Legislator Case Law & Legislation
I C 742/18 AI generated

Court dismisses claim for loan repayment as statute of limitations expired three years after due date.

Case Number I C 742/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for loan repayment because the statute of limitations had expired. The defendant failed to appear at the hearing, leading to a default judgment, but the court independently verified the limitation period. Since the lawsuit was filed after the three-year deadline from the due date and no interruption occurred, the claim was invalid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 117 § 1 k.c.; Art. 118 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.: A monetary claim arising from a cash loan contract is subject to a six-year limitation period, but for business-related claims, it is three years; the limitation begins when the claim becomes due and is interrupted only by specific acts before the lawsuit is filed.

Keywords

AI generated
statute of limitations loan contract claim business activity claims interruption of limitation default judgment procedure consumer protection rules limitation period calculation

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 1 and 2 k.p.c.
Zgodnie bowiem z art. 339 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 5 ust. 4 of the Act of April 13, 2018 on amending the Civil Code
2018.1104) zobowiązany jest na podstawie art. 5 ust.
Art. 117 § 1 k.c.
Według art. 117 § 1 k.c. przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy o pożyczkę gotówkową.
Art. 117 § 2 1 k.c.
Według art. 117 § 1 k.c.
Art. 118 k.c.
Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata.
Art. 120 § 1 k.c.
Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.).
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśli art. 123 § 1 pkt 1 k.c., został wniesiony dopiero w dniu 8 marca 2018 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia.
art. 339 § 2 k.p.c
Niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c.
art. 117 § 1 k.c
Według art. 117 § 1 k.c.
art. 118 k.c

Cited Case Law

AI generated
S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98
wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N.
S.N. z dnia 15.03.1996r. I CKU 26/96
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 742/18 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Leszek Bil Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krystyna Hartung po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. w Szczytnie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko B. G. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 742/18 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. w pozwie złożonym w dniu 8 marca 2018 roku wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej B. G. kwoty 833,90 złotych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy pożyczki o nr (...) zawartej przez pozwaną z W..pl spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 22 listopada 2014 roku. Pozwana nie zwróciła pobranych środków pieniężnych, a pożyczkodawca w dniu 1 grudnia 2017r. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności.

Na dochodzoną kwotę składają się 550 złotych tytułem kapitału, 264,88 złotych tytułem kosztów naliczonych przez poprzedniego wierzyciela oraz 19,02 złotych tytułem odsetek. Pozwana B. G. zawiadomiona o terminie rozprawy nie stawiła się na termin rozprawy, nie usprawiedliwiła swoje nieobecności, nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie zajęła żadnego stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 11 grudnia 2014 roku pozwana B. G. zawarła z W..pl (...). z o.o. umowę pożyczki o nr (...). Umowa została zawarta za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość.

Na jej podstawie pozwana otrzymała od pożyczkodawcy kwotę 550 złotych, którą zobowiązała się spłacić w ciągu 60 dni od dnia zawarcia umowy, tj. do dnia 9 lutego 2015 roku. Całkowita kwota do zapłaty (stanowiąca sumę całkowitego kosztu wypłaty i całkowitej kwoty wypłaty) wynosiła 696,14 złotych. (dowód: potwierdzenie wypłaty k. 59v., umowa ramowa pożyczki k. 49-62) W dniu 1 grudnia 2017 roku pomiędzy W..pl spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. a (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w W. została zawarta umowa przelewu wierzytelności.

Jak wynika z ust. 1 tej umowy, jej przedmiotem miały być niesporne i wymagalne wierzytelności, określone w wykazie wierzytelności stanowiącym załączniki nr 1 i 2 do umowy. W ust. 3 pkt 10 strony zastrzegły, że wierzytelności, za wyjątkiem tych, które do dnia zawarcia umowy zostały całkowicie zaspokojone, przechodzą na nabywcę z dniem zawarcia umowy pod warunkiem zapłaty ceny. Cena nabycia została uiszczona przez powoda na rachunek bankowy Cedenta w dniu 4 grudnia 2017 roku. (dowód: umowa przelewu z dnia 1 grudnia 2017 r., k. 18-26) W dniu 1 grudnia 2017r.

J. M., Kierownik Zespołu (...) Korespondencji W..pl spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., sporządziła zawiadomienie o zmianie wierzyciela skierowane do pozwanej. Z kolei w dniu 11 grudnia 2017r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 825,57 zł. wskazując na zawarcie przez pozwaną z W..pl spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowy z dnia 22 listopada 2014 roku. (dowód: zawiadomienie o przelewie, k. 46, wezwanie do zapłaty, k.

47)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Pozwana B. G. w toku procesu zachowała postawę bierną. Nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie stawiła się na rozprawie, tym samym spełnione zostały przesłanki warunkujące i obligujące Sąd do wydania wyroku zaocznego. Zgodnie bowiem z art. 339 § 1 i 2 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c. domniemania prawdziwości twierdzeń powoda o rzeczywistym stanie rzeczy, sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie , sąd ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe z urzędu (por. wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r. (...) 26/96). W niniejszej sprawie bezspornym było, że pozwaną z pierwotnym wierzycielem łączyła umowa pożyczki o nr (...) z dnia 11 grudnia 2014 roku oraz fakt, że pierwotny wierzyciel sprzedał wierzytelność wobec pozwanej stronie powodowej.

Jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd, orzekając po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.1104) zobowiązany jest na podstawie art. 5 ust. 4 przytoczonej ustawy badać z własnej inicjatywy, czy roszczenie nie jest przedawnione, a jeśli będzie - oddali powództwo. W ocenie Sąd w niniejszej sprawie roszczenie powoda jako przedawnione nie zasługuje na uwzględnienie. Według art. 117 § 1 k.c. przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy o pożyczkę gotówkową.

Zgodnie zaś z art 117 § 2 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.). Roszczenie staje się zaś wymagalne po upływie terminu do jego spełnienia.

W okolicznościach sprawy za początek biegu przedawnienia uznać należy dzień 9 lutego 2015 roku, oznaczony w umowie jako termin spłaty. Oznacza to, że trzyletni termin przedawnienia powyższego roszczenia upłynął w dniu 9 lutego 2018 roku. Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśli art. 123 § 1 pkt 1 k.c., został wniesiony dopiero w dniu 8 marca 2018 roku, czyli już po upływie terminu przedawnienia. Jednocześnie powód nie przedstawił Sądowi żadnych dowodów na okoliczność wystąpienia przed dniem złożenia niniejszego pozwu jakiegokolwiek zdarzenia skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia.

W tym stanie rzeczy powództwo jako przedawnione należało oddalić. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S., (...)