Appeal against a judge's order to return a request for time extension is inadmissible as it does not conclude proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Toruń rejected the defendant's appeal against the presiding judge's order to return a request for time extension. The defendant argued she was mentally ill and ignored correspondence, while the court held that such an order is merely incidental. The court ruled that because the order does not conclude the main proceedings, it falls outside the scope of appealable decisions under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 1 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: An order by the presiding judge to return a request for time extension is not a decision concluding proceedings and therefore constitutes an inadmissible appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 177/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2018r. Sąd Okręgowy w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy na posiedzeniu w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Wojciech Modrzyński (spr.) Sędziowie: SO Małgorzata Bartczak Sobierajska SO Zbigniew Krepski Po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...)S.A. we W. przeciwko C. L. (1) o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na zarządzenie Przewodniczącego zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 3 czerwca 2018 roku w zakresie zwrotu wniosku C. L. (1)z dnia 16 stycznia 2018 roku o przywrócenie jej terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 21 grudnia 2016 roku w sprawie V GNc 3820/16 postanawia: odrzucić zażalenie Małgorzata Bartczak Sobierajska Wojciech Modrzyński Zbigniew Krepski VI Gz 177/18
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2018 roku Sąd Rejonowy w Toruniu zwrócił wniosek C. L. (1)z dnia 16 stycznia 2018 roku o przywrócenie jej terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 21 grudnia 2016 roku w sprawie V GNc 3820/16 i odrzucił sprzeciw pozwanej od powyższego nakazu. Zażalenie na powyższe postanowienie wyłącznie w zakresie zarządzenia Przewodniczącego w zakresie zwrotu wniosku o przywrócenie terminu złożyła pozwana C. L. (1) wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w powyższym zakresie i przekazanie wniosku Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Pozwana wskazała, iż we wniosku o przywrócenie terminu wskazała, iż w czasie postępowania oraz wydania nakazu zapłaty, znajdowała się w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli ze względu na chorobę psychiczną tj. schizofrenię. Z tego powodu nie była w stanie podołać obowiązkom dnia codziennego i prowadzić swoich spraw. Pozwana wskazała, iż z uwagi na chorobę ignorowała otrzymywaną korespondencję lub w ogóle jej nie odbierała. Od 2013 roku z wniosku jej męża toczyło się postępowanie o przymusowe leczenie psychiatryczne, które dopiero w 2016 roku zakończyło się umieszczeniem jej w szpitalu.
Leczenie pozwanej zakończyło się w lipcu 2017 roku i dopiero od tego czasu ma możliwość pokierowania swoimi sprawami. Ponadto skarżąca wskazała, że przyczyną zwrotu jej wniosku o przywrócenie terminu było niedołączenie kompletu dokumentów dołączonych do wniosku jako załączniki. W ocenie skarżącej przepisy k.p.c. wyraźnie odróżniają załącznik od odpisu dokumentu. Niezałączenie załącznika nie stanowi braku formalnego uniemożliwiającego nadanie biegu sprawie. Zatem brak załącznika, w najgorszym razie, winien skutkować pominięciem dowodu.
Nie może zaś stanowić podstawy zwrotu wniosku. Z treści pismo pozwanej wyraźnie wynika, iż jest ona osobą chorą, co Sąd winien wziąć pod uwagę podejmując czynności w sprawie i podjąć wszelkie działania zmierzające do ustanowienia dla pozwanej pełnomocnika z urzędu lub powiadomienia o sprawie prokuratora w trybie art. 59 k.p.c. W ocenie Sądu Okręgowego zażalenie dłużnika – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu z mocy art.373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 394§ 1 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego enumeratywnie wskazane w przepisie.
Zwrot wniosku o przywrócenie terminu nie został wyszczególniony w zbiorze orzeczeń, co do których przysługuje zażalenie do Sądu II Instancji. Zgodnie z dominującym poglądem zwrot wniosku o przywrócenie terminu, także do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, nie jest również orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Sąd Okręgowy w Toruniu w pełni podziela w tym zakresie pogląd Sądu Najwyższego, wyrażony w uchwale z dnia 27 marca 2008 roku w sprawie III CZP 11/08 (OSNC 2009/5/66). Powyższe orzeczenie wskazywało na niedopuszczalność zażalenia na zwrot wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji.
Nie mniej jednak wyrażony w orzeczeniu pogląd w pełni odnosi się do zwrotu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Postępowanie o przywrócenie stronie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wpadkowy, gdyż rozstrzygnięcie w tym przedmiocie dotyczy kwestii ubocznej (incydentalnej). Wniosek o przywrócenie terminu inicjuje więc wyłącznie postępowanie wpadkowe, nie dotyczy zaś głównego postępowania w sprawie, jego celem nie jest bowiem rozstrzygnięcie o zasadności roszczeń dochodzonych przez strony, jak również nie dotyczy ono dopuszczalności wyrokowania w sprawie.
Uzasadnione zatem jest stwierdzenie, że zarządzenie przewodniczącego o zwrocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie (Tak SN w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 marca 2008 roku w sprawie III CZP 11/08). W tej sytuacji zażalenie pozwanej na zarządzenie Przewodniczącego o zwrocie jej wniosku o przywrócenie terminu zawarte w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2018 roku uznać należy za niedopuszczalne w świetle uregulowania z art. 394. §1 k.p.c. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy postanowił jak na wstępie w oparciu o art.373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. M.
S. W. Z. K. (...) (...) ZARZĄDZENIE (...) 2. (...) (...) (...)