Appeal dismissed; court upheld first instance judgment on unpaid military housing fees and costs.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance judgment ordering payment of military housing arrears and legal costs. The defendant argued that the plaintiff failed to prove the claim's validity and amount due, citing the lack of a lease agreement and inconsistencies in fee calculations. The court rejected these claims, ruling that the defendant's occupation of the property without legal title established the debt's validity and that the plaintiff successfully demonstrated the specific calculation of overdue payments.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 233 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; A party must prove the validity and amount of a claim under Art. 6 k.c., and a court's assessment of evidence under Art. 233 k.p.c. is valid unless it exceeds the limits of free evaluation of evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V Ca 456/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2018r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Adam Simoni Protokolant: st. asyst. sędz. Karolina Dusza-Rzepka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego w W. reprezentowanej przez Dyrektora Oddziału (...) Agencji Mienia Wojskowego w K. przeciwko M. H. o zapłatę kwoty 2.518,74 zł na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 21 lutego 2018r. sygn. akt I C 1639/17 I. oddala apelację, II. zasądza od pozwanego M. H. na rzecz powoda Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego w W. reprezentowanej przez Dyrektora Oddziału (...) A. w K. kwotę 675 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Adam Simoni ZARZĄDZENIE - Odpis wyroku doręczyć pełnomocnikom stron, - K.. 1 tydz. R., dnia 29 czerwca 2018r. SSO Adam Simoni Sygn. akt V Ca 456/18
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 29 czerwca 2018r. (na podstawie art. 505 13 § 2 k.p.c.) Wyrokiem z dnia 21 lutego 2018r., sygn. akt I C 1639/17, Sąd Rejonowy w Dębicy zasądził od pozwanego M. H. na rzecz powoda Skarbu Państwa - Agencji Mienia Wojskowego w W. reprezentowanej przez Dyrektora Oddziału (...) A. w K. kwotę 2.518,74 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2017r. do dnia zapłaty (pkt I), a także zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II). Apelację od w/w wyroku wniósł pozwany M. H., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego zmianę przez oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych. Ewentualnie pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwany zarzucił naruszenie:
1) art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, iż powód wykazał wysokość oraz zasadność dochodzonego roszczenia, w sytuacji gdy na podstawie materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę powodową nie sposób ustalić tak zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia zważywszy, iż z jednej strony powód nie przedłożył do akt sprawy dokumentu źródłowego tj. umowy najmu lokalu, z drugiej zaś strony z wezwań do zapłaty kierowanych przez powoda do pozwanego nie wynika, ażeby pozwany był zobowiązany zapłacić powodowi dochodzoną kwotę, – powód odmiennie wskazuje sposób wyliczenia roszczenia w pozwie oraz w piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2017r. i wyliczenia te są częściowo ze sobą sprzeczne, 2) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez: - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, iż powód wykazał wysokość dochodzonego roszczenia, podczas gdy z dołączonych do akt sprawy wezwań do zapłaty wynikają różne kwoty, a z treści pozwu czy też pisma procesowego powoda nie wynika czy i które należności zostały ewentualnie przez pozwanego uregulowane, - poczynienie przez Sąd sprzecznych ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że powód wykazał, że pozwanemu przydzielono kwaterę zgodnie z art. 1 a pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, co z kolei stanowiłoby podstawę do dochodzenia poszczególnych roszczeń.
W odpowiedzi na apelację pozwanego powód wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanego jest bezzasadna. Na wstępie należy wskazać, że apelacja funkcjonująca w postępowaniu uproszczonym ma charakter apelacji ograniczonej. Apelacja ograniczona ma inne cele; jej funkcją nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, lecz wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji. Sąd apelacyjny nie rozpoznaje powództwa (roszczenia), lecz tylko ocenia trafność (słuszność) zaskarżonego rozstrzygnięcia. Różnica między apelacją pełną a ograniczoną polega zatem przede wszystkim na tym, że apelacja ograniczona nie służy – jak apelacja pełna – badaniu trafności (słuszności) zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zgodności z rzeczywistością (z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym), lecz z punktu widzenia jego zgodności z materiałem procesowym pozostającym w dyspozycji sądu orzekającego; w centrum uwagi sądu II instancji pozostaje zaskarżone orzeczenie i ocena jego poprawności, nie zaś rozpoznanie sprawy i orzekanie in merito.
Sąd odwoławczy nie podziela zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych przez pozwanego w apelacji. Prawidłowo przyjął Sąd I instancji, iż strona powodowa udowodniła zarówno zasadność, jak i wysokość dochodzonego roszczenia zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem z art. 6 k.c. Zgodnie z art. 233 k.p.c. sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny mocy dowodów w niniejszej sprawie.
Ażeby zasadny był zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarczy wyłącznie przedstawienie odmiennej interpretacji strony co do dowodów zebranych w sprawie, a koniecznym jest jednoczesne wykazanie, iż ocena przyjęta przez Sąd Rejonowy za podstawę rozstrzygnięcia, przekracza granicę swobodnej oceny dowodów, którą wyznaczają czynniki logiczny i ustawowy, zasady doświadczenia życiowego, aktualny stan wiedzy, stan świadomości prawnej i dominujących poglądów na sądowe stosowanie prawa. W przedmiotowej sprawie apelujący nie sprostał powyższym wymaganiom.
Powód zajmował lokal mieszkalny położony w B., ul. (...) bez tytułu prawnego i zalegał z opłatami objętymi żądaniem pozwu. Pozwany z jednej strony nie zaprzecza okoliczności zajmowania lokalu, z drugiej zaś podnosi, że powództwo nie jest zasadne, gdyż powód nie przedłożył umowy najmu. Fakt zajmowania przez pozwanego lokalu bez tytułu prawnego został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości i na gruncie niniejszej sprawy powód dla wykazania zasadności dochodzonego roszczenia nie był obowiązany przedkładać umowy najmu.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty pozwanego odnośnie nieprawidłowości w wyliczeniu zadłużenia pozwanego względem powoda. Strona powodowa wykazała stosownymi dokumentami fakt zalegania przez pozwanego z płatnością, sposób naliczania opłat, ich rodzaj oraz wysokość. Pozwany był wzywany do uregulowania należności z tytułu opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich i skutecznie doręczono mu przedsądowe wezwanie do dobrowolnego opróżnienia i przekazania lokalu mieszkalnego uprawniające powoda do naliczania odszkodowania za jego używanie i opłat pośrednich w podwyższonej kwocie stosownie do art. 41 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Sposób wyliczenia poszczególnych opłat został przez Sąd I instancji dokładnie zweryfikowany, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Reasumując Sąd I instancji trafnie uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną stosownie do dyspozycji art. 385 k.p.c. (pkt I wyroku). O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. i § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.), biorąc pod uwagę, że w pierwszej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat.
SSO Adam Simoni ZARZĄDZENIE - odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn. pozwanego R., dnia 1 sierpnia 2018r. SSO Adam Simoni