Court allows appeal against dismissal, ruling City Guard lacks jurisdiction under old law but has it under new law effective Jan 1, 2011.
Legislator summary
AI generatedThe District Court dismissed the prosecution for failure to identify the driver, relying on pre-2011 legal interpretations limiting City Guard authority. The City Guard appealed, arguing that the Road Traffic Law amendment effective January 1, 2011, granted them broader powers to identify vehicle owners and drivers. The Court of Appeal agreed, noting that the lower court incorrectly applied outdated case law and failed to consider the new statutory provisions empowering the City Guard.
Legislator headnote
AI generatedArt. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym; Art. 17 § 3 k.p.s.w.: The City Guard possesses prosecutorial authority to demand identification of the vehicle owner and driver under the amended Road Traffic Law, invalidating prior judicial interpretations restricting such powers to the driver or participants only.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V Ka 1643/13
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 30 października 2013 r. na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 umorzył postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., mające polegać na tym, że K. B. w okresie od dnia 9 marca 2012 r. do dnia 19 kwietnia 2012 r. będąc użytkownikiem zespołu pojazdu z naczepą o nr rej. (...), nie wskazał Straży Miejskiej w S. osoby, której w dniu 10 listopada 2011 r. około godziny 15.37 powierzył wymieniony zespół pojazdów do kierowania, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa.
Sąd ten w szczególności stwierdził, że Straż Miejska w ramach swoich ustawowych uprawnień (art. 129b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym), może wykonywać kontrolę ruchu drogowego tylko w stosunku do kierującego pojazdem lub uczestników ruchu. Wyrok ten zaskarżył w całości apelacją Komendant Straży Miejskiej w S. na niekorzyść obwinionego, zarzucając obrazę art. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w. polegającą na uznaniu, iż Straż Miejska w S. nie posiada legitymacji do wniesienia wniosku o ukaranie w sytuacji, gdy w rzeczywistości treść art. 17 § 3 k.p.s.w. obowiązująca od dnia 1 stycznia 2011 r. uprawnia Straż Miejską do wniesienia wniosku o ukaranie, w zakresie objętym wnioskiem.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania apelacji okoliczność błędnego oznaczenia nazwy tego środka zaskarżenia przez samego skarżącego – jako „zażalenia”. A także to, że skarżący mylnie nazwał orzeczenie Sądu „postanowieniem”, zamiast wyrokiem. Zgodnie bowiem z treścią art. 118 § 1 i 2 k.p.k. znaczenie treści czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, a niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego.
Niewątpliwie orzeczeniem Sądu, skarżonym przez Komendanta Straży Miejskiej jest wyrok z dnia 30 października 2013 r., a od wyroku przysługuje w tym wypadku środek odwoławczy w postaci apelacji, a nie zażalenia (art. 103 § 2 k.p.s.w.). W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega jednak wątpliwości, że przyjęty w tej sprawie środek odwoławczy jest apelacją, spełniającą wszystkie istotne cechy co do jej treści, a także wniesioną w sposób i w terminie przewidzianym dla apelacji. Przechodząc merytorycznie do oceny zasadności apelacji, stwierdzić trzeba, że słusznie skarżący zarzucił sądowi I instancji nie uwzględnienie kompetencji Straży Miejskich, wynikające z art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wprowadzone do tej ustawy kolejną nowelizacją, obowiązująca od dnia 1 stycznia 2011 r. (ustawa z dnia 29 października 2010 r.
– Dz. U. 225 poz. 1466). Zgodnie z treścią tego przepisu, w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego, w zakresie o którym mowa w ust. 2, strażnicy gminni (miejscy) są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Stąd nieaktualny jest już pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym wykonywanie kontroli ruchu drogowego przez strażników miejskich może odbywać się tylko w stosunku do kierującego pojazdem lub uczestników ruchu. Dotyczy to także wspierających ten pogląd orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2010 r. w sprawie sygn. akt III KK 116/10 oraz z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 90/13, powołanych zresztą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Jeśli chodzi o pierwsze z tych orzeczeń (III K 116/10), to już z samej daty jego wydania wynika, że dotyczyć ono mogło jedynie stanu prawnego, obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2011 r. Także jednak orzeczenie późniejsze (II K 90/13), choć wydane już w nowym stanie prawnym, ze względu na datę czynności procesowych, wykonywanych w sprawie, również dotyczy oceny stanu prawnego, obowiązującego przed zmianami prawnymi, jakie nastąpiły z dniem 1 stycznia 2011 r. Wynika to zresztą wprost zarówno z tezy, jak i uzasadnienia wyroku w sprawie II K 90/13.
Trudno odnieść się natomiast do poglądu Sądu Apelacyjnego w Łodzi, bez zapoznania się z uzasadnieniem tegoż orzeczenia. Z samej tezy tegoż orzeczenia wynika, że przedmiotem analizy była wyłącznie treść art. 129b ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, bez powołania jednak art. 129b ust. 3 pkt 7 tej ustawy. Nie można zatem wykluczyć, że ocena ta odnosi się również wyłącznie do stanu prawnego obowiązującego do dnia 1 stycznia 2011 r. W ocenie Sądu Okręgowego to właśnie przepis art. 129b ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym przyznał Straży Miejskiej w zakresie rejestrowanych naruszeń przepisów ruchu drogowego dodatkowe szczególne uprawnienie do ustalania zarówno właściciela pojazdu, jak też jego posiadacza i kierującego podczas zdarzenia drogowego.
Skoro zaś Straż Miejska ma takie właśnie szeroko określone uprawnienia ustawowe, to może w toku prowadzonych w zakresie swojego działania czynności wyjaśniających skorzystać także z uprawnienia wynikającego z treści art. 78 ust. 4 i 5 prawa o ruchu drogowym. Skoro zaś w czasie, gdy obwiniony został wezwany przez Straż Miejską do ujawnienia danych kierującego pojazdem będącego przedmiotem umowy leasingu, obowiązywał stan prawny w którym organ wzywający miał stosowne uprawnienia, to przyjąć należało, że przepis art. 17 § 3 k.p.w. wprost przyznawał strażom gminnym (miejskim) uprawnienia oskarżycielskie także w zakresie art. 96 § 3 k.w., które to wykroczenie jest bezpośrednio powiązane z realizacją uprawnienia wynikającego z treści art. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Z tych wszystkich powodów zaskarżony wyrok, jako oparty na niepełnej i w rezultacie błędnej analizie przez Sąd I instancji stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia zarzucanego wykroczenia, należało uchylić. Tym samym sprawa została cofnięta do stanu procesowego, jaki istniał przed wydaniem zaskarżonego wyroku i Sąd I instancji będzie zobowiązany prowadzić ją w dalszym ciągu.