Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 271/18 AI generated

Court dismisses acquittal appeal, ruling evidence suffices for conviction despite witness refusal to testify.

Case Number IV Ka 271/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the prosecutor's appeal against the first-instance acquittal, finding that the evidence was sufficient to convict the defendant of threats under Article 190 of the Criminal Code. Although the victim and others refused to testify, the defendant's own statements admitting to threats and prior police records regarding the victim's demand for prosecution provided a solid evidentiary basis. Consequently, the court determined that the acquittal was legally unfounded and ordered the case to be retried.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: An acquittal is improper if the court fails to consider alternative legal characterizations of the act within the scope of the indictment; if the act can be subsumed under a different criminal provision, the court must convict rather than acquit.

Keywords

AI generated
acquittal appeal criminal code provisions threats and intimidation witness refusal to testify retrial order evidentiary sufficiency legal characterization of act

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 2 k.p.k.
W tej sytuacji, wobec zaistnienia podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, o jakich mowa w art. 437 § 2 kpk w zw.
Art. 454 § 1 k.p.k.
z art. 454 § 1 kpk, orzeczono w taki właśnie sposób.
Art. 207 § 1 k.k.
Art. 190 § 1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
IV KKN 562 / 00
IV KK 232 / 06
Dopiero stwierdzenie, że jest to niemożliwe, uprawnia sąd do uniewinnienia ( wyrok SN z 12 października 2006 r., IV KK 232 / 06, OSNwSK 2006/1/1957 ).
II KR 372/85
SN z 12.12.1985 r., II KR 372/85, wyr.
II AKa 140/055
SA w Krakowie z 14.7.2005 r., II AKa 140/055 opub.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 271 / 18

UZASADNIENIE

Apelację prokuratora, podnoszącego, iż w kontekście dotąd przeprowadzonych oraz możliwych jeszcze do przeprowadzenia dowodów, wydanie orzeczenia uniewinniającego jawi się jako niesłuszne, uznać należało za skuteczną. W pierwszej kolejności podnieść należy, że dopóty nie można uniewinnić oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, dopóki nie ustali się, iż nie wychodząc poza granice oskarżenia, czyn ten można zakwalifikować z innego, niż to proponuje oskarżyciel, przepisu ustawy karnej ( wyrok SN z dnia 8 stycznia 2003 r., IV KKN 562 / 00, LEX nr 75373 ).

Zawsze przed wydaniem wyroku uniewinniającego sąd musi czynić rozważania, czy w ramach skargi oskarżyciela nie można dokonać innego opisu czynu lub innej jego subsumcji prawnej. Dopiero stwierdzenie, że jest to niemożliwe, uprawnia sąd do uniewinnienia ( wyrok SN z 12 października 2006 r., IV KK 232 / 06, OSNwSK 2006/1/1957 ). Mając to na uwadze zgodzić się co prawda z sądem I instancji należało, że wskutek odmowy złożenia zeznań przez osoby, których relacje z etapu dochodzenia stanowiły podstawę do wniesienia aktu oskarżenia o czyn z art. 207 § 1 kk, możliwość czynienia takich ustaleń, które przyjmował prokurator składając ten akt do sądu, podczas wyrokowania było pozbawione dostatecznej podstawy dowodowej.

Tym niemniej pamiętać należało, iż oskarżony, składając wyjaśnienia, jakkolwiek kwestionował, aby znęcał się nad rodzicami, to jednak przyznawał się, że wypowiadał pod ich adresem groźby podpalenia domu ( co stanowi wszak występek typizowany w art. 190 § 1 kk ), zaś artykułowanie gróźb pod ich adresem, wedle założeń aktu oskarżenia, było min. jedną z form psychicznego znęcania się nad nimi. Wyjaśnienia oskarżonego częściowo przyznającego się do winy, jeśli przyznanie to nie budzi wątpliwości, nie może być dyskwalifikowane jako podstawa dowodowa do skazania w tym zakresie.

Podkreślić też należy, iż jakkolwiek rodzice oskarżonego ostatecznie odmówili składania zeznań, to jednak podczas przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym w sposób niedwuznaczny domagali się ścigania i ukarania oskarżonego za znęcania się nad nimi, które miało być realizowane min. poprzez grożenie im. Pamiętać należy, iż kodeks postępowania karnego nie określa, w jakiej formie pokrzywdzony powinien wyrazić wolę ścigania (tj. złożyć wniosek). Wola ta może być wyrażona ustnie do protokołu zawiadomienia o przestępstwie czy do protokołu przesłuchania w charakterze świadka.

Istotnym jest to, by wynikało z niego w sposób wyraźny żądanie pokrzywdzonego ścigania sprawcy ( por. wyr. SN z 12.12.1985 r., II KR 372/85, wyr. SA w Krakowie z 14.7.2005 r., II AKa 140/055 opub. Legalis). W tej sytuacji, wobec zaistnienia podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, o jakich mowa w art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 454 § 1 kpk, orzeczono w taki właśnie sposób. Niezależnie więc już tylko od powyższego podnieść należy, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy nieodzownym jest przesłuchanie wskazywanych w apelacji osób, które w ramach czynności związanych z prowadzeniem tzw. niebieskiej karty miały do czynienia z oskarżonym oraz pokrzywdzonymi i wysłuchiwały ich bieżących relacji odnośnie wzajemnego zachowania w czasie objętym zarzutem.