Appeal court acquits defendant because indictment failed to specify the intent to use forged documents as required by law.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court acquitted the defendant of material forgery after finding the lower court's description of the act legally insufficient. Although the defendant forged village council signatures, the prosecution and first-instance court failed to explicitly state the intent to use these documents as authentic, a necessary element under Article 270 of the Criminal Code. Relying on the prohibition against aggravating the defendant's position in a one-sided appeal, the court ruled that the missing legal element prevented conviction and reversed the judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 270 § 1 k.k.; Art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k.: When an appeal is filed only in favor of the accused, the appellate court cannot add missing elements to the description of the act required for conviction, and must acquit if the lower court's description fails to include statutory elements essential to the crime.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 387/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2018 r. Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca: SSO Elżbieta Kosecka - Sobczak Protokolant: sekr. sądowy A. Z. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Elblągu K. P. po rozpoznaniu dnia 18 października 2018r., w E. sprawy: M. M. (1) s. S. i K. ur. (...) w D. oskarżonego z art. 270 § 1 kk i inn. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia 14 maja 2018 r., sygn. akt II K 11/18 I. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia oskarżonego M. M. (1) od zarzucanego mu czynu, II. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 387/18
UZASADNIENIE
M. M. (1) został oskarżony o to, że w okresie od 12 sierpnia 2016 roku do 01 września 2016 roku w miejscowości G., gm. R., pow. (...), woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako sołtys S. G. na oryginale listy obecności mieszkańców S. G. obecnych na zebraniu wiejskim w dniu 12 sierpnia 2016 roku załącznik numer 2 protokołu z zebrania (...) podrobił podpis o treści (...) znajdujący się w rubryce „podpis” w pozycji numer 2 (...) podrobił podpis o treści (...) znajdujący się w rubryce „ podpis” w pozycji numer 4 (...) podrobił „podpis” w pozycji numer 5 (...) podrobił podpis o treści (...) kreślony na nazwisko (...) znajdujący się w rubryce „podpis” w pozycji numer 9 (...), ponadto na oryginale Wniosku mieszkańców G. na rok 2017 o uchylenie budżetu sołeckiego z miejscowością i datą wystawienia (...).08.2016 rok oraz na rewersie oryginału Wniosku mieszkańców G. na rok 2016 o zmiany w budżecie sołeckim z miejscowością i datą wystawienia: (...).08.2016 rok, podrobił podpis kreślony na nazwisko (...) znajdujący się w pozycji numer 12 (...) czym działał na szkodę M.
R., B. M., M. Z., T. P., K. M. oraz Urzędu Gminy w R. reprezentowanego przez Wójta T. W., tj. o czyn z art. 270§1kk w zw. z art. 12 kk. Wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia 14 maja 2018r. w sprawie II K 11/18 oskarżonego uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 270§1kk w zw. z art. 12 kk i za to wymierzono mu karę 50 stawek dziennych grzywny po 40zł. Rozstrzygnięto też o kosztach sądowych i o opłacie. Apelacje od powyższego wyroku na korzyść oskarżonego wniósł oskarżony, który zarzucił sądowi I instancji brak przeprowadzenia dowodów w sprawie i wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd zaważył, co następuje: Przede wszystkim należy dobitnie podkreślić, że apelacja została wniesiona tylko na korzyść oskarżonego, stąd Sąd Okręgowy był związany zakazem pogarszania sytuacji oskarżonego z art. 434§1 kpk. W niniejszej sprawie doszło zaś do przypisania oskarżonemu popełnienia czynu sformułowanego w taki sposób, że nie można z opisu tego czynu było wywnioskować, aby oskarżony przypisanym mu zachowaniem wyczerpał znamiona przepisu art. 270§1kk. Bowiem opis zarzucanego w akcie oskarżenia, a następnie przypisanego oskarżonemu przestępstwa, musi zawierać niezbędny z punktu widzenia ustawowych znamion danego przestępstwa opis czynu, co wynika z art. 413 § 1 pkt 4 kpk.
Oskarżonemu zarzucono popełnienie przestępstwa fałszerstwa materialnego z art. 270§1kk, przy czym jednym ze znamion tego występku określonego w art. 270 § 1 kk jest cel „użycia za autentyczny” podrobionego lub przerobionego dokumentu. Tymczasem i oskarżyciel w zarzucie i sąd rejonowy w wyroku - w którym przyjął opis czynu w postaci zredagowanej w akcie oskarżenia- nie wymienili tego znamienia. A wobec tego uchybienia tj. naruszenia art. art. 413 § 1 pkt 4 kpk poprzez pominięcie w opisie czynu przypisanego M. M. w wyroku istotnego znamienia dot. celu podrobienia lub przerobienia dokumentu, a niezbędnego dla przypisania przestępstwa z art. 270§1kk, to należało stwierdzić, że doszło do przypisania mu czynu, którego nie można było utożsamić z przestępstwem z art. 270§1kk.
Należy też podkreślić, że przy braku wniesienia środka odwoławczego na niekorzyść oskarżonego, to sąd II instancji nie mógł ani uzupełnić o to „brakujące znamię” z art. 270§1kk opisu czynu w stosunku do opisu przyjętego (za zarzutem z aktu oskarżenia) w zaskarżonym wyroku, ani też uchylić wyroku i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia opisu czynu o brakujący element – znamię z art.270§1kk, gdyż związany był zakazem reformationis in peius z art. 434§1kpk. Stwierdzając zaś, że opis czynu przypisanego oskarżonemu nie pozwala na odkodowanie go w ten sposób, że sąd I instancji opisem tym wykazał, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 270§1kk, to sąd odwoławczy musiał zmienić zaskarżony wyrok i uniewinnić M.
M. od popełnienia takiego czynu jaki został mu przypisany w zaskarżonym wyroku. W tym miejscu należy zaznaczyć, że takie postąpienie w sytuacji, gdy środek odwoławczy został wniesiony tylko na korzyść oskarżonego, a opis czynu z wyroku nie pozwala na przyjęcie, że wskazano w nim w sposób właściwy by oskarżony wyczerpał znamiona danego przestępstwa, to wynika z uzasadnień np. wyroków Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie II KKN 270/00, z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie III KK 310/04 , postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2002 r. w sprawie IV KKN 41/01 czy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie IV KK 108/06.
Stwierdzenie już więc tylko powyższego uchybienia było wystarczające do zmiany zaskarżonego wyroku. Reasumując, to z przedstawionych względów, wobec ułomności opisu czynu przypisanego oskarżonemu w zaskarżonym wyroku, to Sąd Okręgowy na mocy art. 437 kpk zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego M. M. od popełnienia przypisanego mu czynu, który nie może być utożsamiony z przestępstwem z art. 270§1kk; a w konsekwencji tego kosztami procesu obciążył Skarb Państwa (art. 632 pkt.2 kpk).