 k.k
oskarżonego z art. 279 § 1 k.k.
art. 366 § 1 k.p.k
art. 7 k.p.k
Skutkuje to koniecznością uznania, że przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów, chronioną dyspozycją art. 7 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt. IV Ka 16/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2014 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Mariola Urbańska - Trzecka Sędziowie SSO Adam Sygit - sprawozdawca SSR del. do SO Łukasz Bem Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska przy udziale Gizeli KubickiejProkuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 roku sprawy P. L. oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2013 roku sygn. akt XI K 19/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczydo ponownego rozpoznania. Sygn. akt IV Ka 16/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2013 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt XI K 19/13, oskarżonego P. L. uniewinniono od czynu polegającego na tym, że w dniach 1-4 czerwca 2012 roku w T. przy ul. (...) przy użyciu kluczy, których nie zwrócił, po wyprowadzeniu się z w/w mieszkania, wspólnie i w porozumieniu z n/n osobami dostał się do wnętrza mieszkania, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kompletu dwóch kanap i puf, lodówki m-ki B., telewizora (...) m-ki S., siodła, różnego rodzaju biżuterii, żelazka m-ki T., odkurzacza m-ki E., robota kuchennego m-ki E., grilla elektrycznego, kompletu noży kuchennych, telefonu komórkowego m-ki S., powodując straty łącznej wartości co najmniej 10.000 zł, czym działał na szkodę E. K., tj. od popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Od powyższego orzeczenia apelację wniosła Prokuratura Rejonowa ToruńCentrum – Zachód w Toruniu, zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez: niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka M.

S.na okoliczność, co robił w dniach 1-4 czerwca 2012 roku czy widział się z oskarżonym i gdzie; nieuzyskanie opinii daktyloskopijnej eliminacyjnej dotyczącej oskarżonego, świadków R. L.i M. S.odnośnie śladu linii papilarnych zabezpieczonych na miejscu zdarzenia oraz (nie) wyjaśnienia okoliczności wskazanej przez pokrzywdzoną E. K.w swoich zeznaniach, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu celem ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja była zasadna w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jak wynika ze sporządzonego uzasadnienia wyroku uniewinniającego Sąd Rejonowy w Bydgoszczy nie znalazł podstaw do przypisania oskarżonemu P. L. popełnienia zarzuconego mu czynu, przyjmując iż w czasie jego dokonania przebywał on poza T., tj. na działce swoich rodziców w T. w towarzystwie członków swej rodziny i znajomych. Uznano, że tę wersję w toku rozprawy potwierdzili świadkowie P. C., A. L., K. S., R. L., A.

H. a sąd I instancji nie znalazł podstaw aby nie dać im wiary. Jednocześnie zakwestionowano możliwość uznania sprawstwa oskarżonego, w szczególności na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków H. i G. S., z których wynika – jak przyjmuje rzecznik oskarżenia publicznego - obecność oskarżonego w trakcie wynoszenia przedmiotów z mieszkania pokrzywdzonej w dniu 3 czerwca 2012 roku. Należy zgodzić się z apelującym, że wniosek prowadzący do orzeczenia uniewinniającego wynikał ze zbyt pobieżnej oceny dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie przeprowadzenia kompleksowej analizy zgromadzonych wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu oraz z uwzględnieniem także przy tej ocenie zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Skutkuje to koniecznością uznania, że przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów, chronioną dyspozycją art. 7 k.p.k. Jednocześnie był to wynik zaniechania przeprowadzenia dostępnych dowodów a pozwalających na dalszą weryfikację linii obrony oskarżonego czyli zaniedbania, naruszającego także dyspozycję art. 366 § 1 k.p.k., który wskazuje na obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy a tym samym uzupełnienie postępowania dowodowego z urzędu w przypadku takiej konieczności. Oczywiście naruszenie tej regulacji procesowej musi być oceniane przez pryzmat realizacji zasady prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych.

Należało więc rozpatrzyć, czy niewyjaśnienie danej okoliczności mogłoby mieć wpływ na poczynione ustalenia faktyczne i czy gdyby ją wyjaśniono, to te ustalenia mogłyby być inne. Sąd odwoławczy zastrzeżenia sformułowane przez skarżącego w tym zakresie uznaje za słuszne a tym samym przyjmuje, że zapadłe orzeczenie uniewinniające musi być uznane za niezasadne a co najmniej przedwczesne, bo - przynajmniej na chwilę obecną - brak jest przesłanek do zanegowania sprawstwa i zawinienia P. L.. Dokonując oceny zgromadzonego na obecnym etapie postępowania materiału dowodowego należy podnieść, że bezspornym w sprawie jest, iż w miejscu i czasie, wskazanymi zarzutem, doszło do bezprawnego zaboru rzeczy na szkodę E. K..

Zdaniem sądu odwoławczego dowodami wskazującymi na udział oskarżonego w zarzuconym czynie są zeznania świadków H. i G. S.. Z relacji w/wym. osób wynika, że w dniu 3 czerwca 2012 roku krótko przed godziną 15 zaobserwowano trzech mężczyzn, wynoszących przedmioty z mieszkania pokrzywdzonej a wśród nich osobę określoną jako „bardzo podobną do wcześniej mieszkającego mężczyzny” i właśnie ta cecha spowodowała jej zapamiętanie przez H. S. (k. 13v, 14). W toku dalszych czynności – wskazująca w tenże sposób - świadek H.

S. nie była pewna jednoznaczności rozpoznania (sama określiła je na 97 %) ale zastrzegła, iż oskarżonego widywała wcześniej wielokrotnie (k. 139v). Pamiętać przy tym należy, iż odstąpienie od poinformowania organów ścigania o tej sytuacji było konsekwencją uspokojenia H. S. przez jej syna G. wskazaniem, że rzeczy z mieszkania były wynoszone przez jego właściciela a tym samym uznano, iż doszło do przeprowadzki (k. 24v). Świadek G. S. zeznał, że wydawało mu się, że jednym z trzech zaobserwowanych mężczyzn był „ten wyprowadzający się” (k. 45v), przy czym dokonał on jednoznacznego rozpoznania oskarżonego z tablicy poglądowej jako osoby wynoszącej kanapy z mieszkania (k. 45v, 140).

W/wym. podał ponadto, że kilkukrotnie wcześniej widział tę osobę na klatce schodowej (k. 140). Zdaniem sądu odwoławczego powyższe wskazuje, że świadkowie mieli zarówno obiektywną możliwość dokonania rozpoznania, jak i relacje te wskazują na oskarżonego jako jedną z osób dokonujących przestępstwa. Jednocześnie relacja świadków jednoznacznie wskazuje na wspólny udział w przestępstwie trzech osób a pamiętać należy, że w dniu 4 czerwca 2012 roku, gdy pokrzywdzona przyjechała na miejsce popełnionego przestępstwa to zastała oskarżonego w obecności dwóch mężczyzn, który wówczas dopuścił się popełnienia innego przestępstwa (vide: skazanie w sprawie XI K 18/13 – k. 264).

Analiza relacji świadków S. a przedstawiona przez sąd I instancji musi być więc uznana za powierzchowną i nieprzekonywującą. Dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia to, że pokrzywdzona początkowo, tj. składając zeznania w dniu 4 czerwca 2012 roku nie podejrzewała oskarżonego o udział w przedmiotowym przestępstwie (k. 2). To przekonanie było chwilowe, w toku dalszych przesłuchań w/wym. wskazała na prawdopodobieństwo takiego postępowania a uzasadnione faktem pobicia przez P. L. jej ówczesnego partnera (k. 12v) aby ostatecznie wyrazić swe przekonanie o jego udziale.

To przekonanie było motywowane faktem ponownej obecności w mieszkaniu osoby przeglądającej rzeczy osobiste bez śladów włamania, zabierającej wspólną korespondencję i pozostawiającej na kuchennym blacie mapę otwartą na miejscu docelowym wcześniej planowanej z oskarżonym podróży (k. 29v, 138). Zdaniem sądu odwoławczego powyższe uprawniało E. K. do ostatecznego uznania, iż to P. L., już po dacie rozstania i wbrew jej woli, wchodził do mieszkania a ponadto współuczestniczył w dokonaniu przestępstwa. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy nie podzielił przekonania pokrzywdzonej, co do sprawstwa oskarżonego ale część motywacyjna orzeczenia nie wskazuje przekonywujących powodów sformułowania właśnie takiego wniosku.

Pamiętać przy tym należy, iż z relacji tej osoby wynika, że oskarżony wiedział o jej nieobecności w weekend 2-3 czerwca 2012 roku, dysponował kluczami do mieszkania, przestępstwa dokonano w porze dziennej, wyniesiono wówczas szereg rzeczy o dużych gabarytach, co wymagało zarówno obecności kilku osób, jak i pojazdu dostawczego. Zasadnie skarżący uznaje, że „trudno tutaj mówić o przypadkowości, że jakaś inna grupa zorganizowana do kradzieży mebli jeździła po T. i przypadkowo akurat włamała się do mieszkania pokrzywdzonej”.

Słuszne są także zastrzeżenia sformułowane przez skarżącego odnośnie racjonalności wniosku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i przedstawionej przez niego linii obrony oraz zeznań osób ją potwierdzających. Dokonując oceny tych relacji należało uwzględnić, że przestępstwo zostało popełnione w warunkach przestępczego porozumienia (z zeznań świadków S. jednoznacznie wynika udział trzech osób) i nie jest wykluczone, iż ewentualne ustalenie sprawstwa oskarżonego skutkować będzie podejrzeniem współudziału także wobec któregoś z jego kolegów a składających zeznania, zarówno potwierdzające jego linię obrony, jak i dające tym samym również sobie alibi na czas popełnienia przestępstwa.

Tak więc nie tylko fakt pokrewieństwa i znajomości, ale i zainteresowanie sposobem zakończenia przedmiotowego postępowania, nakazuje szczególną ostrożność przy ocenie wiarygodności tych relacji i wykorzystanie wszystkich możliwości dowodowych dla ich weryfikacji. Dlatego wskazanie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, iż w/wym. świadkowie nie mieli żadnego interesu w składaniu zeznań na korzyść oskarżonego należy uznać za nieuprawnione. Jednocześnie zeznania części z tych świadków nie wskazują na ich obecność wraz z oskarżonym w miejscu i czasie uniemożlwiającym mu dokonanie przedmiotowego przestępstwa, skoro wyjazd z działki w T. określali oni na godzinę około godziny 13-14 w dniu 3 czerwca 2012 roku a zeznania świadków S. wskazują na popełnienie przestępstwa tego dnia krótko przed godziną 15.

Powyższe wskazania oczywiście nie determinują rodzaju rozstrzygnięcia jakie zapadnie w przyszłości w zakresie sprawstwa i zawinienia P. L. ale powodują, że ustalenia, będące konsekwencją niepełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, należało uznać za dowolne i skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie. Wobec powyższego argumentacja skarżącego i w konsekwencji także sformułowany wniosek o uchylenie wyroku, musiały zostać uznane za zasadne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Bydgoszczy winien przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe, także wykazując konieczną, dalszą inicjatywę dowodową odnośnie: -przesłuchania świadka M.

S., tj. osoby wskazanej przez oskarżonego jako obecnej wraz z nich na działce w T. w czasie popełnienia przestępstwa (k. 125) a jednocześnie podejrzewanego przez pokrzywdzoną o współudział w tym przestępstwie (k. 29v), -uzupełniającego przesłuchania pokrzywdzonej na okoliczność spotkania oskarżonego w dniu 4 czerwca 2012 roku i jego wypowiedzi dotyczącej możliwych, również dla niego, konsekwencji prawnych w związku z faktem popełnienia przestępstwa (k. 138), -weryfikacji okoliczności i czasu powstania uszkodzenia zamków w drzwiach wejściowych do mieszkania pokrzywdzonej.

Z opinii mechanoskopijnej wynika bowiem, że bębenek jednej z wkładek zamka obracano lub usiłowano obrócić przy użyciu wytrychów (k. 39). Powyższe nie oznacza jednak, iż nastąpiło to w celu dokonania przestępstwa zarzuconego oskarżonemu (na tę okoliczność zwrócił Sąd Rejonowy uwagę w uzasadnieniu wyroku przyjmując, iż przeczy to sprawstwu oskarżonego, dysponującego kluczami do mieszkania) oraz, iż doszło w ten sposób do usunięcia jedynej przeszkody uniemożliwiającej dostanie się do środka lokalu. Celowe będzie więc przesłuchanie opiniującego biegłego, w szczególności pod kątem możliwości ustalenia czasu powstania uszkodzeń skutkujących pozostawieniem takich śladów, -jednocześnie należy wskazać, iż ustalenia poczynione na podstawie przeprowadzonych dowodów mogą skutkować także koniecznością weryfikacji ujawnionego w miejscu popełnienia przestępstwa śladu linii papilarnych w sytuacji, gdy któraś z osób podejrzewanych przez pokrzywdzoną o udział w przestępstwie nie miałaby możliwości jego pozostawienia poza czasem dokonywania przestępstwa.

Z protokołu oględzin wynika bowiem ujawnienie i zabezpieczenie na podłodze jednego z pomieszczeń śladu linii papilarnych (k. 6v), który nie nadawał się do rejestracji w systemie (...) ale zakres możliwej identyfikacji indywidualnej pozwolił na eliminację pokrzywdzonej jako osoby ślad ten pozostawiającej, gdyż tylko ten ślad przedstawiono jako porównawczy (k. 62), a następnie dokonać kompleksowej i szczegółowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wziąć pod uwagę również powyższe zastrzeżenia. Ocena ta musi również uwzględniać zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, tak aby nie przekroczyć granic swobody oceny zgromadzonego materiału dowodowego.