Court allows appeal when defendant fails to object to jurisdiction in counterclaim despite prior transfer order.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the lower court's decision to transfer the case to Łódź because the defendant did not raise a jurisdiction objection in their counterclaim. Although the lower court applied Article 202 of the Civil Procedure Code, which requires a defendant's objection to declare lack of territorial jurisdiction, the defendant explicitly contested the existence of the prorogation agreement in their counterclaim. Consequently, the appellate court ruled that the first-instance court lacked authority to examine jurisdiction without such an objection.
Legislator headnote
AI generatedArt. 202 k.p.c.; Art. 505 § 36 k.p.c.: A court to which a case is transferred is bound by the transfer order unless the defendant raises a jurisdiction objection in their counterclaim; without such objection, the court cannot independently declare lack of jurisdiction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Gz 12/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący Sędziowie SSO Barbara Jamiołkowska SO Elżbieta Kala SR del. Wiesław Łukaszewski ( spr. ) Protokolant stażysta Joanna Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. przeciwko: (...) Spółce Akcyjnej w S. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 lipca 2013r., sygn. akt VIII GC 914/13 postanawia : uchylić zaskarżone postanowienie. sygnatura akt VIII Gz 12/04
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Lublinie w punkcie II przekazał rozpoznanie przedmiotowej sprawy do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy. Orzeczenie to Sąd oparł na postanowieniach przepisu art. 505 36 § 1 kpc. Zarządzeniem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2013 r. pełnomocnik powoda został wezwany do usunięcia braków formalnych pozwu. W odpowiedzi pełnomocnik powoda nadesłał pozew z załącznikami, ponadto w piśmie przewodnim złożył wniosek o przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania Sądowe Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.
W uzasadnieniu powołał się na postanowienia § 9 pkt 2 ogólnych warunków umowy najmu odnośnie wyznaczenia sądu wynajmującego do rozstrzygania sporów. Ponieważ w pozwie dochodzi zapłaty, czyli zobowiązania pieniężnego o charakterze długu oddawczego to zapłata należności powinna nastąpić zgodnie z jego siedzibą w Łodzi. Powołał się na postanowienia art. 46 § 1 kpc, że strony mogą umówić się na piśmie co do poddania się sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego, lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego.
Sąd ten będzie wówczas wyłącznie właściwy, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uwzględnił wniosek powoda, postanowił stwierdzić swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu Łódź – Śródmieście w Łodzi. W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na dyspozycję przepisu art. 202 kpc, z którego wynika, że niewłaściwość miejscową, jeżeli jest ona wynikiem właściwości wyłącznej innego sądu, sąd bierze pod uwagę tylko na zarzut pozwanego, zgłoszony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy.
Wskazał, że zarzut taki zgłosił powód, a sąd uznał go za zasadny. Powołał się na treść umowy łączącej strony - § 9 ust. 2 owu. Pozwany pismem z dnia 3 września 2013 r. wniósł zażalenie na powołane postanowienie oraz złożył wniosek o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów art. 202 kpc oraz art. 30 kpc, a także art. 505 36 § 2 kpcw zw. z art. 46 § 1 kpc poprzez stwierdzenie braku właściwości Sądu w Bydgoszczy mimo, iż jest to sąd właściwy ze względu na siedzibę pozwanego (właściwość ogólna), a jednocześnie mimo braku zarzutu pozwanego co do braku właściwości Sądu w Bydgoszczy, a ponadto mimo braku właściwości zarówno ogólnej, jak i przemiennej, jak i wyłącznej Sądu w Łodzi.
Wywodził, że przepis art. 202 kpc upoważnia sąd do stwierdzenia własnej niewłaściwości miejscowej jedynie na zarzut pozwanego. Podkreślił, iż nie składał takiego zarzutu, ale przeciwnie wniósł w sprzeciwie o przekazanie sprawy właśnie Sądowi w Bydgoszczy, podnosząc jedynie zarzut niewłaściwości Sądu w Lublinie. W konsekwencji braku zarzutu niewłaściwości Sądu w Bydgoszczy nie mógł on samodzielnie takiego zarzutu stawiać i stwierdzić na tej podstawie swoją niewłaściwość. Sąd nie mógł stosować przepisów art. 202 kpc i art. 505 36 § 2 kpc jako przepisu szczególnego, który również wyraźnie odwołuje się do zarzutu pozwanego na podstawie umowy prorogacyjnej zgłoszonego w sprzeciwie, którego to pozwany nie zgłosił.
Podkreśli, że w sprzeciwie pozwany zakwestionował, aby był stroną umowy z powodem. Sąd Okręgowy zważył, że: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Lublinie wydanym na podstawie przepisu art. 505 36 § 1 kpc sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy. Pamiętać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 200 § 2 kpc sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątek, który wynika z art. 505 36 § 2 kpc, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, nie jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy w razie zgłoszenia w sprzeciwie zarzutu pozwanego dotyczącego właściwości sądu określonej zgodnie z art. 46 § 1 kpc.
Słusznie skarżący wskazuje, że przepis ten koresponduje z ogólną regulacją wynikającą z dyspozycji art. 202 kpc zdanie pierwsze. Takiego zarzuty pozwany w sprzeciwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Lublinie nie zgłosił, zaprzeczył aby strony łączyła umowa, z której ma wynikać właściwość sądu innego niż właściwości ogólnej. Twierdzenia te podtrzymał w zażaleniu. Rację ma zatem skarżący, że Sąd I instancji, który jest sądem właściwym na podstawie przepisów o właściwości ogólnej – art. 30 kpc, nie miał podstaw do badania swojej właściwości bez zarzutu pozwanego.
Ustawodawca nie przyznał uprawnienia dla powoda do podniesienia takiego zarzutu. Mając powyższe okoliczności faktyczne i prawne na uwadze Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie przepisów art. 386 § 4 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc .