Legislator Case Law & Legislation
III Ca 93/18 AI generated

Appeal dismissed; court upheld lower court's partial dismissal of enforcement title based on statute of limitations interruption.

Case Number III Ca 93/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the appellant's appeal, upholding the first-instance judgment that partially invalidated the enforcement title regarding interest payments. The appellant argued that the lower court incorrectly determined the date the enforcement proceedings were terminated, which would have triggered the statute of limitations earlier. The court ruled that the appellant failed to prove the termination order became effective before July 25, 2005, and that the appellant's subsequent enforcement action in 2015 interrupted the limitation period. Consequently, the court found the lower court's assessment of the limitation period correct and could not rule against the appellant within the scope of the appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 117 § 2 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 125 § 1 k.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.; The statute of limitations for enforcement begins upon the effective termination of enforcement proceedings; interruption of the limitation period occurs upon the initiation of new enforcement proceedings; the appellate court is bound by the scope of the appeal and cannot rule adversely to the appellant.

Keywords

AI generated
statute of limitations enforcement proceedings interruption of limitation termination of execution appellate review scope burden of proof partial invalidation

Cited Legislation

AI generated
Art. 117 § 2 k.c.
W świetle powyższych rozważań, całkowicie bezzasadne są zarzuty prawa materialnego stawiane przez skarżącego w szczególności zarzut naruszenia art. 117 § 2 k.c., art.
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
art. 123 § 1 pkt 1 w zw.
Art. 125 § 1 k.c.
z art. 125 § 1 k.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie za nieskuteczny podniesiony przez powoda zarzut przedawnienia w całości roszczeń; c.
Art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów i uznanie, że ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z dnia 24 lipca 2015r.
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
§ 2 pkt. 4 w zw. z § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
§ 2 pkt. 4 w zw. z § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U.
art. 233 § 1 k.p.c
Wbrew zarzutom skarżącego podniesiony w apelacji, Sąd I instancji nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c., bowiem ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna, lecz na pewni nie dowolna, nie jest sprzecza się z zasadami doświadczenia życiowego, czy logicznego rozumowania.
art. 6 k.c
upłynął 10 – letni termin przedawnienia roszczeń; 2.naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 93/18

UZASADNIENIE

W pozwie z 26 września 2016 roku, skierowanym przeciwko G. C. powód A. P. domagał się pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z 15 listopada 2003 roku, XVIII Nic (...), opatrzonego klauzulą wykonalności. Powód powołał się na przedawnienie zasądzonej należności W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i o zasądzenie kosztów postępowania. Pozwany podniósł, że postanowieniem z dnia 15 lipca 2005r. już wcześniej została umorzona egzekucja, a więc nie było możliwe uprawomocnienie się w/w umorzenia przed 24 lipca 2005r.

Tym samym nie minęło 10 lat pomiędzy uprawomocnieniem się postanowienia o umorzeniu a ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjne. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2017r. powód wniósł o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty w części dotyczącej odsetek od sumy głównej. W pozostałym zakresie cofnął powództwo. W Piśmie z dnia 28 sierpnia 2017r. powód odwołał cofnięcie powództwa w części. Wyrokiem z dnia 12 września 2017r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 15 listopada 2003r.

Sądu rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie XVIII Nic (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem z dnia 5 stycznia 2004r. w zakresie zasadzonych odsetek ustawowych od kwoty 4000 zł za okres od dnia 16 lipca 2005r. do 24 lipca 2012r. W pozostałym zakresie Sad I instancji oddalił powództwo, natomiast szczegółowe rozliczenie kosztów postępowania pozostawił referendarzowi sądowemu, przy zastosowaniu zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów i przyjęciu, ze powód wygrał sprawę w ok. 34 %. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia w części oddalającej powództwo wniósł powód.

Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu: 1.naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów i uznanie, że ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z dnia 24 lipca 2015r. pozwany skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia roszczeń stwierdzonych tytułem wykonawczym – nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 15 listopada 2003r. wydanym przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygnaturze XVIII Nic 3383/03 zaopatrzonym w klauzulę wykonalności postanowieni Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 5 stycznia 2004r., podczas gdy pozwany nie udowodnił w żaden sposób ani faktu wydania przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi A.

K. (1) postanowienia z dnia 15 Lipca 2005r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego o sygn. akt Km 14/07, ani też faktu uprawomocnienia się tego postanowienia już po dniu 24 lipca 2005r., w konsekwencji, czego pozwany nie udowodnił, że do dnia 24 lipca 2015r. nie upłynął 10 letni termin przedawnienia roszczeń stwierdzonych tym tytułem wykonawczym, a tym samym pozwany nie udowodnił, że w dniu 24 lipca 2015r. skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia; b. nieuwzględnienie powództwa w całości, podczas gdy pozbawiając w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku wykonalności przedmiotowego tytułu wykonawczego w zakresie odsetek ustawowych za okres od dnia 16 lipca 2005r. do dnia 24 lipca 2012r.

Sąd I instancji wyraźnie przyznał, że początek biegu terminu przedawnienia należy liczyć od dnia 16 lipca 2005r., a tym samym w dniu 16 lipca 2015r. upłynął 10 – letni termin przedawnienia roszczeń; 2.naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że pozwany udowodnił fakty, z których wywodzi skutki prawne, a więc że ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z dnia 24 lipca 2015r. pozwany skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia roszczeń stwierdzonych tytułem wykonawczym, podczas gdy pozwany nie udowodnił w żaden sposób ani faktu wydania przez komornika postanowienia z dnia 15 lipca 2005r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie o sygn. akt Km 14/07, ani faktu uprawomocnienia się tego postanowienia po dniu 24 lipca 2005r., w konsekwencji, czego pozwany nie udowodnił, że do dnia 24 lipca 2015r. nie upłynął 10 letni termin przedawnienia roszczeń stwierdzonych tytułem wykonawczym, a tym samym pozwany nie udowodnił, że w dniu 24 lipca 2015r. skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia; a. art. 117 § 2 K.c. w zw. z art. 125 § 1 k.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie za nieskuteczny podniesiony przez powoda zarzut przedawnienia w całości roszczeń; c. art. 123 § 1 pkt 1 w zw. z art. 125 § 1 k.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie, i przyjęcie, że pozwany w dniu 24 lipca 2015r. skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia roszczeń.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie żądania pozwu w całości ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania. Wbrew zarzutom skarżącego podniesiony w apelacji, Sąd I instancji nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c., bowiem ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna, lecz na pewni nie dowolna, nie jest sprzecza się z zasadami doświadczenia życiowego, czy logicznego rozumowania.

Jak wynika z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi A. K. (2) z dnia 21 lutego 2017r. postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 17/04 prowadzone przeciwko powodowi zostało umorzone w trybie art. 824 k.p.c. w dniu 15 lipca 2005r. Komornik nie wskazał daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w latach 2004 – 2005 toczyło się postepowanie egzekucyjne w sprawie Km 17 /04 skierowane przeciwko powodowi z wniosku pozwanego.

W sprawie tej doszło do zajęcia nieruchomości powoda i obwieszczenia o jej licytacji ( dokumenty –k. 31-41).Skoro jest okolicznością udowodnioną, że toczyło się postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 17/ 04 skierowane przeciwko powodowi, to na powiedzie ciążył obowiązek udowodnienia daty, w której uprawomocniło się postanowieni o umorzenie postępowania w sprawie Km 17/04, bowiem dopiero od daty uprawomocnienia się tego postanowienia rozpoczął bieg termin przedawnienia wykonalności. Powód w ogóle nie wypowiedział się czy i w jakiej dacie otrzymał odpis postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zatem to powód nie udowodnił, że postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania uprawomocniło się przed 25 lipca 2005r.

Gdyby hipotetycznie nie doszło do uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie Km 17/04 , bieg terminu przedawnienia wykonalności tytułu wykonawczego w ogóle by się nie rozpoczął. Pozwany w rozpoznawanej sprawie wykazał, że przerwał bieg terminu przedawnienia wykonalności tytułu wykonawczego poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sparwie Km 17/04, pozwany twierdził, że postanowienie o umorzeniu postępwoania uprawomocniło się po 25 lipca 2005r., natomiast powód powinien udowodnić, że postanowienie to uprawomociło się w innej dacie, a tym samym , że bieg terminu przedawnienia wykonalności rozpoczął się wcześniej niż wskazuje to pozwany.

W tym stanie rzeczy brak jest jakiejkolwiek podsatwy do stawiania przez powoda zarzutu Sądowi I instancji , że wadliwie przyjął uprawomocnienie się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie Km 17/04 na dzień 25 lipca 2005r. W istocie, Sąd I instancji w sposób błędny pozbawił tytuł wykonawczy wykonalności w zakresie zasądzonych odsetek od dnia 16 lipca 2005r., podczas gdy w świetle rozważań poczynionych przez Sąd I instancji należało pozbawić tytuł wykonalności w tym zakresie od dnia 25 lipca 2005r., jednakże Sąd Okręgowy związany jest granicami zaskarżenia i nie może orzec na niekorzyść skarżącego.

W świetle powyższych rozważań, całkowicie bezzasadne są zarzuty prawa materialnego stawiane przez skarżącego w szczególności zarzut naruszenia art. 117 § 2 k.c., art. 123 § 1 pkt1 k.c. i art. 125 § 1 k.c. Pozwany wszczynając w dniu 24 lipca 2015r. postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 2052/15 prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi A. K. (3), ponownie przerwał bieg terminu przedawnienia wykonalności tytułu wykonawczego. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia żądania pozwu w całości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. § 2 pkt. 4 w zw. z § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. Z 2016r. poz.1667).