Appeal dismissed; court upheld partial cost award based on plaintiff's severe life circumstances under Art. 102 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a ruling awarding the plaintiff partial legal costs. The defendant argued that no special circumstances justified exempting them from costs, while the plaintiff contended their severe financial and health situation warranted an exception. The court upheld the decision because the plaintiff's difficult life circumstances and the subjective nature of the liability assessment justified the discretionary application of the cost exemption provision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 k.p.c.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 k.p.c. and Art. 394 § 2 k.p.c.; The court's discretionary application of the cost exemption provision for special circumstances is subject to limited appellate review and is upheld when justified by the party's severe life situation and the subjective nature of the liability assessment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACa 1053/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSA Magdalena Natalia Pankowiec Sędziowie : SSA Jadwiga Chojnowska SSO del. Grażyna Wołosowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa J. B. przeciwko (...)w W. i z udziałem interwenienta ubocznego M. M. o zapłatę, rentę i ustalenie na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie zawarte w punkcie III wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I A Ca 1053/17 p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. M. P. J. G. W. Sygn. akt IA Ca 1053/17
UZASADNIENIE
Postanowieniem zawartym w punkcie III wyroku z dnia 25 kwietnia 2018r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.000 zł tytułem zwrotu części kosztów instancji odwoławczej, nie obciążając powoda tymi kosztami w pozostałym zakresie. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art.102 k.p.c. i podkreślił, że miał na uwadze, że wynik niniejszej sprawy w kwestii przyczynienia się oraz wysokości zadośćuczynienia zależał od oceny Sądu, przy uwzględnieniu sytuacji życiowej, zdrowotnej i majątkowej powoda. Pozwany zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem, zarzucając błędne orzeczenie o kosztach procesu, podczas gdy w sprawie brak jest szczególnych przesłanek uzasadniających odstąpienie od obciążania go kosztami procesu. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kwoty 3.480,28 zł tytułem zwrotu kosztów instancji odwoławczej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W treści przepisu art. 102 k.p.c. ustawodawca odwołuje się do pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych”. Takie sformułowanie opiera się na zwrocie niedookreślonym, który odsyła do argumentów natury aksjologicznej. Regulacja ta znajdzie zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach, gdy z uwagi na okoliczności konkretnej sprawy, zastosowanie reguł ogólnych k.p.c. dotyczących zwrotu kosztów procesu byłoby nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 102 k.p.c. ma zatem charakter dyskrecjonalny, kontrola instancyjna w tym zakresie jest ograniczona do sytuacji, gdy zastosowanie wzmiankowanego przepisu nie zostało w ogóle uzasadnione bądź nastąpiło z rażącym naruszeniem reguł przewidzianych w tym przepisie (vide:. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., III CZ 75/12, L.).
W przedmiotowej sprawie Sąd Apelacyjny uzasadnił przyczyny zastosowania przepisu art. 102 k.p.c. podnosząc trudną sytuację życiową, majątkową oraz zdrowotną powoda związaną z wypadkiem, a także fakt, że wynik niniejszej sprawy w dużej mierze zależał od oceny Sądu, zwłaszcza w kwestii przyczynienia się oraz wysokości zadośćuczynienia. Takie okoliczności w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego można uwzględniać w ramach regulacji art. 102 k.p.c. (vide: postanowienie z 14.1.1974 r., II CZ 223/73, L., postanowienie z dnia 14.11.2012 r., II CZ 71/12, L.), co pozwala stwierdzić, że zarzuty zażalenia są chybione.
Dodatkowo Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie zwraca również uwagę na fakt, że subiektywne przekonanie powoda o zasadności wytoczonego powództwa w części było uzasadnione, o czym świadczy częściowe uwzględnienie jego żądań w postępowaniu apelacyjnym. Sąd ten ostatecznie przyjął, iż przyczynie się powoda do powstania szkody wyniosło 40%, uznał też, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia jest kwota 120.000 zł , a nie jak ustalił to Sąd I instancji - 60.000 zł, co w konsekwencji prowadziło do zasądzenia na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty 51.000 zł.
Trudno też nie dostrzec trudnej sytuacji życiowej powoda, który w następstwie wypadku utracił nie tylko pracę, ale przede wszystkim zdolność do jej wykonywania i nigdy już nie odzyska dotychczasowej sprawności. W chwili obecnej J. B. jest w trudnej sytuacji finansowej i utrzymuje się z renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 891zł. Przy uwzględnieniu tych wszystkich okoliczności, obciążanie powoda całością kosztów zastępstwa prawnego na rzecz pozwanego, jawi się jako sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości.
Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny nie podzielając argumentów zażalenia, orzekł jak w sentencji na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 394 2 § 2 k.p.c. M. P. J. G. W.