Court dismissed appeal on forgery and property disposal charges, upholding lower court's finding of no legal use of fake document.

Warszawa, dnia 16 maja 2018 r. Sygn. akt VI Ka 1281/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz protokolant: protokolant sądowy stażysta Anna Tarasiuk przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka po rozpoznaniu dnia 16 maja 2018 r. sprawy B. K. córki E. i W., ur. (...) w W. oskarżonej o przestępstwa z art. 270 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 270 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, oskarżoną i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt III K 1250/13 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 1281/17

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 16 maja 2018r. Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017r. został zaskarżony przez oskarżoną B. K., prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. W pierwszym rzędzie, niejako dla oczyszczenia przedpola dalszych rozważań, odnieść się należy do zarzutu apelacji prokuratora, iż Sąd Rejonowy zaniechał dopuszczenia z urzędu dowodu z przesłuchania świadka J.

P. – pośrednika obrotu nieruchomości, autora aneksu z dnia 2 listopada 2007r. Jest on powodowany wyłącznie nienależytą starannością lektury materiałów sprawy, a w szczególności k. 256 gdzie znajduje się zaświadczenie Centralnej Bazy Danych Systemu Informatycznego Prokuratury. Otóż Sąd Rejonowy nie mógł dopuścić wskazanego dowodu, bowiem J. P. zmarł w dniu 12 stycznia 2012r. a zatem prawie dwa lata przed wniesieniem aktu oskarżenia. Z uwagi na zbieżność pozostałych stawianych przez oskarżycieli zarzutów należało odnieść się do nich łącznie.

Apelacje te nie są zasadne. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk. Przestępstwo określone w art. 286 § 1kk jest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem. Występek ten dokonany jest w chwili, gdy pokrzywdzony lub inna osoba działająca w jego imieniu i na jego rzecz dokona niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Trafnie wywodzi Sąd Rejonowy, iż sporządzenie wskazanego wyżej aneksu nie pociągało nowych, wykraczających poza uprzednio zawartą umowę zobowiązań finansowych. Przyznaje to również i prokurator w złożonym środku odwoławczym. Już po podpisaniu umowy przedwstępnej przekazano M. S. klucze do zbywanego lokalu, umożliwiając zamieszkanie w nim jeszcze przed podpisaniem aktu notarialnego. Oskarżona nie posługiwała się wówczas testamentem, bowiem jej matka jeszcze żyła. Wtedy też ustalono wysokość oraz warunki zapłaty. Skoro zatem w dniu 2 listopada 2013r. nie dokonywano czynności o charakterze rozporządzenia mieniem, kwestia posłużenia się wówczas testamentem (okazaniem, bądź jedynie poinformowaniem o jego istnieniu), jest w sprawie irrelewantna.

Wedle utrwalonego w literaturze przedmiotu poglądu, posługiwanie się sfałszowanym dokumentem w sytuacjach, które nie są związane z obrotem prawnym, nie ma charakteru „użycia" w rozumieniu art. 270 § 1 kk. Używaniem w rozumieniu tego przepisu jest wykorzystywanie podrobionego lub przerobionego dokumentu jedynie w takich sytuacjach i w taki sposób, w jaki wykorzystany byłby w obrocie prawnym dokument autentyczny (tak Włodzimierz Wróbel , Tomasz Sroka, Komentarz do art. 270 kk, Wolters Kluwer Polska 2017r.). Zgodzić się należy z zarzutem pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, że w sytuacji rozbieżności zeznań złożonych przez A.

S. winien był Sąd odczytać odmienne depozycje z postępowania przygotowawczego. Rzecz w tym, że odnośny fragment wówczas złożonych zeznań brzmi; „Ja „rzekomy” testament matki B. K., P. W. L. widziałam w czasie podpisywania aneksu do umowy” (k. 238v akt sprawy). W świetle wyżej przedstawionej argumentacji nie dostrzega jednak Sąd Okręgowy powodów do wdawania się w ocenę, czy określenie „ widziałam” (testament) pozostaje w oczywistej sprzeczności z zapisem z protokołu rozprawy: „Oskarżona o testamencie wspomniała przy podpisywaniu aneksu, nie mówiła o jego treści ani nie okazywała go” (k. 535).

Bezsporne jest, że w trakcie podpisywania aneksu ani nie doszło do rozporządzenia mieniem - co wyklucza kwalifikację z art. 286§1 kk, ani też oskarżona nie użyła testamentu w rozumieniu art. 270§1 kk. Wskazane w apelacji zaniechanie odczytania protokołu nie miało więc wpływu na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk). Już tylko niejako na marginesie wskazać skarżącej należy, że zaniechanie odczytania protokołu przesłuchania świadka w trybie art. 391§1 kpk nie obliguje Sądu do uczynienia tego po myśli art. 394§2 kpk, a utrzymywanie w realiach rozpoznawanej sprawy, że prokurator wniósł w akcie oskarżenia o przeprowadzenie dowodu z protokołu przesłuchania świadka A.

S. nie znajduje oparcia w treści tego dokumentu (k. 436). Orzeczono zatem jak w wyroku.